For The Record

Hoewel het bovenstaande scenario natuurlijk een verzinsel is, zou het best wel eens op waarheid kunnen berusten. Zo’n beetje elke gamer heeft kwijlend op deze game gewacht. En voor diegene die dat niet hebben gedaan: schaam je! Ga die game kopen. Nu! Waarom vraag je me? Misschien omdat het de beste shooter is die ik in jaren heb gespeeld. Of zou het toch het spannende, intense en bevredigende gevoel zijn die deze game je geeft? En wat te denken van het feit dat al je vrienden deze game wel gaan kopen?

Dat laatste argument hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Maar laten we eerlijk zijn: er nog nooit een game geweest waar zo’n immens grote hype omheen hangt. Er moet wel iemand in je omgeving zijn die deze game gaat spelen. En dat betekent meteen dat er genoeg buddies zijn, die staan te springen om een potje goede shooter aktie.

Helaas kan ik weinig uitspraken doen over de multiplayer mode, ik heb namelijk alleen de singleplayer campaign uitgespeeld. Deze review gaat dus over de singleplayer campaign, genaamd “For The Record”.

Flinterdun

Het zal voor velen niet als een verassing komen dat de singleplayer campaign aan de korte kant is. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zul je zo’n 8 tot 10 uur zoet zijn met dit deel van de game. Deze tijdsduur had wat mij betreft wel verdubbeld mogen worden.

Aangezien ik nu toch aan het azijnpissen ben, kan ik meteen even het verhaal aantippen. Dit is flinterdun. Met uitzondering van een onverwachte twist richting het einde van de game, is het verhaal totaal oninteressant.

Dit geldt overigens ook voor de karakters. Je zult geen band opbouwen met de hoofdrolspelers van MW2. Ze zijn stuk voor stuk inwisselbaar en ontwikkelaar Infinity Ward heeft ook geen enkele moeite gedaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen voor deze polygonen poppen. Maar wie zit er nou te wachten op het achtergrond verhaal van Captain Price? Niemand toch? Je speelt deze game om te knallen!

Geen Rainbow Six taferelen

MW2 is een recht voor je raap, no nonsense shooter die je bij je strot grijpt en niet meer los laat totdat je de ending credits over je scherm ziet rollen. Ok, het is zo arcade als wat maar who cares? Als je diepgang zoekt, moet je Operation Flashpoint maar gaan spelen. Dit is knallen tot je erbij neervalt, op een moordend tempo. Is dat slecht? Nee, absoluut niet. Zo lang je maar geen Rainbow Six taferelen verwacht.

De Call Of Duty serie heeft nooit bekend gestaan om diepgang. Toch is bijna elke game, met enkele uitzonderingen daargelaten, een dikke hit. In deze serie draait het om snelheid, intensiteit en vooral fun. Dat is al jaren zo, en ook dit deel wijkt niet af van dit concept. Ik geef Infinity Ward dan ook groot gelijk: never change a winning formula!

Wie vernieuwing wil zal hier dus niet aan zijn of haar trekken komen. Maar wie zegt dat Modern Warfare 2 een kopie van zijn voorganger is, heeft het ook niet geheel aan het rechte eind. Zo is de interactie met je omgeving deze keer wat meer uitgediept, en zul je meer scènes spelen waarbij je eens niet de “Rambo” moet gaan uithangen. Stealth speelt dus een grotere rol dan voorheen.

Hoewel dit maar kleine tweaks zijn, voegt het toch veel toe aan de speel ervaring. Een klein beetje afwisseling doet soms wonderen, en het tempo dat MW2 hanteert is dan ook niet altijd extreem hoog. Infinity Ward heeft genoeg adempauzes ingebouwd. Dit moet ook wel, want de gemiddelde mens zou een epileptische aanval krijgen als de intensieve actie die in sommige missies vertoond wordt, non stop zou zijn.

Lastig onder woorden te brengen

Wat maakt deze shooter nu zo speciaal? Tja, ik vind het lastig om de reden waarom deze shooter nog beter dan zijn voorganger is, onder woorden te brengen. Dat klinkt vreemd, maar toch is MW2 op alle punten beter dan het vorige deel. Misschien zijn het de nóg intensievere aktie, of de verbeterde graphics die het hem doen. Of zou het door de afwisseling en de beter uitgebalanceerde missies komen? Misschien tillen de interactie met je omgeving en de nog vettere scripted events het geheel wel naar een hoger niveau. Ik weet het niet. Wat het ook mag zijn, MW2 is extreem goed.

