• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Beste games jaar ooit

Naar mijn weten is 2009 het beste games jaar ooit. Vooral in het “holiday” seizoen zijn er zoveel toppers uitgekomen, dat ik nog niet eens fatsoenlijk ben toegekomen aan Assassin’s Creed 2, Brütal Legend, Borderlands of GTA 4: Liberty City Stories. Één van mijn game hoogtepunten van 2009 kwam in de vorm van een PlayStation 3 die ik kort geleden aanschafte. Met toppers als God Of War (alle 3), Killzone 2, Little Big Planet, Metal Gear Solid 4 en twee Ratchet & Clank delen heb ik dus nog heel wat in te halen in 2010. Het begin is in ieder geval al gemaakt: ik heb onlangs Uncharted: Drake’s Fortune uitgespeeld. Ik worstel me momenteel door Uncharted 2, wat ik ook niet bepaald onplezierig vind. Daarnaast eist Dragon Age: Origins erg veel van m’n tijd. To much to play, so little time!

Update 21-12-09: Inmiddels heb ik Uncharted 2 uitgespeeld. Scroll door naar onderen om te kijken wat ik ervan vond.

Kleine kanttekening

Vooraf moet ik nog een kleine kanttekening plaatsen m.b.t. de games die zijn opgenomen in deze lijst. Om het eerlijk te houden heb ik enkel games gekozen die in 2009 zijn uitgekomen. Naast de onderstaande titels zijn er een aantal games die de lijst niet hebben gehaald, maar waar ik toch wat tijd in heb gestoken dit jaar. Noemenswaardige spellen waar ik dit jaar van genoten heb zijn o.a. de Rock Band serie, de Guitar Hero serie, Uncharted: Drake’s Fortune en Mass Effect. Vooral die laatste twee titels moet je echt checken.

Uncharted lijkt veel op Tomb Raider, maar dan met beter uitgewerkte characters, meer snelheid, vettere shootouts en mooiere omgevingen. Hoewel ik nog maar weinig tijd heb doorgebracht met Uncharted 2, maar ik kon uit mijn korte speelsessies al wel opmaken dat deze game zijn voorganger op zo’n beetje alle fronten overtreft.

En dan Mass Effect: voor mij dé RPG van dit jaar. De race voor die titel was nog wel even spannend, aangezien ik dit jaar ook flink wat tijd heb in die andere Bioware topper: Dragon Age: Origins. Maar eigenlijk maakt het niets uit, beide games zijn briljant. Dragon Age gaat een stukje dieper qua tactiek, terwijl de karakters en verhaallijnen van Mass Effect mij nèt iets meer boeide. Eigenlijk moet je als RPG fan allebei die titels checken, aangezien dit kwalitatief gezien de top van het genre is.

5. Halo Wars

Een Halo RTS? Op een console? Dit moet wel mis gaan! Dat was ongeveer het eerste wat ik dacht toen ik vernam dat deze game in ontwikkeling was. Boy, was I wrong! Al snel bleek dat Halo Wars zich heerlijk laat besturen en het spel helemaal niet slecht in elkaar steekt. Hoewel het als game opzich niet perfect genoemd kan worden, is dit wel de best geslaagde RTS game op een console, ooit! Ik heb dan ook genoeg fun beleefd aan deze game om hem in dit lijstje te plaatsen.

4. Halo 3: ODST

Twee Halo games in de lijst? Jep, er is heel wat interessants gebeurd in de Halo franchise dit jaar. Één van die dingen is Halo 3: ODST. Deze stand-alone uitbreiding beviel mij uitstekend. Voor meer info, en de reden waarom ik vind dat deze game zijn plek in deze lijst verdiend heeft, kun je terecht bij mijn review. Een frisse invalshoek doet de Halo serie goed, en ik ben dan ook zeer benieuwd wat Halo: Reach allemaal te bieden heeft.

3. Dragon Age: Origins

Hoewel ik er nog niet geheel doorheen ben, heb ik al wel genoeg van Dragon Age: Origins gespeeld om te stellen dat Bioware wederom een juweeltje van een game heeft afgeleverd. RPG storytelling kan deze game developer als geen ander (zie Mass Effect). Voeg daarbij de strategische diepgang die de battles bieden, de vette sfeer die de game ademt, het briljante camera werk (top down én third person) en de levensechte voice acting, en je kunt wel stellen dat ik niet voor niets een behoorlijke Dragon Age verslaving heb opgebouwd.

Let wel op: ik heb het hier over de PC variant van de game. De console versies bieden een stuk minder strategische diepgang, wat opzich logisch is gezien het feit dat een controller in sommige gevallen nou eenmaal minder praktisch dan een muis & toetsenbord combinatie is. Hoewel de Xbox 360 en PS3 varianten absoluut geen slechte games zijn (heb zelf de Xbox 360 versie kort gespeeld), verkies ik toch zonder twijfel de “grotere” PC broer.

