Een overzicht van de specs

Voor ik begin aan mijn “iPad rant” neem ik even vluchtig de specs door. De iPad draait iPhone OS 3.2, waardoor de interface er min of meer hetzelfde uit ziet als die van een iPhone en iPod Touch. Het grote verschil zit hem in de standaard Apple apps zoals kalender, mail, foto’s, iPod, YouTube en kaarten (schaam je Apple, noem het gewoon maps). De interfaces van deze apps zijn allemaal opnieuw ontworpen om optimaal gebruik te maken van het grotere iPad scherm.

Dat scherm is overigens van topklasse! De iPad draagt een 9,7″ LED scherm mee, dat beelden toont op een resolutie van 1024 x 768. Natuurlijk is het scherm voorzien van multitouch technologie, zoals we die kennen van de iPhone en iPod Touch. De rest van het apparaat is eigenlijk ook niets anders dan een iPod Touch: sleep/wake knop, volume omhoog/omlaag, volume dempen (trilstand?), een headphone jack om je oordopjes in te pluggen en de home knop onderin (of aan de zijkant) van het apparaat. Het apparaat heeft tevens beschikking over WiFi en bluetooth verbindingen.

Wat de iPad niet heeft, net zoals zijn kleinere broertje, zijn telefonische functies. Bellen, SMS’en en MMS’en zijn dus niet mogelijk met dit apparaat. De iPad is ook niet bedoeld als vervanger van iPod Touch (een 10″ touchscreen in je zak?). Dit apparaat zou een nieuwe doelgroep aan moeten boren voor Apple. Welke doelgroep dat is, kom ik later op terug.

Waar past de iPad in het rijtje?

Goed, we hebben dus een grotere en snellere iPod Touch in onze handen. Maar een iPod Touch is primair bedoeld om je muziek op te luisteren. Daarnaast kun je er wat simpele taken op verrichten zoals het checken van je e-mail, je afspraken bijhouden en op het web surfen. En uiteraard heb je dan nog de App Store, die het apparaat in één klap transformeert van een luxe muziekspeler in een soort van über coole zakcomputer. Dat is de iPod Touch “in a nutshell”: een mega handige zakcomputer waar je de meest basic aspecten van je (digitale) leven kunt organiseren. Maar echt serieus werk zul je nooit verrichten op een iPod Touch. En veel meer dan een paar tweets lezen, wat informatie op internet opstarten en eventjes de TVGids app opstarten doe je ook niet. Daarvoor is het apparaat te klein en liggen de snelheden van het apparaat net iets te laag. Nee, de iPod Touch (en iPhone overigens ook) zijn ontworpen om overal bij je te hebben en “up to date” te blijven.

Wat voor een type computer kies je dan als je mobiel gaat werken? De meest logische keuze is een laptop. Deze komen ook weer in twee varianten: notebooks en netbooks. Een notebook is een volwaardige computer. Je zou kunnen stellen dat het niets meer is dan een draagbare desktop computer met een scherm, muis en toetsenbord ingebouwd. Een alles-in-één machine dus. Tegenwoordig ligt de hoeveelheid kracht die notebooks en desktop computers bezitten ook steeds dichter bij elkaar. Voor e-mail, browsen op internet, instant messaging en ander tekstueel gerichte taken zoals het maken van presentaties en/of document opmaak, zijn laptops goed. Goed, maar niet ideaal. Een laptop heeft namelijk ook last van wat ongemakkelijkheden.

Ten eerste is daar het scherm. De grootte daarvan kan uiteenlopen van rond de 13″ tot ergens in de buurt van 17″. Laptops draaien volledige besturingssystemen. De apps die je draait op zo’n laptop nemen vaak veel ruimte in beslag op je scherm. Zoveel ruimte, dat binnen no-time je scherm helemaal vol staat met apps en je door de bomen het bos niet meer ziet. Als webdesigner heb ik vaak een app of 5-6 tegelijk open staan, en eigenlijk is dat al te veel voor op mijn 15″ MacBook Pro. Kortom: grote hoeveelheden apps kun je makkelijk kwijt op je desktop computer, maar zijn vaak te groot om fatsoenlijk op je laptop te draaien.