Je hebt het gevoel alsof je zelf die oorlog aan het voeren bent. Alsof jij rent voor je leven terwijl je teammaten links en rechts aan gort worden geschoten. Alsof jij die helm op hebt en de trekker van die Uzi overhaalt. Een game die dat teweeg kan brengen, is van ongekend hoge kwaliteit.

Modern Warfare op speed

MW2 is grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. Die game was magistraal en moet opgevolgd worden door een nog betere game. Gelukkig is deze telg uit de CoD familie dan ook niets minder dan verbluffend. Misschien zou dit deel het best beschreven kunnen worden als Modern Warfare op speed. De aktie is intensiever, sneller en simpelweg beter dan zijn voorganger.

In mijn review van Batman: Arkham Asylum schreef ik dat die game hoogstwaarschijnlijk mijn favoriete game van 2009 zou worden, en dat MW2 toch wel van verdomd goede huize moest komen om daar nog wat aan te veranderen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke game ik beter vind, maar het is dan ook appels met peren vergelijken. Als het echter aankomt op shooters dan zul je in 2009, en misschien ook wel in 2010 niets beters spelen. Call Of Duty: Modern Warfare 2 maakt de hype meer dan waar.

Pics: www.modernwarfare2.com

Waarom deze redesign?

Nielskreijveld.com draait nu een goede 8 maanden, en dat betekend dat het tijd is om eens kritisch te kijken naar de huidige staat van de website. Hoewel ik nog steeds erg tevreden ben over de opzet en de content van de site, is er altijd ruimte voor verbeteringen. In de afgelopen maanden is er flink wat content toegevoegd aan de website. De homepage van m’n site werd gaandeweg maar voller en voller gepropt met nieuwe rubrieken, waardoor het overzicht een beetje zoek was. Daarnaast wilde ik, zonder dat het een warboeltje werd, nog wat nieuwe ideeën toevoegen aan m’n site. Tijd voor een redesign dus!

Wat is er veranderd?

De grootste verandering zit hem in de homepage. Deze is volledig vernieuwd. Het eerste wat opvalt is de header. Voorheen vond ik m’n eigen site niet heel erg persoonlijk ogen. Hoewel mijn naam natuurlijk duidelijk terugkomt in het ontwerp, zou de hele site zo van een andere persoon kunnen zijn. Ik wilde een eigen gezicht creëren, maar hoe doet men dat? Simpel: je eigen gezicht op de site zetten. Voeg er een kleine introductie aan toe en voilà: er is een nieuwe header geboren.

Een andere vernieuwing is de “recente blogberichten” rubriek. Voorheen stond simpelweg het laatste blogbericht in zijn geheel op de homepage. Hier onder stond nog een hoop content (ditjes & datjes, portfolio items, etc.), maar dit viel volledig weg door de lengte van het blogbericht. Ik was dus op zoek naar wat compactheid. Ook vond ik dat er meer dan één bericht uit het blog prominent op de homepage aanwezig moest zijn. Voorheen stonden de drie meest recente berichten opgesomd in een klein rubriekje in de rechter zijbalk, waardoor ze gemakkelijk over het hoofd werden gezien. Tevens waren dit enkel tekstuele titels, waardoor het er wat saai uit zag. Dus: time to spice things up!

De meest recente berichten worden vanaf nu getoond in een mooie jCarousel. Plaatjes trekken eerder de aandacht dan tekst, vandaar dat elk blogbericht vanaf nu thumbnail met zich meedraagt. Ook op de blog pagina zijn deze toegevoegd. Daar worden vanaf heden korte stukjes uit elk blogbericht getoond, in plaats van het hele bericht. Hierdoor ontstaat er wat meer overzicht.

Naast deze grote wijzigingen zijn er nog tientalle kleine tweaks doorgevoerd, die ik niet allemaal apart ga behandelen. Wel wil ik nog eventjes de nieuwe “shared bookmarks” rubriek toelichten. Deze rubriek bevat interessante artikelen die betrekking hebben op multimedia, webdesign, computer technologie en andere stukjes nieuws uit de development hoek. Dit deel functioneert een beetje als een kruising tussen “ditjes & datjes overig” en “favoriete spots”.