2. Call Of Duty: Modern Warfare 2

Wat kan ik nog vertellen over deze game wat niet eerder gezegd of geschreven is? Het dé game van het jaar volgens vele “journo’s”. Winkels gingen op de launchdag speciaal om middernacht open, alleen om dit spel te verkopen. En ja, ook ik heb een zwak voor deze game. Waarom verdient deze game dan toch geen eerste plaats in dit klassement? Dat heeft een aantal redenen.

Van oorsprong ben ik een singleplayer gamer. Ik speel niet echt regelmatig online, en hecht dan ook minder waarde aan de multiplayer en coop modes in games. Left 4 Dead heb ik geheel aan me voorbij laten gaan, en heb tot op heden nog geen enkel potje Halo 3: ODST online gespeeld. Ik wil in rust genieten van een game, opgezogen worden in het verhaal, me in kunnen leven in karakters en lekker doen waar ik zin in heb tijdens mijn game sessies. In Modern Warfare 2 lijkt de singleplayer mode een beetje “het ondergeschoven kindje” te zijn. Don’t get me wrong: de singleplayer mode kickt heel erg veel ass, maar is aan de korte kant. In ongeveer 8 uur ben je door de missies heen, en voor singleplayer gamers blijft er dan niet zo veel over. De special ops mode is ook tof, maar het “sleurt je niet mee” en “zuigt je op” zoals de campaign dat doet.

Nu ben ik niet per definitie anti-multiplayer. Op zijn tijd vind ik een potje online gamen heel erg tof, en dat doe ik het liefste met shooters. Echter is MW2 op dit gebied ook enigszins belemmerd: maximaal 18 spelers in een map, geen party chat op Xbox live en geen ondersteuning voor dedicated servers, wat op zijn zachtst gezegd “apart” is. De game voelt op dit front gerusht. Alsof het spel persé voor het “holiday season” de markt opgeslingerd moest worden. Of dat ook daadwerkelijk het geval is durf ik niet te zeggen, maar ondanks deze minpunten staat één ding buiten kijf: dit is een ontzettend strakke game.

1. Batman: Arkham Asylum

Voor mensen die mijn review van deze game hebben gelezen komt dit niet geheel als een verrassing. Voor alle anderen zal de keuze voor deze game opvallend zijn. Zeker omdat er op zijn zachtst gezegd “een hoop” toptitels zijn gereleased dit jaar.

Ik denk dat veel mensen deze game aan zich voorbij hebben laten gaan. Gedeeltelijk omdat het een Batman game is, wat niet de meest “populaire” franchise is, maar ook omdat er ontzettend veel goede games gereleased zijn in de tweede helft van 2009. Ik kan me goed voorstellen dat je liever je geld uit geeft aan Modern Warfare 2, Dragon Age: Origins, Assassin’s Creed 2 of een andere toptitel die in de afgelopen paar maanden is zijn gekomen. En toch denk ik dat veel gamers dit briljante Batman avontuur niet mogen missen.

Als je nog niet overtuigd ben: lees de recensie op deze site, misschien trekt dat je over de streep. Bedenk je wel: de game staat niet voor niets boven aan deze lijst. Boven andere toppers zoals Call Of Duty: Modern Warfare 2 of Dragon Age: Origins. Speel dit!

Update (21-12-09): 1. Uncharted 2: Among Thieves

Op de valreep toch nog een extra nummer één. Gisteren zag ik de eindcredits van Uncharted 2 over m’n scherm rollen, en ik kon een korte recensie van deze game jullie niet onthouden. We hebben het hier tenslotte wel over dé game van 2009. Die titel mag hij delen met Batman: AA, aangezien ik echt geen keuze kon maken tussen deze twee briljante games.

Één ding staat echter wel vast: de games hebben veel van elkaar weg. Beiden zijn “adventure” games, waarin veel puzzel en platform elementen zijn verwerkt. Het verschil zit hem in eerste instantie in de sfeer: Batman zit bomvol grimmige en donkere omgevingen, terwijl Uncharted 2 zich vooral in kleurrijke jungles en schitterende sneeuwlandschappen afspeelt. Maar om nu te zeggen dat het eigenlijk dezelfde games in een ander jasje zijn, is ook niet geheel terecht.

Zo is Uncharted 2 veel meer gebaseerd op platform elementen. Hoofdrolspeler Nathan “Nate” Drake heeft geen gadgets tot zijn beschikking, en dan dus niet zomaar een stukje vliegen of gebruik maken van een hippe “batclaw”. Nee hij moet het doen met de oudste gereedschappen der mensheid: handen en voeten. Gelukkig is Drake is een atletisch mannetje. Je zult een groot deel van de game dan ook bezig zijn me klimmen, springen, hangen en aan touwen zwaaien.