Een ander punt is het fysieke gebruiksgemak. Een laptop is een breekbaar apparaat. Je gaat er niet “zomaar” even mee op de bank zitten of in bed liggen. Uiteraard kan het wel, maar met extreme voorzichtigheid. Persoonlijk prefereer ik nog altijd een vaste ondergrond.

Tevens hebben laptops trackpads tot hun beschikking. Hoewel dit een goede oplossing is om het apparaat mee te besturen, heb ik zelf altijd direct de neiging om een muis aan te sluiten. Trackpads werken, maar op een ietwat knullige manier.

Het duurt ook even voor de laptop is opgestart, het is tenslotte een apparaat wat je meestal uitschakelt na gebruik. Dit alles resulteert vaak, en nu spreek ik even namens mezelf, in gedachten zoals “nu heb ik geen zin om dat ding weer aan te zetten”.

Een ander nadeel zou het gewicht van je laptop kunnen zijn. Zeker als je een laptop die groter is dan 15 inch moet meedragen, kan het aanvoelen als een aanslag op je rug.

Tot slot is er nog één belangrijk punt dat meespeelt: de prijs. Laptops zijn in verhouding duurder dan desktop computers. Hierbij ga ik er wel vanuit dat je geen dertien in een dozijn media markt laptopje koopt voor €499,- die twee dagen na de vervaldatum van je garantie kapot gaat.

Overigens heeft ieder mens in Nederland volgens de grondwet recht op 3 jaar garantie op laptops. Vrijwel iedere fabrikant lapt die regel aan zijn laars en geeft één of twee jaar garantie op hun producten, wat een schande genoemd mag worden. Die regels zijn in strijd met de grondwet en dus niet geldig. Laat je dus niet afzetten! Er zijn genoeg fabrikanten die extra kosten rekenen voor garantie uitbreiding, inclusief Apple, en dat is pure afzetterij. Als consument dien je dus gewoon door te drammen! Maar goed ik dwaal af…

Er zit dus nogal een groot “gat” tussen smartphones en laptops. Deze leegte wordt door veel fabrikanten gevuld met een netbook. Netbooks zijn extreem draagbare (ultra portable), afgeslankte laptops. Schermgroottes vallen vaak in de 9″ – 12″ regio, en intern bevatten ze vaak wat kleinere en minder krachtige componenten. Netbooks zijn dus “laptops voor huis tuin en keuken gebruik”. Maar helaas worden deze apparaten geplaagd door een hoop problemen. Zoals Steve Jobs het zelf zei tijdens de keynote: “They’re slow, they have low quality screens and they run clunky old PC software. They are just cheap laptops.” En daar vul ik zelf nog eventjes bij aan: alles wat je op een doorsnee netbook kunt doen, kun je makkelijker en beter doen op een iPhone. Ok, het scherm is wat beperkt, en tekstverwerken zit er helaas niet in, maar mailen, browsen, agenda’s en contacten bijhouden en hier en daar een toffe game spelen zijn allemaal zaken die op de iPhone prima werken. Het gat tussen smartphones en laptops is dus nog steeds niet gevuld.

Enter iPad. De iPad is bedoeld als een huis/tuin/keuken computer met speciaal voor dat apparaat ontwikkelde software, die een normale laptop zou kunnen vervangen. Veel mensen vinden laptops te duur, en netbooks onhandig. Dit is waar Apple zich met de iPad op richt. Dit moet de gadget worden voor de “gewone” mens. Het gemak van een telefoon en de kracht van een computer in één apparaat. Altijd standby, makkelijk te bedienen, maar toch krachtig genoeg voor wat uitgebreidere functies.

