For The Record

Hoewel het bovenstaande scenario natuurlijk een verzinsel is, zou het best wel eens op waarheid kunnen berusten. Zo’n beetje elke gamer heeft kwijlend op deze game gewacht. En voor diegene die dat niet hebben gedaan: schaam je! Ga die game kopen. Nu! Waarom vraag je me? Misschien omdat het de beste shooter is die ik in jaren heb gespeeld. Of zou het toch het spannende, intense en bevredigende gevoel zijn die deze game je geeft? En wat te denken van het feit dat al je vrienden deze game wel gaan kopen?

Dat laatste argument hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Maar laten we eerlijk zijn: er nog nooit een game geweest waar zo’n immens grote hype omheen hangt. Er moet wel iemand in je omgeving zijn die deze game gaat spelen. En dat betekent meteen dat er genoeg buddies zijn, die staan te springen om een potje goede shooter aktie.

Helaas kan ik weinig uitspraken doen over de multiplayer mode, ik heb namelijk alleen de singleplayer campaign uitgespeeld. Deze review gaat dus over de singleplayer campaign, genaamd “For The Record”.

Flinterdun

Het zal voor velen niet als een verassing komen dat de singleplayer campaign aan de korte kant is. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zul je zo’n 8 tot 10 uur zoet zijn met dit deel van de game. Deze tijdsduur had wat mij betreft wel verdubbeld mogen worden.

Aangezien ik nu toch aan het azijnpissen ben, kan ik meteen even het verhaal aantippen. Dit is flinterdun. Met uitzondering van een onverwachte twist richting het einde van de game, is het verhaal totaal oninteressant.

Dit geldt overigens ook voor de karakters. Je zult geen band opbouwen met de hoofdrolspelers van MW2. Ze zijn stuk voor stuk inwisselbaar en ontwikkelaar Infinity Ward heeft ook geen enkele moeite gedaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen voor deze polygonen poppen. Maar wie zit er nou te wachten op het achtergrond verhaal van Captain Price? Niemand toch? Je speelt deze game om te knallen!

Geen Rainbow Six taferelen

MW2 is een recht voor je raap, no nonsense shooter die je bij je strot grijpt en niet meer los laat totdat je de ending credits over je scherm ziet rollen. Ok, het is zo arcade als wat maar who cares? Als je diepgang zoekt, moet je Operation Flashpoint maar gaan spelen. Dit is knallen tot je erbij neervalt, op een moordend tempo. Is dat slecht? Nee, absoluut niet. Zo lang je maar geen Rainbow Six taferelen verwacht.

De Call Of Duty serie heeft nooit bekend gestaan om diepgang. Toch is bijna elke game, met enkele uitzonderingen daargelaten, een dikke hit. In deze serie draait het om snelheid, intensiteit en vooral fun. Dat is al jaren zo, en ook dit deel wijkt niet af van dit concept. Ik geef Infinity Ward dan ook groot gelijk: never change a winning formula!

Wie vernieuwing wil zal hier dus niet aan zijn of haar trekken komen. Maar wie zegt dat Modern Warfare 2 een kopie van zijn voorganger is, heeft het ook niet geheel aan het rechte eind. Zo is de interactie met je omgeving deze keer wat meer uitgediept, en zul je meer scènes spelen waarbij je eens niet de “Rambo” moet gaan uithangen. Stealth speelt dus een grotere rol dan voorheen.

Hoewel dit maar kleine tweaks zijn, voegt het toch veel toe aan de speel ervaring. Een klein beetje afwisseling doet soms wonderen, en het tempo dat MW2 hanteert is dan ook niet altijd extreem hoog. Infinity Ward heeft genoeg adempauzes ingebouwd. Dit moet ook wel, want de gemiddelde mens zou een epileptische aanval krijgen als de intensieve actie die in sommige missies vertoond wordt, non stop zou zijn.