Naast het geklauter en geklim zul je menig vijand omleggen met één van de toffe guns uit de game. Iets wat in Batman ontbreekt. Handguns, rifles, sniper rifles, rocket launchers, granaten, kruisbogen, you name it: het zit er allemaal in. Aan vette shootouts dus geen gebrek, en gelukkig zijn je vijanden ook geen lopende schietschijven. Dat komt omdat de A.I. uitstekend is. Om enkele voorbeelden te noemen: vijanden schuilen achter objecten en maken constant ontwijkende moves als je op ze schiet. Tevens proberen ze je te flankeren, waardoor je als speler meer dan eens voor een verassing komt te staan. En als je lang genoeg op dezelfde plek blijft schuilen komen er ongetwijfeld een paar hele fijne handgranaten jouw richting in gevlogen.

Mijn lofzang over deze game dreigt alweer veel langer te worden dan ik oorspronkelijk had bedoeld, en daarom moet je de filmische elementen en het verhaal zelf maar ontdekken. Dit is het beste wat er in 2009 is uitgebracht.

Pics: www.gamespot.com (Uncharted 2), www.halowars.com, www.bungie.net, dragonage.bioware.com, www.modernwarfare2.com, www.teamxbox.com (Batman: Arkham Asylum)

For The Record

Hoewel het bovenstaande scenario natuurlijk een verzinsel is, zou het best wel eens op waarheid kunnen berusten. Zo’n beetje elke gamer heeft kwijlend op deze game gewacht. En voor diegene die dat niet hebben gedaan: schaam je! Ga die game kopen. Nu! Waarom vraag je me? Misschien omdat het de beste shooter is die ik in jaren heb gespeeld. Of zou het toch het spannende, intense en bevredigende gevoel zijn die deze game je geeft? En wat te denken van het feit dat al je vrienden deze game wel gaan kopen?

Dat laatste argument hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Maar laten we eerlijk zijn: er nog nooit een game geweest waar zo’n immens grote hype omheen hangt. Er moet wel iemand in je omgeving zijn die deze game gaat spelen. En dat betekent meteen dat er genoeg buddies zijn, die staan te springen om een potje goede shooter aktie.

Helaas kan ik weinig uitspraken doen over de multiplayer mode, ik heb namelijk alleen de singleplayer campaign uitgespeeld. Deze review gaat dus over de singleplayer campaign, genaamd “For The Record”.

Flinterdun

Het zal voor velen niet als een verassing komen dat de singleplayer campaign aan de korte kant is. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zul je zo’n 8 tot 10 uur zoet zijn met dit deel van de game. Deze tijdsduur had wat mij betreft wel verdubbeld mogen worden.

Aangezien ik nu toch aan het azijnpissen ben, kan ik meteen even het verhaal aantippen. Dit is flinterdun. Met uitzondering van een onverwachte twist richting het einde van de game, is het verhaal totaal oninteressant.

Dit geldt overigens ook voor de karakters. Je zult geen band opbouwen met de hoofdrolspelers van MW2. Ze zijn stuk voor stuk inwisselbaar en ontwikkelaar Infinity Ward heeft ook geen enkele moeite gedaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen voor deze polygonen poppen. Maar wie zit er nou te wachten op het achtergrond verhaal van Captain Price? Niemand toch? Je speelt deze game om te knallen!

Geen Rainbow Six taferelen

MW2 is een recht voor je raap, no nonsense shooter die je bij je strot grijpt en niet meer los laat totdat je de ending credits over je scherm ziet rollen. Ok, het is zo arcade als wat maar who cares? Als je diepgang zoekt, moet je Operation Flashpoint maar gaan spelen. Dit is knallen tot je erbij neervalt, op een moordend tempo. Is dat slecht? Nee, absoluut niet. Zo lang je maar geen Rainbow Six taferelen verwacht.

De Call Of Duty serie heeft nooit bekend gestaan om diepgang. Toch is bijna elke game, met enkele uitzonderingen daargelaten, een dikke hit. In deze serie draait het om snelheid, intensiteit en vooral fun. Dat is al jaren zo, en ook dit deel wijkt niet af van dit concept. Ik geef Infinity Ward dan ook groot gelijk: never change a winning formula!

Wie vernieuwing wil zal hier dus niet aan zijn of haar trekken komen. Maar wie zegt dat Modern Warfare 2 een kopie van zijn voorganger is, heeft het ook niet geheel aan het rechte eind. Zo is de interactie met je omgeving deze keer wat meer uitgediept, en zul je meer scènes spelen waarbij je eens niet de “Rambo” moet gaan uithangen. Stealth speelt dus een grotere rol dan voorheen.