Het afgelopen jaar was er eentje die voor mij persoonlijk op rolletjes liep. Hoewel er privé nog wel het één en ander gebeurd is, was 2009 vooral een jaar van gewoontes en “normaalheid”. Professioneel gezien hebben er geen echt ingrijpende gebeurtenissen plaatsgevonden. Hetzelfde kan niet gezegd worden over 2010. Het nieuwe jaar is nu al erg spannend, een tikje onzeker, maar ook heel erg leuk!

Wat?

Het eerste jaar van dit nieuwe decennium begint met een knal. Lang heb ik het voor me moeten houden, maar de kogel is nu door de kerk: vanaf vandaag, 8 januari 2010, ben ik officieel een ondernemer, zzp’er, freelancer en eigenaar van “Ik ben Niels Kreijveld”. Mijn nieuwe functieomschrijving: freelance webdesigner/developer.

Vrijwel al mijn werkzaamheden zullen webgericht zijn: Flash, WordPress, database gestuurde applicaties en front-end design en development zijn enkele zaken waar ik me op zal richten. Een breed scala aan producten en diensten, en that’s the way I like it!

Waarom, hoe en wanneer?

Ik liep al een tijdje rond met het idee om een eigen bedrijf te starten. De reden waarom je dit nu pas leest is vrij simpel: er moest eerst wat zekerheid zijn. Een idee hebben is leuk, maar is het ook uitvoerbaar? Uiteraard dien je ook de voor- en nadelen tegen elkaar af te wegen. Een bedrijf starten is tenslotte niet iets wat je tussen “de soep en èrpel” in doet.

De afgelopen weken heb ik heel wat onderzoek gedaan en al snel bleek dat het starten en runnen van een bedrijf geen “piece of cake” is. Vooral op administratief gebied heb ik wat minder ervaring, maar dat betekend ook dat ik daar veel over ga leren. Onervaren of niet: ik heb er vertrouwen in dat deze nieuwe carrière een succes wordt, al dan niet op de lange termijn. Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en ga alles op alles zetten om mijn passie voor webdesign en development zo goed mogelijk te combineren met het ondernemerschap.

Omdat de stap van een full-time loondienst baan naar freelance carrière een behoorlijk ingrijpende verandering is, leek het me een goede keuze om naast de freelance werkzaamheden ook nog mijn huidige baan als multimedia developer bij Stratega te behouden. Collega’s hebben, heeft ook zijn voordelen en de afwisseling van klanten, werkzaamheden en de manier van werken zijn naar mijn idee een goede zaak. Hoewel “Ik ben Niels Kreijveld” officieel op 8 januari is geboren, zal de echte start pas plaatsvinden op 1 februari. Vanaf die datum ben ik precies de helft van de week in dienst van Stratega, en de overige tijd werk ik als freelancer. Het komt erop neer dat ik de meeste tijd ga steken in Ik ben Niels Kreijveld en daar heb ik verdomd veel zin in!

Interesse?

Zoals je ziet, is er een hele belangrijke pagina op deze site bijgekomen: “huur me in“. Deze pagina is bedoeld om jouw website of applicatie aanvraag naar me toe te sturen. Heb je dus een mooie opdracht voor me: vul het formulier in en ik neem zo spoedig mogelijk contact met je op!

Over deze site gesproken: dit zal het epicentrum van het bedrijf worden, zoals het hoort bij een webdesigner. Blijf dus regelmatig deze site checken voor updates, nieuw werk of andere aankondigingen.

Aangezien ik momenteel nog full-time bij Stratega werk en daarnaast nog honderd en één dingen moet regelen voor Ik ben Niels Kreijveld, laat ik het hier voorlopig even bij. Het zal extreem hectisch worden de komende weken, dus of ik nog veel tijd over heb voor bloggen is maar de vraag. Één ding staat vast: ik sta open voor werk! Neem dus contact op en wie weet treffen we elkaar binnenkort.

• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Weinig spannends

Op filmgebied is er voor mij maar weinig spannends gebeurd dit jaar. Misschien komt het door tijdgebrek, misschien omdat ik tegenwoordig mijn tijd liever besteed aan andere zaken. Er zijn nog wel wat titels uitgekomen in 2009 die ik nog wil gaan kijken. Zo lijkt “The Hurt Locker” me een erg goede film. De recensies liegen er in ieder geval niet om. “Zombieland” lijkt me een goede actiekomedie, want zeg nou eerlijk: zombies zijn cool! Tot slot lijkt “Anvil! The Story Of Anvil” me een erg vermakelijke flick.

Hoewel ik toch aardig wat films heb gekeken het afgelopen jaar, werden er in totaal maar 8 van die titels uitgebracht in 2009. “I Love You, Man”, “Monsters vs. Aliens” en “The Boat That Rocked” haalden de lijst niet. Geen slechte films, maar niet goed genoeg om in deze lijst terecht te komen.

Update (21-12-09): Er voegt zich op de valreep nog een negende film toe aan dat lijstje, namelijk Avatar. Scroll door naar beneden voor mijn mini recensie.

5. District 9

Deze door Peter Jackson geproduceerde flick heeft niet het gebruikelijke “aliens vallen de aarde aan” verhaal. In plaats daarvan hanteert de film de insteek: “Aliens hebben ook gevoelens”. Een wat raar standpunt, maar gelukkig weet regisseur Neill Blomkamp dit overtuigend en geloofwaardig te brengen. De film speelt zich volledig in Zuid-Afrika af. Het accent wat de acteurs hebben klinkt wel wat… raar.

Als je je over deze twee obstakels kunt heen zetten is dit een erg vermakelijke film. De acteerprestaties zijn van een hoog niveau, en er zitten genoeg spannende actiescènes in de film om het boeiend te houden tot het einde. Vooral sci-fi liefhebbers zullen ruimschoots aan hun trekken komen met District 9.

4. The Hangover

The Hangover is zonder twijfel de beste komedie van 2009. Het verhaal is simpel en niet heel speciaal: drie getuigen gaan een weekend naar Vegas toe om samen met hun binnenkort trouwende vriend zijn laatste weekend als vrijgezel te vieren. Hoewel het verhaal redelijk standaard is, lag ik vrijwel heel de film onder m’n stoel van het lachen. Vooral de allround weirdo Alan, en de totaal gestoorde en even briljante Mr. Chow zorgen voor enkele fantastische scènes.

Tegenwoordig zorgen de meeste komedies voor een glimlach op je gezicht, of weten in het uiterste geval wat gegrinnik op te wekken. The Hangover laat je bulderen van het lachen, en dat geeft aan dat deze film tot de top van het genre behoort. Verplichte kost dus!

3. Moon

Petje af voor Sam Rockwell. Ten eerste speelt hij de hoofdrol van deze film op een indrukwekkende manier. Maar daarnaast wordt ook de andere hoofdrol neergezet door de acteur, en dat doet de beste man ook nog eens heel erg goed. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn dit ook nog eens de enige twee grote rollen van de hele film. Er zijn nog wat andere hele kleine rollen in de film, en ook is er nog de emotieloze robot Gerty, met de stem van Kevin Spacey. Deze rollen spelen echter een ondergeschikte rol: Sam Rockwell trekt deze hele film in z’n eentje.

De prestatie van Sam Rockwell is dus heel erg goed, en dat is nog zacht uitgedrukt. Maar is een film met maar twee karakters die ook nog eens door dezelfde acteur worden gespeeld wel interessant? Ja! Het maakt de film uniek, en het doet niets af aan de kwaliteit. Het kijkt lekker weg, en de plottwist op het einde is goed genoeg om je verbaasd achter te laten. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik hoorde dat Moon onderdeel is van een trilogie, waarvan het tweede deel momenteel in ontwikkeling is. Laat die twee andere delen maar komen!