Internet Explorer 6 ondersteuning verdwijnt

Ik haat Internet Explorer! There, I said it. Het zijn stuk voor stuk browsers die hopeloos achter de feiten aanlopen (met uitzondering van versie 8) en alle webdesigners over de hele wereld hoofdpijn bezorgen. Ik ga niet tot in detail uitleggen waarom IE slecht is, maar één ding is wel van belang: dit is geen kwestie van smaken verschillen, het zijn feiten. De grootste “pain in the ass” is IE 6. Deze browser is inmiddels alweer 8 jaar (!) oud, en moet heel erg snel met pensioen. Ontwikkelen voor IE 6 is een hel, en kost veel tijd. Daarnaast dwarsboomt IE 6 de creativiteit van webdesigners, omdat veel ideeën simpelweg niet realiseerbaar zijn voor deze hopeloze browser.

Ik moest dus een keuze maken: minder “fancy stuff” en meer tijd besteden aan het optimaliseren voor IE 6, of de laatstgenoemde browser laten voor wat hij is en me focussen op creatie. Steeds meer webdesigners kiezen voor het tweede, en ik sluit me graag aan bij deze groep. Aan alle mensen die nog steeds IE 6 gebruiken: helaas, pindakaas! Upgrade naar IE 8, of een betere browser (Safari, FireFox, Chrome). Tijden veranderen, en het mag dus een schande genoemd worden dat er nog steeds grote bedrijven zijn die IE 6 gebruiken. Investeer in de toekomst en blijf niet hangen in het verleden.

Gelukkig heeft Microsoft met IE 7 een stap in de goede richting gezet, en versie 8 heeft zelfs goede ondersteuning voor webstandaarden. Ik heb de site voor deze twee versies wel geoptimaliseerd.

Even lekker niets

Aangezien ik een full-time job heb, en daarnaast nog andere verplichtingen, gaat de ontwikkeling van deze site niet altijd even snel. De vrije uren die ik in de afgelopen drie weken had zijn voor een groot deel deze site gestopt. Voorlopig heb ik dus weer even genoeg gesleuteld aan dit project. Tijd om wat games uit te spelen, en er misschien wel wat reviews over te schrijven. Maar eerst: even lekker niets!

Pic IE6: www.facebook.com

Het oude concept

Het oorspronkelijke snacksized concept is simpel: elke post met dit onderwerp bevat een aantal korte berichten die te lang zijn om op Twitter te zetten, en te kort om een hele blogpost aan te wijden. Omdat veel van deze onderwerpen het toch waard zijn om onder de aandacht te brengen, is het de moeite waard om ze toch op dit blog te vermelden onder de noemen “snacksized”. Een simpel concept, wat enige gebreken heeft.

Ik ben er inmiddels wel achter dat korte berichten niet echt in mijn straatje passen. Ik schrijf lange verhalen en ik weet dat dit niet altijd de slimste keuze is. Toch wil ik zo veel mogelijk informatie proppen in een blogpost, en dat gaat ten koste van de beknoptheid van het bericht, en mijn vrije tijd. Kortere berichten maken staat dus hoog op de lijst van verbeterpunten aan deze website. Echter zijn er altijd berichten waar een mening veel toegevoegde waarde kan hebben. Veel van de berichten op deze website vallen in deze laatst genoemde categorie, en dat wil ik graag zo houden. Als je alleen nieuws wil lezen dan ga je maar langs nieuwssites of “hap, slik, weg” blogs. Ook in snacksized berichten wil ik vaak wat meer dan alleen wat feitjes opsommen, en daarom zijn deze verhaaltjes vaak lang genoeg om in een apart bericht te worden vermeld. Dat is ook meteen de reden dat het oude concept op de schop gaat.

Veranderingen

Vanaf nu zullen alle berichten die kort zijn, het onderwerp snacksized met zich mee dragen. Elk van deze berichten krijgt een aparte blogpost, waardoor verzamelposts tot het verleden behoren. Naast het onderwerp snacksized, zal er ook nog een ander onderwerp worden toegekend aan de korte berichten. Dit onderwerp bevat de inhoud van het bericht, net zoals dat bij alle andere blogposts het geval is. Als er dus een kort bericht over iMacs verschijnt, dan zal dit de onderwerpen snacksized en Apple met zich meedragen.

Om dit alles wat duidelijker te maken is er op de homepage een blokje toegevoegd, waar de laatste drie snacksized berichten worden getoond. In het archief worden berichten met het onderwerp snacksized aangeduid met een * .