Lastig onder woorden te brengen

Wat maakt deze shooter nu zo speciaal? Tja, ik vind het lastig om de reden waarom deze shooter nog beter dan zijn voorganger is, onder woorden te brengen. Dat klinkt vreemd, maar toch is MW2 op alle punten beter dan het vorige deel. Misschien zijn het de nóg intensievere aktie, of de verbeterde graphics die het hem doen. Of zou het door de afwisseling en de beter uitgebalanceerde missies komen? Misschien tillen de interactie met je omgeving en de nog vettere scripted events het geheel wel naar een hoger niveau. Ik weet het niet. Wat het ook mag zijn, MW2 is extreem goed.

Je hebt het gevoel alsof je zelf die oorlog aan het voeren bent. Alsof jij rent voor je leven terwijl je teammaten links en rechts aan gort worden geschoten. Alsof jij die helm op hebt en de trekker van die Uzi overhaalt. Een game die dat teweeg kan brengen, is van ongekend hoge kwaliteit.

Modern Warfare op speed

MW2 is grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. Die game was magistraal en moet opgevolgd worden door een nog betere game. Gelukkig is deze telg uit de CoD familie dan ook niets minder dan verbluffend. Misschien zou dit deel het best beschreven kunnen worden als Modern Warfare op speed. De aktie is intensiever, sneller en simpelweg beter dan zijn voorganger.

In mijn review van Batman: Arkham Asylum schreef ik dat die game hoogstwaarschijnlijk mijn favoriete game van 2009 zou worden, en dat MW2 toch wel van verdomd goede huize moest komen om daar nog wat aan te veranderen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke game ik beter vind, maar het is dan ook appels met peren vergelijken. Als het echter aankomt op shooters dan zul je in 2009, en misschien ook wel in 2010 niets beters spelen. Call Of Duty: Modern Warfare 2 maakt de hype meer dan waar.

Pics: www.modernwarfare2.com

De originele Xbox was de eerste “spelcomputer” die ik kocht. Zoals bij alle console lanceringen was er ook bij de introductie van de Xbox een zwaar tekort aan goede games. Volgens verschillende reviews stak de game “Halo” met kop en schouders boven de rest van het aanbod uit. Een makkelijke keus dus. Sindsdien heb een zwak voor Halo games. De sfeer, het verhaal, de guns, de multiplayer matches, de perfecte implementatie van voertuigen en het uiterst goed uitgewerkte besturingssysteem: I love it all.

Inmiddels heeft de Xbox plaatsgemaakt voor een Xbox 360, zijn we drie Halo games verder en is daar een nieuw hoofdstuk in dit mooie saga. Zou de nieuwe stand alone add-on van Halo 3, genaamd “ODST” me weer helemaal voor zich kunnen winnen?

Verhaal gedreven

ODST staat voor Orbital Drop Shock Trooper. Deze mariniers zijn de “badasses” van het leger. Zoals de titel al verklapt speel je in deze stand alone add-on enkel en alleen met deze ODST’s. De Master Chief is in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig voelt dit niet als een gemis. De hoofdpersoon, The Rookie, zegt nog minder dan de MC ook zijn gezicht schuilt de hele game achter een helm. Qua uiterlijk zou het zo “de broer van” kunnen zijn.

Naast deze hoofdpersoon speel je ook met wat andere karakters gedurende de verhaallijn. Hierin zich onderscheid ODST zich van zijn “grote” broer. De Master Chief was een “lone soldier”. Hier en daar kwam je wel eens wat mariniers tegen, maar dit waren niets meer dan lopende schietschijven. Dat is nu verleden tijd.

Het team ODST’s dat centraal staat in de game bestaat in totaal uit zes personen, die je stuk voor stuk onder de knoppen krijgt. Tijdens sommige missies speel je met twee of meerdere ODST’s. Hoewel je totaal geen controle hebt over je teamleden, zijn ze zelf intelligent genoeg om jou niet voor de voeten te lopen. Ook schuilen ze wanneer het nodig is, en leggen ze samen met jou de nodige Covenant om. Zowel op het gameplay vlak als in het verhaal heeft dit een goede impact.