Hoewel dit maar kleine tweaks zijn, voegt het toch veel toe aan de speel ervaring. Een klein beetje afwisseling doet soms wonderen, en het tempo dat MW2 hanteert is dan ook niet altijd extreem hoog. Infinity Ward heeft genoeg adempauzes ingebouwd. Dit moet ook wel, want de gemiddelde mens zou een epileptische aanval krijgen als de intensieve actie die in sommige missies vertoond wordt, non stop zou zijn.

Lastig onder woorden te brengen

Wat maakt deze shooter nu zo speciaal? Tja, ik vind het lastig om de reden waarom deze shooter nog beter dan zijn voorganger is, onder woorden te brengen. Dat klinkt vreemd, maar toch is MW2 op alle punten beter dan het vorige deel. Misschien zijn het de nóg intensievere aktie, of de verbeterde graphics die het hem doen. Of zou het door de afwisseling en de beter uitgebalanceerde missies komen? Misschien tillen de interactie met je omgeving en de nog vettere scripted events het geheel wel naar een hoger niveau. Ik weet het niet. Wat het ook mag zijn, MW2 is extreem goed.

Je hebt het gevoel alsof je zelf die oorlog aan het voeren bent. Alsof jij rent voor je leven terwijl je teammaten links en rechts aan gort worden geschoten. Alsof jij die helm op hebt en de trekker van die Uzi overhaalt. Een game die dat teweeg kan brengen, is van ongekend hoge kwaliteit.

Modern Warfare op speed

MW2 is grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. Die game was magistraal en moet opgevolgd worden door een nog betere game. Gelukkig is deze telg uit de CoD familie dan ook niets minder dan verbluffend. Misschien zou dit deel het best beschreven kunnen worden als Modern Warfare op speed. De aktie is intensiever, sneller en simpelweg beter dan zijn voorganger.

In mijn review van Batman: Arkham Asylum schreef ik dat die game hoogstwaarschijnlijk mijn favoriete game van 2009 zou worden, en dat MW2 toch wel van verdomd goede huize moest komen om daar nog wat aan te veranderen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke game ik beter vind, maar het is dan ook appels met peren vergelijken. Als het echter aankomt op shooters dan zul je in 2009, en misschien ook wel in 2010 niets beters spelen. Call Of Duty: Modern Warfare 2 maakt de hype meer dan waar.

Pics: www.modernwarfare2.com

Verhaal

Zeg je Batman, dan zeg je The Joker. Deze aardsrivaal van Batman is één van de tofste badguys die ik ooit heb mogen aanschouwen. In AA speelt The Joker dan ook een hoofdrol. In de eerste paar minuten van het spel wordt the Joker gevangen genomen door Batman en afgevoerd naar een zwaar beveiligde gevangenis op het eiland “Arkham Asylum”, dat zich net even buiten Gotham bevindt. Zoals altijd weet The Joker te ontsnappen en binnen de kortste keren breekt de pleuris uit op het eiland. The Joker probeert een leger van supersoldaten te kweken met een gif genaamd “Titan”. Dit chemische goedje geeft mensen brute superkrachten, en transformeert ze in een soort “über sportschool typetjes”. Je kent ze wel: teveel spieren, geen nek, moeite met lopen. Alsof dat nog niet vervelend genoeg is, probeert de groenharige bad guy het gif ook in de waterleidingen te dumpen, waardoor ieder levend zieltje in Gotham transformeert in een soldaat van The Joker. Het is aan Batman, als eeuwige goedzak, om hier een stokje voor te steken en The Joker eens een flink pak rammel te geven.

Het bovenstaande klinkt als een klassiek Batman verhaal, en dat is het ook. De schrijver van dit verhaal is Paul Dini, een veteraan als het aankomt op het schrijven van verhalen in het Batman universum. Daarnaast schrijft hij ook nog stukken voor het briljante Lost.

Karakters, sfeer en graphics

Naast het feit dat het verhaal prima is uitgewerkt, wordt het ook nog eens erg goed gepresenteerd. De duistere sfeer die in The Dark Knight zo erg aanwezig was, is ook overduidelijk in deze game terug te vinden. Vooral de cast verdient een dikke vette pluim. De lage stem van Batman pakt je tijdens de eerste zinnen vast en laat je tot het einde van de game niet meer los. En, zoals het hoort, is de chaotische en gestoorde Joker is een genot om naar te kijken en luisteren. Daarnaast zijn er nog andere karakters zoals Poison Ivy en Harley Quinn die de sfeer een extra duw in de goede richting geven. Tot slot is Scarecrow de meest creepy en angstaanjagende gestalte die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen in een game. Tel daarbij op dat de game zich geheel in de nacht afspeelt, en er naast The Joker nog een grote horde niet zo prettig gestoorde bad guys uit hun kooi worden losgelaten, en je kunt wel stellen dat de sfeer van je scherm afdruipt.