Geen wereldschokkende veranderingen dus, gewoon wat subtiele tweaks. Blijf de snacksized pagina regelmatig checken voor korte updates.

Wenen

Zoals ik in mijn vorige post al beschreef heb ik de vorige week een tripje naar Wenen gemaakt. Ik hoor je denken: waarom Wenen?

Ten eerste had ik geen behoefte om een zon, zee, strand vakantie te doen dit jaar. Ik heb dit de afgelopen 3 à 4 jaar al gedaan, en hoe lekker het ook is om Piña Colada’s weg te tanken in de Costa Del Sol of je bordje Tzatziki in ‘t zonnetje leeg te eten: je bent er uiteindelijk alleen maar omdat het daar warmer is dan hier en je er overmatige hoeveelheden alcohol tot je kunt nemen zonder dat je de dag erna door verschillende mensen met een scheef gezicht wordt aangekeken omdat je gisteren weer eens luidkeels bekentenissen hebt gedaan die het daglicht niet kunnen verdragen. Bij een dergelijke vakantie horen dit soort zaken nou eenmaal.

Daarnaast staat er ook nog een weekje vakantie in september in de planning. De bedoeling is om dan met vrienden eventjes Barcelona onveilig te gaan maken. Tof tripje, maar dit is pas in september. Om nou bijna 9 maanden van het jaar geen vakantie te pakken vind ik ook wel weer veel van het goede (of slechte), en tevens had ik nog geen vakantie gepland met m’n vriendinnetje. Ik wilde er sowieso nog eventjes tussenuit in de zomer, maar geen lange periode. Een Europese stad leek ons prima! En dan wel eentje waar je zowel cultuur kunt snuiven als heerlijk tot rust komen.

Gelukkig voldeed Wenen makkelijk aan deze eisen. In 4 dagen heb ik heel wat moois gezien en gehoord. Zo zijn we naar een klassiek concert geweest, inclusief operazang en ballet! Da’s niet niks, en zeker niet voor iemand die het liefste snoeihard gitaargeweld uit zijn speakers hoort komen. Het gaat echter om de ervaring, en die was zeker goed. Erg gaaf om eens mee te maken.

Je kunt in Wenen een hoop bezichtigen, maar ik was zelf het meest onder de indruk van het Schönbrunn Schoss. Dit paleis telt 1441 verschillende kamers in alle soorten en maten! Het hele paleis ziet er pico bello uit, en alles is tot in de puntjes verzorgd. Erg indrukwekkend om te zien dus, en zeker aan te raden als je eens in Wenen bent.

Ik ga hier geen heel reisverslag schrijven, dit bericht moet tenslotte snacksized blijven. Voor meer beeldmateriaal kan ik je doorverwijzen naar mijn Flickr account. Ik heb het in ieder geval prima naar mijn zin gehad!

Sharen op Twitter

Je zult het niet geloven, maar het was tot voorkort niet mogelijk om een blogpost van dit blog met één druk op de knop naar iedereens favoriete microblogdienst Twitter te posten. Ik ben zelf een fanatiek Twitteraar, het mag dus een schande heten dat deze functionaliteit nog niet eerder aanwezig was.

Gelukkig komt daar nu verandering in. Klik onderaan dit bericht op het Twitter icoontje en je wordt automatisch doorgestuurd naar Twitter. Je tweet bevat de titel van de blogpost en een verkorte bit.ly link naar het bericht zelf. Handig toch?

World of Warcraft

Ik ben een gamer, maar dat wisten de meesten van jullie al. Vanaf mijn 8e levensjaar speel ik games, en ik heb dan ook al heel wat ervaring met dit fenomeen. In al die tijd ben ik zelden zo’n tof spel tegengekomen als World of Warcraft. Sterker nog, ik kan eerlijk en oprecht zeggen dat World of Warcraft de beste game is die ik ooit heb gespeeld. Smaken verschillen, maar ik weet zeker dat verdomd veel mensen deze mening met mij delen. Dit verklaart ook de 11 miljoen mensen die maandelijks betalen om dit spel te kunnen spelen.