De structuur van de missies is ook veranderd: je speelt één missie met The Rookie, en vervolgens speel je een stuk met één van de andere ODST’s uit je team. Deze missies spelen zich altijd in het verleden af. Het einde van een missie van The Rookie triggert dus een speelbare flashback. Hierin word uitgelegd wat er gebeurde op de desbetreffende locatie voordat The Rookie daar aankwam. Deze missies zijn intensief, spannend en vergen behoorlijk wat inspanning. De missies waarin je The Rookie speelt, zijn vaak wat kalmer van aard. Het verhaal wordt dus vooral vooruit geholpen in de flashbacks. Tijdens de missies van The Rookie kun je eventjes op je gemak op adem komen, voordat je weer de chaos induikt met één van de andere ODST’s. Over het algemeen is Halo 3: ODST wat meer verhaal gedreven dan zijn voorgangers. Hoewel het verhaal niet heel erg diepgaand is, blijft het wel boeien.

Ontbrekende Halo elementen

Wat opvalt is het ontbreken van wat vertrouwde Halo elementen. Zo is er nergens een ringplaneet te bekennen, reis je niet af naar vreemde, buitenaardse locaties en schittert de karakteristieke Halo theme muziek door afwezigheid. Ook in de gameplay ontbreken er enkele belangrijke zaken. Zo heeft een ODST geen schild, zoals de Master Chief dat had. In plaats daarvan wordt er een stamina systeem gehanteerd. Naarmate je meer geraakt word, komt er een steeds dikkere, rode waas op je vizier te liggen. De eerste klappen worden nog opgevangen door je “battle suit” en daarna daalt je health in een rap tempo. Je zult dus voor het eerst in de Halo serie, op zoek moeten naar health packs. Door deze vernieuwing krijg je echt het gevoel dat je een mens bent, en geen genetisch gemanipuleerde supersoldaat.

Over supersoldaten gesproken: niet alleen de Master Chief laat zijn eeehh… helm niet zien: alle Spartans zijn verdwenen. De badasses die ooit zo sierlijk over je scherm huppelde in hun groene outfits terwijl ze met twee guns tegelijk de Covenant een kopje kleiner maakte, slaan dit deel dus in zijn geheel over. En ik zeg hier met opzet “twee guns tegelijk”, want dual wielden is volledig uit Halo 3: ODST gestript. Dit vind ik een gemis. Een beetje soldaat zou toch wel met twee guns tegelijk overweg moeten kunnen. Daarbij komt ook nog eens dat dual wielden stoer is. Erg jammer dat Bungie deze toffe feature niet in de game heeft gesloopt.

Als vanouds

Leuk en aardig, die vernieuwingen, maar hoe speelt het nu eigenlijk? In eerste instantie had ik mijn twijfels over de keuzes die Bungie heeft gemaakt in dit deel, maar na het omleggen van het eerste groepje Covenant verdwenen die zorgen als sneeuw voor de zon.

Wat meteen opvalt is het feit dat de wereld waarin je speelt veel opener is dan voorheen. Er zijn meerdere paden die naar het doel leiden, waardoor er een laag strategie aan de gameplay wordt toegevoegd. Zo kun je een alternatieve route nemen, en je vijand bijvoorbeeld flankeren. Misschien kies je voor het één voor één afpikken van de vijand op een lange afstand met een sniper rifle. Of wat te denken van een stealth aanpak: stiekem achter je tegenstander sluipen en ze met een forse klap op het achterhoofd in één keer uitschakelen. Uiteraard kun je ook gewoon recht toe, recht aan spelen en de aliens “guns blazing” omleggen. In geen enkele Halo game was er zoveel vrijheid als in deze, en dit is dan ook één van de beste nieuwe features van deze add-on.

Dan de gevechten zelf. Of je ze nu een mooie headshot maakt met een sniper rifle, een granaat op ze vastplakt of overrijdt met een warthog, de voldoening die je haalt uit het omleggen van de Covenant is groot. De physics, die ook in Halo 3 al aanwezig waren, maken het opblazen van vijanden nog leuker. Wat is er nu leuker dan een grunt 5 meter de lucht in blazen met een welgemikte granaat? Zeker in de multiplayer mode zorgt dit voor de nodige “ooohhh’s” en “aaarrrg’s”.