Grafisch gezien trekt ontwikkelaar Rock Steady alles uit de kast. De Unreal 3 engine toont graphics van ongekende kwaliteit. Hoewel de engine me ook al liet smullen bij Gears of War 2, moet die game het toch echt afleggen tegen deze eye-candy. Om het af te toppen is er in de hele game vrijwel geen slowdown of lag te bekennen. Oké, de framerate ligt niet constant op 60 FPS, maar wat wil je met zulke graphics? Van het begin tot het eind is dit genieten geblazen. Een tijltje om het kwijl op te vangen is geen overbodige luxe!

Combat en gadgets

Batman zal nooit iemand doden. Daarvoor heeft hij z’n hart op een te goede plek zitten. En natuurlijk geef je daarmee niet echt het goede voorbeeld. Wat doe je als je iemand niet van kant wil maken, maar ze toch uit wil schakelen? Juist, je stompt en schopt ze tot moes. Daarin is Batman meer dan bedreven, en met een paar simpele drukken op de knop gooi je er een puike combo uit. Deze combo’s maak je niet geheel zelf. Het combat systeem heeft wat weg van hack ‘n slash games. Door goede timing kun je counters uitvoeren, vijanden stunnen en toffe combo’s loslaten. Je vecht vrijwel altijd tegen meerdere baddies tegelijk. In de eerste levels van de game zijn dit groepen van 2 of 3 baddies, maar later loopt dit op tot grotere getallen. Soms sta je 8 ontsnapte gevangenen tegelijk in elkaar te rammen.

Het vechtsysteem is fijn uitgebalanceerd. Op geen enkel moment heb je het idee dat je iets onmogelijks aan het proberen bent, maar er is genoeg uitdaging en je zult meer dan eens sterven. Tevens voelt het alsof je controle hebt over Batman. Een doorsnee gevecht zal vooral neerkomen op het ontwijken of counteren van aanvallen, om ze vervolgens met een eigen combo af te maken. Hoewel dit vaak niet meer is dan drie of vier keer op de A knop te drukken, voelt het toch alsof je zelf deze moves aan het uitvoeren bent. Na een verloop van tijd krijg je de timing onder de knie, en zul je wat geavanceerdere technieken zoals worpen en gadgets gaan gebruiken tijdens je gevechten.

Over gadgets gesproken: er is geen tekort aan hypermoderne hebbedingetjes. Beginnend bij de traditionele “batarang”, een boomerang in de vorm van een vleermuis, zal gaandeweg je assortiment aan technische snufjes steeds breder worden. Zo krijg je al vrij snel beschikking over explosive gel. Dit goedje kun je op muren of vloeren spuiten om ze vervolgens van afstand op te blazen. Ook kun je dit, met de juiste upgrade, gebruiken als een manier om vijanden mee uit te schakelen. Spuit wat explosive gel op de grond, wacht in de schaduw tot de badguy langs loopt en blaas het hele handeltje op. Don’t worry, de vijanden zullen altijd K.O. gaan, zelf als er een berg explosieven onder hun voeten af gaat.

Verplaatsen door de spelwereld

Tijdens de game verplaats je je altijd te voet of via de lucht. Het “vliegen” is eigenlijk een soort parasailing. Als je van een hoogte naar beneden springt, kun je je cape gebruiken om naar beneden te zweven. Naast dat kun je deze cape ook gebruiken om vijanden mee te stunnen, iets wat je vaak zult gebruiken als je vecht tegen baddies die een mes met zich meedragen.

Als je toch hogerop wil komen, dan zul je de de grappling gun moeten gebruiken. Deze gadget vuurt een haak af, waar een lijn aan vast zit. De haak “grijpt” zich vast aan een hoger gelegen platform waardoor Batman zich kan ophijsen. Deze manier van verplaatsen door de spelwereld maakt het spel uniek. Je hoeft dus nooit meer een trap te nemen, of om te lopen. Je vuurt de grappling gun af, en je bent waar je moet zijn. Zelfs na een keer of honderd gaat dit nog steeds niet vervelen: de coolheids factor van deze move is gewoon te hoog!