Ik ga er gemakshalve maar even vanuit dat je weet over wat voor een soort game ik het hier heb. Lees eventjes deze stukjes door om een beter beeld te krijgen van de game. Snacksized mensen, geen ruimte voor lange verhalen.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik heb een knipperlicht relatie. Uiteraard gaat het hier wel om deze game. Sinds de lancering in 2005 speel ik dit spel. Ik ben tussendoor een aantal keren gestopt vanwege tijdgebrek en omdat ik het spel zo bont en blauw had gespeeld dat het lichtelijk begon te vervelen. Maar Blizzard, de makers van het spel, brengen om de zoveel tijd een expansion pack uit waardoor het spel weer als nieuw aanvoelt. Een expansion pack is een uitbreiding op een bestaande game. Meestal dien je voor het spelen van de expansion pack ook de originele game in je bezit te hebben.

De reden waarom ik blijf terug komen naar dit spel is simpel: er worden elke keer zoveel nieuwe spells, quests en omgevingen toegevoegd dat je jezelf regelmatig afvraagt: waar haal ik in hemelsnaam de tijd vandaan om dit allemaal te gaan spelen? Gelukkig betekend dat ook dat de levensduur van het spel weer aanzienlijk wordt verlengt. Je weet dat je te maken hebt met een topgame als je tijdens je werk al zit te popelen om straks als je om half 6 thuis komt eindelijk weer je computer mag aanzwengelen om wat monsters neer te hakken. Of je hebt natuurlijk een doodsaaie baan en dit is het enige lichtpuntje op je dag. Gelukkig is dat bij mij zeker niet het geval, en dat betekend dat dit een game van ongekend hoge kwaliteit is.

Ik ben onlangs na een stop van ruim één jaar weer opnieuw begonnen met spelen. Inmiddels heb ik de oorspronkelijke content al doorgespeeld, en ben ik al begonnen aan het doorlopen van het eerste expansion pack. Dit gaat verrassend vlotjes dus ik verwacht ook hier wel doorheen te zijn binnen een weekje of drie. De tweede expansion pack, getiteld Wrath of the Lich King, is volledig nieuw voor me. Bijna al de content in die uitbreidingsset heb ik nog nooit eerder gezien, laat staan gespeeld! Ik laat me dan ook graag verassen en probeer zo min mogelijk screenshots en trailers te bekijken van deze content.

Motivatie

Deze keer heb ik het nog best kort gehouden al zeg ik het zelf. Met zo’n 1200 woorden mag ik niet klagen. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat ik zo snel mogelijk weer mijn WoW verslaving wil gaan voeden. Achja, soms heb je gewoon wat motivatie nodig om je doel te bereiken.

Pics: www.twitter.com, www.wow-europe.com

Domein verhuizing

Het is eventjes stil geweest op deze website. Dit had, zoals altijd, meerdere redenen. Drukte door allerlei leuke en minder leuke dingen is de voornaamste reden. Maar toch heb ik de afgelopen twee weken nog wel wat tijd heb vrij kunnen maken voor mijn geliefde hobbies: bloggen en sleutelen aan deze website. De reden dat er toch niets nieuws is toegevoegd in die twee weken heeft te maken met de hosting van deze website.

Tot voorkort werd deze website gehost bij Mijndomein.nl. In eerste instantie leek me dit een prima provider. Echter begon ik me lichtelijk te irriteren aan de beperkingen die Mijndomein op het domein instelde en alle problemen die hierbij kwamen kijken. Ik zal je de technische details besparen, maar tevreden was ik allerminst. Daarnaast was de snelheid van het domein niet echt bepaald denderend te noemen. Kortom: tijd voor een verhuizing. Zoals verwacht liep dit stroef, waardoor de verhuizing in totaal twee weken in beslag heeft genomen. Uit het verhuisproces bleek nogmaals dat ik de juiste keuze had genomen door Mijndomein te laten voor wat het is. Omdat ik niet elke keer backups wilde maken van mijn files en database als ik nieuwe content toevoegde heb ik maar besloten om te wachten tot de verhuizing voltooid was.

Voor mijn nieuwe provider, Deziweb, wil ik hier een hele grote lans breken. Ik heb zelden zo’n goede service gehad, en dan doel ik niet alleen op hosting providers. Vragen worden binnen 2 uur, maar meestal al binnen 10 minuten na het stellen beantwoord, de website is super makkelijk te bedienen en overzichtelijk en je hebt volledige controle over je e-mail adressen, hosting, databases en andere zaken zoals cronjobs, statistieken, etc. Tevens is de snelheid van het domein zelf ook een stuk beter dan mijn vorige provider. Tot slot (en niet geheel onbelangrijk): Deziweb biedt hosting aan voor een zeer aantrekkelijke prijs. Een aanrader dus!