De game houdt zich goed staande als deze vergeleken wordt met zijn voorgangers. De campaign mode speelt lekker weg, en de vernieuwingen aan de gameplay zijn meer dan welkom. Het werd eens tijd dat er een frisse wind door het Halo universum werd geblazen, en Halo 3: ODST neemt een grote stap in de goede richting.

Multiplayer en houdbaarheid

Halo games staan bekend om de briljante multiplayer matches. Zeker in een LAN-setting voegt dit veel toe. Ik heb de nodige multiplayer matches gespeeld waarbij het tot op het allerlaatste moment spannend was. Zo spannend zelfs, dat de vernedering van de tegenstanders nog even lekker werd aangedikt door het spontaan opspringen van de bank en het doen van een vreugdedansje, wat je natuurlijk niet zo snel in je eentje in je huiskamer gaat staan doen.

Om eerlijk te zijn heb ik nog niet veel van de multiplayer mogelijkheden gezien. Wel kan ik even kort vermelden dat ook hier heel erg veel veranderd is. Zo is er het nieuwe “firefight”. In deze mode komen er telkens groepen vijanden op je af. Deze “waves” worden steeds moeilijker te verslaan. Het lijkt dus veel op de “horde” mode uit Gears of War 2, met wat twists toegevoegd. Alleen door goed teamwork van jou en je drie vrienden kun je door deze mode heenkomen. Ik zeg met opzet vrienden, omdat deze mode enkel gespeeld kan worden met je Xbox live buddies. Er is geen matchmaking systeem dat je met vreemdelingen kan verbinden. Dit zou best een groot gemis kunnen zijn, zeker als je maar een beperkt aantal vrienden hebt die ook in het bezit zijn van een Xbox 360.

Heb je geen zin om drie vrienden op te trommelen, dan kun je altijd de tweede disc van de game in je Xbox stoppen. Dit schijfje bevat de volledige Halo 3 multiplayer mode, inclusief alle tot nu toe verschenen maps, plus drie nieuwe maps. Het gaat hier wel om een één op één kopie van de gameplay van Halo 3. Er zijn dus geen nieuwe ODST wapens te bekennen. Echter, zal hier wel dual wielding en een schild aanwezig zijn. De tweede disc is dus niets meer dan old-school Halo 3 multiplayer, die alleen al goed is voor uren vermaak.

Tot slot kun je, net zoals in alle andere Halo games, met zijn tweeën door de gehele single player campaign heen spelen in de coop mode. Dit heeft wel een impact op de sfeer. De missies van The Rookie zijn bedoeld om een gevoel van eenzaamheid om te wekken. In veel shots zie je dan ook enkel The Rookie, alleen, midden in de nacht. De coop mode is er min of meer overheen gesmeten. Ik kan dan ook adviseren om de eerste keer in je eentje door de game te spelen, op de heroic moeilijkheidsgraad. Dit zorgt voor de optimale Halo 3: ODST ervaring.

In totaal zul je je met deze omstandigheden zo’n acht tot tien uur vermaken met de singleplayer campaign. Tel daar de coop, firefight en normale multiplayer modes bij op en je hebt tientallen uren vermaak aan deze twee schijfjes. Als je het mij vraag is dat een “pretty sweet deal” voor maar 44 euro.

Conclusie

Elk Halo deel sloeg de spijker vol op de kop als het aankwam op sfeer, en dat is ook in Halo 3: ODST weer het geval. Hoewel er in dit deel behoorlijk wat bekende elementen ontbreken, blijft het een Halo game. ODST heeft de sfeer, de gameplay en de fun van de vorige delen, met de nodige vernieuwingen. Wellicht ga ik me in de toekomst nog aan game scores wagen, maar voor nu sluit ik af met deze simpele conclusie: Halo 3: ODST maakt de hype waar. Het is een zeer solide uitbreiding die misschien wel meer aanhangt tegen een volledig nieuw deel in het Halo universum. Opnieuw weet Bungie me volledig voor zich te winnen. Als je van shooters houdt is dit verplichte kost!

Pics: www.bungie.net