Stealth en detective mode

Je zult je vaak in de schaduw, boven de vijand bevinden. Dit is de perfecte plek om rustig de routes van de bad guys te volgen, te kijken waar dat ene toekomstige slachtoffer eventjes de andere kant op kijkt en dan bliksemsnel toe te slaan. Het stealth aspect in deze game is minstens zo belangrijk als het combat systeem. De situatie die hierboven beschreven wordt zul je vaak tegenkomen, en het uiteindelijke uitschakelen van je doelwit levert net zoveel voldoening op als een potje stoeien met een groepje handlangers van The Joker. Ik ben niet vies van een potje stealth, maar dan moet de game zich daar wel voor lenen. Hoewel Splinter Cell dit concept geperfectioneerd heeft, heb ik het nog nooit zo goed toegepast zien worden in een action game. De mix tussen combat en stealth is vrijwel perfect te noemen, en ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat ontwikkelaar Rocksteady hiermee de spijker precies op zijn kop heeft geslagen.

Alsof stealth en actie in één game nog niet genoeg is, zijn er ook nog puzzels terug te vinden in de game. Hoewel deze niet extreem moeilijk zijn, zorgen ze voor de nodige afwisseling. Tijdens het oplossen van deze puzzels zul je vaak gebruik maken van de detective mode. Met een simpele druk op de LB knop verandert je wereld zoals je die normaal in het spel ziet. De spelwereld wordt donker getoond, terwijl belangrijke objecten een afwijkende kleur hebben. Je kunt het zien als een soort röntgen visie. Je kunt dus ook door muren heenkijken, en alle vijanden in één oogopslag spotten. Deze mode zal je beste vriend zijn als je op “de stealth manier” wat volgelingen van The Joker dient uit te schakelen.

Om Joker en andere vijanden op te sporen, kun je in de detective mode ook “tracken”. Zo zul je regelmatig een spoor van geurstoffen of vingerafdrukken moeten volgen, die je uiteindelijk naar je doelwil zullen leiden. Dit is echter niet gedurende de hele game het geval. Op sommige momenten zal het “zoek en gij zult vinden” principe dus van toepassing zijn.

Instant klassieker

Als het om action adventure games gaat, ben ik zeker geen fan van het eerste uur. Mijn favoriete genre’s zijn shooters en RPG’s. Als ik al een action adventure game speel, dan zal het wel een verdomd goede moeten zijn. Batman: Arkham Asylum is zo’n game. En dan te denken dat ik vooraf niet zo veel van deze game verwachtte…

Laat ik het simpel stellen: deze game is goed. Erg goed. Zo goed zelfs, dat ik durf te zeggen dat er niet veel beters meer gaat komen dit jaar, en dat wil toch wel wat zeggen met games als Dragon Age: Origins en Call Of Duty: Modern Warfare 2 op stapel.

Batman: Arkham Asylum ademt de perfecte sfeer: donker, grimmig en soms behoorlijk creepy. Alle verschillende elementen van de game (combat, stealth, platform, puzzels, sfeer) worden zó goed gecombineerd en afgewisseld, dat er bijna niets aan deze game is dat voor verbetering vatbaar is. Het enige wat ik zelf soms wat jammer vond, was het backtracken naar verschillende locaties. Zo zul je meerdere malen in het spel terugkomen op dezelfde locatie, ook al is deze enigszins gewijzigd. Maar eigenlijk ben ik nu al te veel aan het mierenneuken.

Vanaf het begin tot het eind heb ik genoten van de perfecte voice acting, heerlijke combat, uitdagende puzzels en de briljante sfeer die je opslokt zodra je deze game in je Xbox 360 (of PS3/PC) stopt. In woorden beschrijven hoe mooi deze game is kan lastig zijn. In dit geval is het iets wat je zelf moet ervaren. Ook al heb je niets met de Batman franchise: van het begin tot het eind is dit een ervaring die ik iedere gamer, ongeacht de leeftijd, kan aanraden. Deze game is een instant klassieker.

Pics: www.teamxbox.com

De originele Xbox was de eerste “spelcomputer” die ik kocht. Zoals bij alle console lanceringen was er ook bij de introductie van de Xbox een zwaar tekort aan goede games. Volgens verschillende reviews stak de game “Halo” met kop en schouders boven de rest van het aanbod uit. Een makkelijke keus dus. Sindsdien heb een zwak voor Halo games. De sfeer, het verhaal, de guns, de multiplayer matches, de perfecte implementatie van voertuigen en het uiterst goed uitgewerkte besturingssysteem: I love it all.

Inmiddels heeft de Xbox plaatsgemaakt voor een Xbox 360, zijn we drie Halo games verder en is daar een nieuw hoofdstuk in dit mooie saga. Zou de nieuwe stand alone add-on van Halo 3, genaamd “ODST” me weer helemaal voor zich kunnen winnen?