Nielskreijveld.com updates

Het is ongelofelijk, maar ik heb onlangs pas mijn eerste digitale camera aangeschaft (blijf dit blog checken, binnenkort meer over mijn ervaringen met de Panasonic Lumix DMC-TZ7). Omdat ik als web-geek natuurlijk niet kan achterblijven heb ik ook maar eens een Flickr account aangemaakt. Opzich niet zo gek dat ik nu pas zo’n account aanmaak, wat moet je immers met een website die bedoeld is om foto’s op te delen als je geen camera hebt?

Hoe dan ook, vanaf nu is mijn Flickr account ook geïntegreerd in deze website. Op verschillende pagina’s van deze site worden de laatste 9 foto’s uit mijn stream getoond. Klik op een foto en hij wordt vergoot weergegeven m.b.v. Lightbox. Klik op “Meer foto’s…” en je wordt direct doorgestuurd naar mijn Flickr account.

Verder heb ik de lange lijst met tags wat ingekort. Alleen de meest gebruikte tags worden nu getoond. Tevens verschillen tags nu van grootte. Des te groter de tag, des te vaker deze wordt gebruikt. Voor de blog newbies onder ons: dit ook wel een “tag cloud” genoemd.

Mijn nieuwe Mac development setup

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben Windows-vrij! Vanaf vandaag werk ik thuis, onderweg (op locatie) èn bij Stratega op een Mac. Tot voorkort zat ik op mijn werk vast aan een PC met Windows XP. Opzich is Windows XP een prima pakket, ik heb er ook gedurende een jaar zonder problemen op gewerkt (gelukkig was het geen Vista). Ik als Apple fanaat had natuurlijk liever een Mac. Helaas heb je soms niets te willen, vandaar dat ik ook vast zat aan Windows XP.

Maar er is licht aan de horizon… Vanaf vandaag werk ik op een PowerMac G5! Oké, het is tegenwoordig geen snelheidsduivel meer, maar deze machine is nog steeds verdomd krachtig. Zeker als je nagaat dat het apparaat al zo’n 3,5 jaar oud is. Voeg daarbij twee 20″ Apple Cinema displays toe en ik heb een prima setup al zeg ik het zelf! Leopard loopt soepeltjes en al m’n development apps draaien als een paling in een emmer snot: super gladjes.

Over apps gesproken: mijn lijst van Mac apps is inmiddels een tikkie verouderd, er is in de tussentijd weer behoorlijk wat veranderd. Ik neem de belangrijkste veranderingen eventjes door.

Espresso

Om te beginnen ben ik overgestapt van TextMate naar Espresso. De overstap heeft twee belangrijke redenen. De eerste is een ingebouwde FTP browser met quick publish mogelijkheden, waar ik hieronder wat uitleg over geef. De tweede is de handigheid. Ik ben er vrijwel zeker van dat TextMate op de lange termijn je workflow sneller maakt. Voordat dit echter zo ver is, dien je heel TextMate van binnen en van buiten te kennen. De bedoeling is dat je TextMate zoveel mogelijk met je keyboard bedient. Het programma is daarvoor zelfs ontworpen. Daardoor moet je elke shortcut uit je hoofd weten. Al deze shortcuts uit je hoofd leren kost tijd, veel tijd. Ik ben zelf wat meer visueel ingesteld en gebruik dan ook liever een editor waar ik direct mee aan de slag kan. Espresso is zo’n editor.

Dit puike programmaatje komt van de makers van CSSEdit, mijn favoriete Mac app… ooit. Espresso is voornamelijk bedoeld voor webdevelopment. Zoals je mag verwachten van MacRabbit (ontwikkelaar) zit Espresso vol met toffe features: automatisch aanvullen van zowel HTML als PHP tags, een ingebouwde FTP browser, snippet manager, document structuur browser (snel naar verschillende elementen in je website scrollen), makkelijk inklappen van blokken code en quick publishing (meteen na saven uploaden naar de server).

