For The Record

Hoewel het bovenstaande scenario natuurlijk een verzinsel is, zou het best wel eens op waarheid kunnen berusten. Zo’n beetje elke gamer heeft kwijlend op deze game gewacht. En voor diegene die dat niet hebben gedaan: schaam je! Ga die game kopen. Nu! Waarom vraag je me? Misschien omdat het de beste shooter is die ik in jaren heb gespeeld. Of zou het toch het spannende, intense en bevredigende gevoel zijn die deze game je geeft? En wat te denken van het feit dat al je vrienden deze game wel gaan kopen?

Dat laatste argument hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Maar laten we eerlijk zijn: er nog nooit een game geweest waar zo’n immens grote hype omheen hangt. Er moet wel iemand in je omgeving zijn die deze game gaat spelen. En dat betekent meteen dat er genoeg buddies zijn, die staan te springen om een potje goede shooter aktie.

Helaas kan ik weinig uitspraken doen over de multiplayer mode, ik heb namelijk alleen de singleplayer campaign uitgespeeld. Deze review gaat dus over de singleplayer campaign, genaamd “For The Record”.

Flinterdun

Het zal voor velen niet als een verassing komen dat de singleplayer campaign aan de korte kant is. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zul je zo’n 8 tot 10 uur zoet zijn met dit deel van de game. Deze tijdsduur had wat mij betreft wel verdubbeld mogen worden.

Aangezien ik nu toch aan het azijnpissen ben, kan ik meteen even het verhaal aantippen. Dit is flinterdun. Met uitzondering van een onverwachte twist richting het einde van de game, is het verhaal totaal oninteressant.

Dit geldt overigens ook voor de karakters. Je zult geen band opbouwen met de hoofdrolspelers van MW2. Ze zijn stuk voor stuk inwisselbaar en ontwikkelaar Infinity Ward heeft ook geen enkele moeite gedaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen voor deze polygonen poppen. Maar wie zit er nou te wachten op het achtergrond verhaal van Captain Price? Niemand toch? Je speelt deze game om te knallen!

Geen Rainbow Six taferelen

MW2 is een recht voor je raap, no nonsense shooter die je bij je strot grijpt en niet meer los laat totdat je de ending credits over je scherm ziet rollen. Ok, het is zo arcade als wat maar who cares? Als je diepgang zoekt, moet je Operation Flashpoint maar gaan spelen. Dit is knallen tot je erbij neervalt, op een moordend tempo. Is dat slecht? Nee, absoluut niet. Zo lang je maar geen Rainbow Six taferelen verwacht.

De Call Of Duty serie heeft nooit bekend gestaan om diepgang. Toch is bijna elke game, met enkele uitzonderingen daargelaten, een dikke hit. In deze serie draait het om snelheid, intensiteit en vooral fun. Dat is al jaren zo, en ook dit deel wijkt niet af van dit concept. Ik geef Infinity Ward dan ook groot gelijk: never change a winning formula!

Wie vernieuwing wil zal hier dus niet aan zijn of haar trekken komen. Maar wie zegt dat Modern Warfare 2 een kopie van zijn voorganger is, heeft het ook niet geheel aan het rechte eind. Zo is de interactie met je omgeving deze keer wat meer uitgediept, en zul je meer scènes spelen waarbij je eens niet de “Rambo” moet gaan uithangen. Stealth speelt dus een grotere rol dan voorheen.

Hoewel dit maar kleine tweaks zijn, voegt het toch veel toe aan de speel ervaring. Een klein beetje afwisseling doet soms wonderen, en het tempo dat MW2 hanteert is dan ook niet altijd extreem hoog. Infinity Ward heeft genoeg adempauzes ingebouwd. Dit moet ook wel, want de gemiddelde mens zou een epileptische aanval krijgen als de intensieve actie die in sommige missies vertoond wordt, non stop zou zijn.

Lastig onder woorden te brengen

Wat maakt deze shooter nu zo speciaal? Tja, ik vind het lastig om de reden waarom deze shooter nog beter dan zijn voorganger is, onder woorden te brengen. Dat klinkt vreemd, maar toch is MW2 op alle punten beter dan het vorige deel. Misschien zijn het de nóg intensievere aktie, of de verbeterde graphics die het hem doen. Of zou het door de afwisseling en de beter uitgebalanceerde missies komen? Misschien tillen de interactie met je omgeving en de nog vettere scripted events het geheel wel naar een hoger niveau. Ik weet het niet. Wat het ook mag zijn, MW2 is extreem goed.

Je hebt het gevoel alsof je zelf die oorlog aan het voeren bent. Alsof jij rent voor je leven terwijl je teammaten links en rechts aan gort worden geschoten. Alsof jij die helm op hebt en de trekker van die Uzi overhaalt. Een game die dat teweeg kan brengen, is van ongekend hoge kwaliteit.

Modern Warfare op speed

MW2 is grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. Die game was magistraal en moet opgevolgd worden door een nog betere game. Gelukkig is deze telg uit de CoD familie dan ook niets minder dan verbluffend. Misschien zou dit deel het best beschreven kunnen worden als Modern Warfare op speed. De aktie is intensiever, sneller en simpelweg beter dan zijn voorganger.

In mijn review van Batman: Arkham Asylum schreef ik dat die game hoogstwaarschijnlijk mijn favoriete game van 2009 zou worden, en dat MW2 toch wel van verdomd goede huize moest komen om daar nog wat aan te veranderen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke game ik beter vind, maar het is dan ook appels met peren vergelijken. Als het echter aankomt op shooters dan zul je in 2009, en misschien ook wel in 2010 niets beters spelen. Call Of Duty: Modern Warfare 2 maakt de hype meer dan waar.

Pics: www.modernwarfare2.com