Verhaal gedreven

ODST staat voor Orbital Drop Shock Trooper. Deze mariniers zijn de “badasses” van het leger. Zoals de titel al verklapt speel je in deze stand alone add-on enkel en alleen met deze ODST’s. De Master Chief is in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig voelt dit niet als een gemis. De hoofdpersoon, The Rookie, zegt nog minder dan de MC ook zijn gezicht schuilt de hele game achter een helm. Qua uiterlijk zou het zo “de broer van” kunnen zijn.

Naast deze hoofdpersoon speel je ook met wat andere karakters gedurende de verhaallijn. Hierin zich onderscheid ODST zich van zijn “grote” broer. De Master Chief was een “lone soldier”. Hier en daar kwam je wel eens wat mariniers tegen, maar dit waren niets meer dan lopende schietschijven. Dat is nu verleden tijd.

Het team ODST’s dat centraal staat in de game bestaat in totaal uit zes personen, die je stuk voor stuk onder de knoppen krijgt. Tijdens sommige missies speel je met twee of meerdere ODST’s. Hoewel je totaal geen controle hebt over je teamleden, zijn ze zelf intelligent genoeg om jou niet voor de voeten te lopen. Ook schuilen ze wanneer het nodig is, en leggen ze samen met jou de nodige Covenant om. Zowel op het gameplay vlak als in het verhaal heeft dit een goede impact.

De structuur van de missies is ook veranderd: je speelt één missie met The Rookie, en vervolgens speel je een stuk met één van de andere ODST’s uit je team. Deze missies spelen zich altijd in het verleden af. Het einde van een missie van The Rookie triggert dus een speelbare flashback. Hierin word uitgelegd wat er gebeurde op de desbetreffende locatie voordat The Rookie daar aankwam. Deze missies zijn intensief, spannend en vergen behoorlijk wat inspanning. De missies waarin je The Rookie speelt, zijn vaak wat kalmer van aard. Het verhaal wordt dus vooral vooruit geholpen in de flashbacks. Tijdens de missies van The Rookie kun je eventjes op je gemak op adem komen, voordat je weer de chaos induikt met één van de andere ODST’s. Over het algemeen is Halo 3: ODST wat meer verhaal gedreven dan zijn voorgangers. Hoewel het verhaal niet heel erg diepgaand is, blijft het wel boeien.

Ontbrekende Halo elementen

Wat opvalt is het ontbreken van wat vertrouwde Halo elementen. Zo is er nergens een ringplaneet te bekennen, reis je niet af naar vreemde, buitenaardse locaties en schittert de karakteristieke Halo theme muziek door afwezigheid. Ook in de gameplay ontbreken er enkele belangrijke zaken. Zo heeft een ODST geen schild, zoals de Master Chief dat had. In plaats daarvan wordt er een stamina systeem gehanteerd. Naarmate je meer geraakt word, komt er een steeds dikkere, rode waas op je vizier te liggen. De eerste klappen worden nog opgevangen door je “battle suit” en daarna daalt je health in een rap tempo. Je zult dus voor het eerst in de Halo serie, op zoek moeten naar health packs. Door deze vernieuwing krijg je echt het gevoel dat je een mens bent, en geen genetisch gemanipuleerde supersoldaat.

Over supersoldaten gesproken: niet alleen de Master Chief laat zijn eeehh… helm niet zien: alle Spartans zijn verdwenen. De badasses die ooit zo sierlijk over je scherm huppelde in hun groene outfits terwijl ze met twee guns tegelijk de Covenant een kopje kleiner maakte, slaan dit deel dus in zijn geheel over. En ik zeg hier met opzet “twee guns tegelijk”, want dual wielden is volledig uit Halo 3: ODST gestript. Dit vind ik een gemis. Een beetje soldaat zou toch wel met twee guns tegelijk overweg moeten kunnen. Daarbij komt ook nog eens dat dual wielden stoer is. Erg jammer dat Bungie deze toffe feature niet in de game heeft gesloopt.

Als vanouds

Leuk en aardig, die vernieuwingen, maar hoe speelt het nu eigenlijk? In eerste instantie had ik mijn twijfels over de keuzes die Bungie heeft gemaakt in dit deel, maar na het omleggen van het eerste groepje Covenant verdwenen die zorgen als sneeuw voor de zon.

Wat meteen opvalt is het feit dat de wereld waarin je speelt veel opener is dan voorheen. Er zijn meerdere paden die naar het doel leiden, waardoor er een laag strategie aan de gameplay wordt toegevoegd. Zo kun je een alternatieve route nemen, en je vijand bijvoorbeeld flankeren. Misschien kies je voor het één voor één afpikken van de vijand op een lange afstand met een sniper rifle. Of wat te denken van een stealth aanpak: stiekem achter je tegenstander sluipen en ze met een forse klap op het achterhoofd in één keer uitschakelen. Uiteraard kun je ook gewoon recht toe, recht aan spelen en de aliens “guns blazing” omleggen. In geen enkele Halo game was er zoveel vrijheid als in deze, en dit is dan ook één van de beste nieuwe features van deze add-on.