Vooral deze laatste functie is een enorme time-saver. Op mijn werk doe ik 90% van mijn development op een online testserver i.v.m. instellingen en beperkingen op de server van onze vaste hosting provider (als het aan mij ligt emigreren we allemaal naar Deziweb, maar dat is weer een totaal ander verhaal). Tot voorkort zag m’n workflow er dan ook ongeveer zo uit: code schrijven in Dreamweaver, saven, switchen naar m’n FTP client, bestanden kiezen en uploaden, switchen naar browser, refreshen, herhalen vanaf de eerste stap. Dankzij de quicksave functie ziet mijn workflow er nu zo uit: code schrijven in Espresso, saven, switchen naar browser, refreshen en herhalen vanaf de eerste stap. Niet alleen verwijder ik zo twee tijdrovende stappen, ik heb tevens een app minder nodig om websites te schrijven. Dit levert weer extra ruimte op je scherm op voor andere apps, zoals bijvoorbeeld Sequel Pro of Razor SQL.

MySQL tools

Ik ben momenteel wat aan het experimenteren met MySQL apps. Velen van jullie zullen PHPMyAdmin meer dan eens hebben gebruikt. Dit is een prima MySQL beheeromgeving, maar echt efficiënt kun je het niet noemen. Een beter alternatief hiervoor is Sequel Pro. Deze app staat qua functionaliteit gelijk aan PHPMyAdmin. Het grote verschil zit hem in de interface. Deze is namelijk veel mooier en intuïtiever bij Sequel Pro. Dit resulteert weer in een snellere workflow. Deze app is gratis te downloaden.

Naast Sequel Pro gebruik ik Razor SQL voor het bouwen van query’s. Geloof het of niet, tot vorige week toe schreef ik mijn MySQL query’s allemaal met de hand. Dit is tijdverspilling. Het kan een stuk makkelijker, met deze gratis tool. Hoewel ik deze app nog niet heel erg veel heb gebruikt was mijn eerste kennismaking op zijn minst prettig te noemen. De functies zijn simpel: het maken van INSERT, SELECT en DELETE query’s vanuit een handig te bedienen interface. Tevens zijn er ook beheer functies aanwezig, al heb ik hier nog niet veel mee gedaan. Daarvoor vond ik Sequel Pro toch net iets fijner werken.

Overige apps

Als laatste wil ik nog wat kleine toevoegingen en wijzigingen in de app lijst behandelen: LittleSnapper begint zichzelf steeds meer te bewijzen als nuttige app. Het doel van de app is het maken, organiseren en publiceren van screenshots op een zo makkelijk mogelijke manier. Ben tot nu toe erg tevreden!

xScope is een app die zich zoetjes aan in mijn workflow begint te nestelen. Dit pakket bestaat uit 7 tools die gebruikt kunnen worden voor het meten, uitlijnen en inspecteren van grafische scherm elementen en layouts. Je hebt dus nooit meer last van dit irritante gedoe: printscreen, Photoshop opstarten, kop koffie halen tijdens het wachten, screenshot plakken, magnetic lines plaatsen en opmeten. Erg fijne app voor webdesigners.

Tot slot gebruik ik Quicksilver steeds vaker. Het leren van deze app kost wat tijd maar uiteindelijk zul je een stuk sneller werken. Als je niet weet waar ik het over heb: deze app werkt ongeveer hetzelfde als Spotlight. Echter kun je met Quicksilver veel meer dan alleen zoeken en openen. De app kan worden gezien als de koning der shortcuts. Quicksilver werkt met een keyboard only interface, die jouw ingetype commando’s automatisch “afmaakt”. Typ je “e-ma”, dan geeft Quicksilver je alle files, apps en commando’s waarin de letterreeks “e-ma” in voorkomt. Wordt er niets gevonden voor “e-ma”, dan worden de tekenreeks opgesplitst en wordt alles wat de letters “e”, “m”, “a” en het “-” teken in zich heeft getoond.

Een voorbeeld: je wil het bestand “vakantie.txt” per e-mail sturen naar “Piet Klaassen”. Dit kan in Quicksilver binnen 5 seconden gebeurd zijn! De manier waarop is als volgt:

