Hoe was… Zonder Pardon van Theo Maassen?

Theo Maassen: love him or hate him. Ik vind het een interessante man, vooral op het podium. Ik heb zijn vorige shows dan ook meerdere malen bekeken en geniet keer op keer van de botte humor die de cabaratier kenmerkt. Ook zijn nieuwste programma “Zonder Pardon” vormt hierop geen uitzondering, alhoewel…

Klagen is zijn sterkste kant

Ik ben een cabaret liefhebber. Met enige regelmaat bekijk ik dan ook cabaretvoorstellingen, vooral van de groten der Nederlanden. Vaak in het theater, nog vaker op de beeldbuis. Iedere cabaretier houdt er een eigen stijl op na. Zo heeft Hans Teeuwen zijn absurde, vaak chaotische humor, Bert Visscher zijn razendsnelle grappen en Joep van ‘t Hek zijn kritische blik op “het gewone volk” van Nederland. Het materiaal dat Theo Maassen voort brengt valt in het verlengde van dat van Joep van ‘t Hek. Een kritische blik op de samenleving van Nederland. Maar door alleen die vergelijking te trekken doe je Maassen geen eer aan. Hij onderscheidt zich door simpele alledaagse onderwerpen op een de unieke manier aan te snijden. Het is een cabaretier die verhalen vertelt over het leven en niet grap na grap maakt. De dikke laag botheid en negativiteit die Maassen op zijn verhaal legt zorgt voor de humor. Hierin blinkt de cabaretier dan ook uit: klagen is zijn sterkste kant.

Zonder Pardon

Zijn nieuwste programma “Zonder Pardon” is dan ook tot de nok toe gevuld met banale, botte en zwarte humor. Ouderwets genieten dus, zou je zeggen. Toch zit er een wezenlijk verschil tussen dit programma en het eerdere werk de cabaretier. De oorzaak is overduidelijk zijn negen maanden oude dochtertje. Een groot deel van de show gaat dan ook over het vaderschap. Maassen brengt dit met veel positieve emotie, iets wat ik persoonlijk niet had verwacht. Zelf verwoordt hij het nog het beste: “Vaders maken minder van het mannelijke hormoon Testosteron aan en meer van het vrouwelijke hormoon Oestrogeen. En dat betekend dat ik vaak boven de wieg sta: aaaaaahhh, wat is ze lief”. Tegen alle verwachtingen in ontpopt dit verhaal zich in een behoorlijk sentimenteel stuk.

Maar Maassen zou zichzelf niet zijn als hij niet direct na dit sentimentele schouwspel de negativiteit laat zegevieren. De mooie woorden die hij eerder sprak worden in een mum van tijd met de grond gelijk gemaakt, wat zeg ik, verpulverd. Als een bezetene gaat “de grappenmaker” tekeer over hoeveel zijn kind huilt en hoe groot zijn ochtendhumeur daardoor is. Maassen dikt de negativiteit eens extra aan door een flinke dosis banaliteit toe te voegen: “Het ergste is als ik een ochtendhumeur heb maar tegelijkertijd ontzettend geil ben”. Maassen maakt met een boos gezicht masturbeer bewegingen terwijl hij “Godverdomme, kutwijf” gromt. Lekker plat zoals men dat gewend is. Het toppunt aan banaliteit wordt in dit programma echter niet met woorden bereikt. Maassen presteert namelijk om tien minuten onafgebroken met zijn hand in zijn broek te voelen, en dan doel ik niet op zijn broekzakken. En hoe vreemd het ook klinkt, ik vond het vermaak van de bovenste plank.

De bloemetjes en de bijtjes

Naast deze stroom aan negativiteit en botheid kaart Maassen ook maatschappelijke en politieke problemen aan. Uiteraard geeft Maassen ook hierop zijn unieke visie, en wederom blijkt dat Maassen wat rustiger van aard is geworden.

In vorige shows liep Maassen nogal eens van frustratie het podium af. Natuurlijk worden deze frustraties voor de show extra aangedikt maar bij Maassen had ik, in tegenstelling tot veel andere cabaretiers, de indruk dat het oprecht en eerlijk was. Gelukkig heeft de cabaretier nog steeds een hoop opgekropte frustraties maar in dit programma worden veel problemen op een andere manier benaderd. Neem nu zijn mening over allochtonen en discriminatie. In een vorig programma had Maassen waarschijnlijk de “allochtonen haters” met de grond gelijk gemaakt. In plaats daarvan geeft hij rustig zijn mening over de kwestie: “Des te meer zielen des te meer vreugde, ik hou wel van die diversiteit”. Ook de eerst rij word tijdens de bijna twee uur durende show netjes in zijn waarde gelaten. Mij bevalt deze nieuwe manier manier van vertellen wel. Zo lang Maassen maar een gezonde dosis botheid in zijn programma’s stopt en hij niet over de bloemetjes en bijtjes gaat klessebessen is er wat mij betreft genoeg ruimte voor een andere aanpak.

De lijn doorzetten

Al met al heb ik erg genoten van deze voorstelling. Ik was overigens niet de enige: de hele zaal bulderde van het lachen en was muisstil op de momenten die daarvoor bedoeld waren. Dat Maassen op sommige punten “softer” is geworden is alles behalve slecht. Zo lang hij zijn gal maar blijft spuwen op een botte en negatieve manier blijf ik zijn shows keer op keer bekijken. De “nieuwe” manier van aanpakken voelt aan als een verfrissing. Maassen durft in ieder geval zijn “winning formula” te wijzigen. Dat vergt lef maar pakt uiteindelijk erg goed uit. Wat mij betreft mag deze lijn doorgezet worden!

Pics: www.google.nl

Gepost op 08-04-09 om 18:13 | Geen reacties

Tags: Arnhem, cabaret, humor, schouwburg, theater, Theo Maassen, Zonder Pardon

Onderwerp(en): Evenementen