Dan de gevechten zelf. Of je ze nu een mooie headshot maakt met een sniper rifle, een granaat op ze vastplakt of overrijdt met een warthog, de voldoening die je haalt uit het omleggen van de Covenant is groot. De physics, die ook in Halo 3 al aanwezig waren, maken het opblazen van vijanden nog leuker. Wat is er nu leuker dan een grunt 5 meter de lucht in blazen met een welgemikte granaat? Zeker in de multiplayer mode zorgt dit voor de nodige “ooohhh’s” en “aaarrrg’s”.

De game houdt zich goed staande als deze vergeleken wordt met zijn voorgangers. De campaign mode speelt lekker weg, en de vernieuwingen aan de gameplay zijn meer dan welkom. Het werd eens tijd dat er een frisse wind door het Halo universum werd geblazen, en Halo 3: ODST neemt een grote stap in de goede richting.

Multiplayer en houdbaarheid

Halo games staan bekend om de briljante multiplayer matches. Zeker in een LAN-setting voegt dit veel toe. Ik heb de nodige multiplayer matches gespeeld waarbij het tot op het allerlaatste moment spannend was. Zo spannend zelfs, dat de vernedering van de tegenstanders nog even lekker werd aangedikt door het spontaan opspringen van de bank en het doen van een vreugdedansje, wat je natuurlijk niet zo snel in je eentje in je huiskamer gaat staan doen.

Om eerlijk te zijn heb ik nog niet veel van de multiplayer mogelijkheden gezien. Wel kan ik even kort vermelden dat ook hier heel erg veel veranderd is. Zo is er het nieuwe “firefight”. In deze mode komen er telkens groepen vijanden op je af. Deze “waves” worden steeds moeilijker te verslaan. Het lijkt dus veel op de “horde” mode uit Gears of War 2, met wat twists toegevoegd. Alleen door goed teamwork van jou en je drie vrienden kun je door deze mode heenkomen. Ik zeg met opzet vrienden, omdat deze mode enkel gespeeld kan worden met je Xbox live buddies. Er is geen matchmaking systeem dat je met vreemdelingen kan verbinden. Dit zou best een groot gemis kunnen zijn, zeker als je maar een beperkt aantal vrienden hebt die ook in het bezit zijn van een Xbox 360.

Heb je geen zin om drie vrienden op te trommelen, dan kun je altijd de tweede disc van de game in je Xbox stoppen. Dit schijfje bevat de volledige Halo 3 multiplayer mode, inclusief alle tot nu toe verschenen maps, plus drie nieuwe maps. Het gaat hier wel om een één op één kopie van de gameplay van Halo 3. Er zijn dus geen nieuwe ODST wapens te bekennen. Echter, zal hier wel dual wielding en een schild aanwezig zijn. De tweede disc is dus niets meer dan old-school Halo 3 multiplayer, die alleen al goed is voor uren vermaak.

Tot slot kun je, net zoals in alle andere Halo games, met zijn tweeën door de gehele single player campaign heen spelen in de coop mode. Dit heeft wel een impact op de sfeer. De missies van The Rookie zijn bedoeld om een gevoel van eenzaamheid om te wekken. In veel shots zie je dan ook enkel The Rookie, alleen, midden in de nacht. De coop mode is er min of meer overheen gesmeten. Ik kan dan ook adviseren om de eerste keer in je eentje door de game te spelen, op de heroic moeilijkheidsgraad. Dit zorgt voor de optimale Halo 3: ODST ervaring.

In totaal zul je je met deze omstandigheden zo’n acht tot tien uur vermaken met de singleplayer campaign. Tel daar de coop, firefight en normale multiplayer modes bij op en je hebt tientallen uren vermaak aan deze twee schijfjes. Als je het mij vraag is dat een “pretty sweet deal” voor maar 44 euro.

Conclusie

Elk Halo deel sloeg de spijker vol op de kop als het aankwam op sfeer, en dat is ook in Halo 3: ODST weer het geval. Hoewel er in dit deel behoorlijk wat bekende elementen ontbreken, blijft het een Halo game. ODST heeft de sfeer, de gameplay en de fun van de vorige delen, met de nodige vernieuwingen. Wellicht ga ik me in de toekomst nog aan game scores wagen, maar voor nu sluit ik af met deze simpele conclusie: Halo 3: ODST maakt de hype waar. Het is een zeer solide uitbreiding die misschien wel meer aanhangt tegen een volledig nieuw deel in het Halo universum. Opnieuw weet Bungie me volledig voor zich te winnen. Als je van shooters houdt is dit verplichte kost!

Pics: www.bungie.net