1. Open Quicksilver met ctrl + spatie (dit is het standaard commando, maar is aan te passen).
2. Typ de bestandsnaam gedeeltelijk in (vaak zijn 3-4 karakters genoeg), in dit geval “vaka”.
3. Druk op tab en typ “ema”. E-mail to… wordt automatisch geselecteerd.
4. Druk nogmaals op tab en typ “piet”. Alle contactpersonen die Piet heten worden getoond. Vaak zal de bovenste persoon degene zijn die je zoekt. Mocht dit niet zo zijn, dan kun je makkelijk met de verticale pijltjestoetsen navigeren naar de juiste persoon. Heeft Piet meer dan één e-mail adres, druk dan op de pijltjestoets naar rechts en al zijn e-mail adressen worden getoond. Kies het juiste adres met de verticale pijltjestoetsen en druk op enter (Deze navigatie is tevens erg makkelijk bij het vinden van bestanden of mappen: weet je eventjes niet uit je hoofd hoe dat ene bestand nou precies heette, dan kun je gewoon door je mappenstructuur heen bladeren met de pijltjestoetsen om alsnog het juiste bestand te vinden).
5. Er wordt automatisch een nieuw OS X Mail bericht geopend, waarbij het zojuist geselecteerde bestand is bijgevoegd als bijlage en de ontvanger is ingesteld. Zelfs het onderwerp en het bericht zijn al ingevuld. Deze laatste twee teksten zijn overigens makkelijk te wijzigen in Quicksilver. Heb je in een enkel geval niet genoeg aan deze standaard teksten, dan kun je deze gewoon in het zojuist gemaakte bericht wijzigen.
6. Druk op verzenden.

It’s that easy! En dan heb ik het niet eens gehad over de mogelijkheid om je eigen commando’s op te zetten. Heb je een bepaalde aktie die je heel vaak uitvoert in OS X, dan kun je deze automatiseren door een custom trigger in te stellen. Hoewel ik dit soort functies nog niet helemaal onder de knie heb is mij de ongelofelijke potentie van deze gratis app inmiddels wel duidelijk.

Conclusie

Zo, de eerste echte Snacksized is een feit. Stiekem is het toch nog een behoorlijk bericht geworden. Het is dan ook al eventjes stil geweest op dit blog en er is veel gebeurd de afgelopen weken. Sterker nog: ik zou zo een Snacksized kunnen schrijven! Echter ga ik nu maar weer eens verdwalen in de World of Warcraft.

De volgende keer zal ik het wat korter houden, aangezien dit soort berichten nou juist klein moeten blijven. Lekker slim, een concept bedenken en dat in de eerste post al volledig verknallen. Het blijft lastig, als je gewend bent om berichten te schrijven die gemiddeld 2000 woorden zijn…

Pics: www.deziweb.com, www.apple.com, www.macrabbit.com

Minus dat overgewicht beschrijft dit precies waar Snacksized over gaat. Kort en bondig, maar toch erg lekker!

Wat is Snacksized?

In deze rubriek zet ik berichten neer die geen aparte blogpost waardig zijn, en te groot zijn om mijn Twitter account mee te vullen. Elk bericht bestaat uit informatie verdeeld in hapklare brokjes: snacksized dus.

Waarom Snacksized?

Ik heb nogal de neiging om blogposts te maken die lijken op romans in een pril stadium. De reden dat ik zo’n lange posts maak is omdat ik het leuk vind om een bericht in een soort van verhaalvorm te gieten. Ik weet dat dit tegen alle filosofieën en regels m.b.t. het schrijven van teksten voor het web in gaat maar soms wil ik wat meer dan 10 regels tekst met een linkje. Ik wil weten wat de mening van de auteur zelf is.

Mijn punt is: webteksten zijn over het algemeen erg “zakelijk” opgezet en het lezen ervan kan bij vlagen nogal saai zijn. Ik schrijf niet alleen voor de informatie maar ook voor het vermaak. Dat wil overigens niet zeggen dat ik direct een soort van online auteur ben. Er is natuurlijk een grens. Ik ga bijvoorbeeld geen roman starten op Twitter… Nee, ik denk dat het leuker is om informatieve zaken met een eigen mening of een stukje vermaak te brengen, in plaats van de standaard som-de-feiten-op-en-plaats-een-linkje manier.

Wanneer kun je snacken?

Er zal geen regelmaat zitten in het plaatsen van deze berichten. Verwacht dus niet om de haverklap nieuwe items. Berichten in deze categorie bestaan uit een aantal onderwerpen die ik de afgelopen weken heb verzameld en genoteerd. Als er een weekje of twee weinig te melden is, dan zal hier ook weinig verschijnen. Aan de andere kant: het schrijven van berichten voor deze categorie gaat een stuk sneller dan normale blogposts.

Coming soon to a monitor near you!

De aftrap is gegeven. Eens kijken of dit “Twitter deluxe” ideetje een beetje van de grond wil komen. Binnenkort worden de eerste snacks geserveerd. Tot dan!