2. Up

Kan Pixar überhaupt een slechte film maken? De animatiestudio weet keer op keer hun verhaal op een magistrale manier te brengen. Met films als Toy Story, Monsters, Inc., Finding Nemo, Ratatouille en WALL-E op je CV kun je toch wel stellen dat je heer en meester bent in het creëren van animatiefilms.

Pixar levert vrijwel constant films van een ongekend hoge kwaliteit en Up is geen uitzondering op die regel. Een geweldig verhaal, onvergetelijke karakters en een adembenemende sfeer: Up verslaat met gemak de beste “normale” films van dit jaar. Een fantastisch avontuur.

1. Inglourious Basterds

Hoe kon het ook anders? Tarantino’s nieuwste film is tot de nok toe gevuld met genialiteit. Na Reservoir Dogs en Pulp Fiction ging het bergafwaarts met de kwaliteit van het materiaal dat de regisseur voortbracht. Jackie Brown was een aardige film, maar kon zich kwalitatief niet meten met het voorgaande werk. Daarna kwam Kill Bill, het tweedelige samurai/western epos dat eigenlijk om één grote wraakactie ging. Beiden geen slechte films, maar het verhaal was nogal simplistisch, en de dialogen waren lang niet zo pakkend als in de twee bovengenoemde klassiekers.

Met Inglourious Basterds laat Quentin Tarantino zich weer van zijn beste kant zien. Briljante dialogen, behoorlijk wat grof geweld en meerdere verhaallijnen die aan het eind van de film samen komen in een fantastisch slotstuk. Volkomen terecht de nummer één film van 2009.

Update (21-12-09): 1. Avatar

De lijst staat er nog geen week op, of er zijn alweer wijzigingen doorgevoerd. En niet zomaar eentje: een nieuwe film op een (gedeeld) eerste plaats.

Regisseur James Cameron spendeerde 10 jaar van zijn leven aan het creëren van deze film. En dat is te zien. Mijn god wat een visuals. Wat een spektakel. Wat een fan-tas-ti-sche beleving! Avatar maakt alle verwachtingen waar: een epos van bijna 3 uur, dat van begin tot eind adembenemend mooi is. Dit zet de standaard voor animatiefilms in de toekomst. Sterker nog: dit soort films kunnen ervoor zorgen dat de bioscoopzalen over heel de wereld weer wat voller komen te zitten.

Tegenwoordig downloaden veel mensen zich helemaal het laplazerus, waardoor het steeds rustiger wordt in de bioscoop. Waarom zou je immers een euro of tien gaan neerleggen voor een film die je net zo gemakkelijk met twee drukken op de knop kunt bekijken op je flatscreen TV, lekker liggend op de bank? Mensen hebben een trigger nodig om weer naar de bioscoop te gaan. Iets extra’s wat je thuis niet hebt.

Dit is waar Avatar het verschil maakt. De film is namelijk geheel in 3D uitgevoerd. Je kent het wel: vroeger had je van die kartonnen brilletjes met een rood en groen stukje plastic als “kijkgaten”. Door die bril kon je dan naar plaatjes in een boekje kijken, en dan leek het net alsof het plaatje een soort “diepgang” kreeg. Inmiddels zijn we zo’n 15 jaar verder, en is het kartonnen brilletje is vervangen door een iets stevigere plastic bril, en het boekje in een film.

Hoewel tegenwoordig steeds meer films het 3D effect hanteren, mag Avatar zich echt onderscheidend noemen op dit vlak. Nog nooit zag een film er zo levensecht uit. De animaties zijn van zo’n ongekend hoge kwaliteit, dat ik me af en toe afvroeg: zit ik nu naar een stuk animatie of een daadwerkelijke film te kijken? Combineer dat met de fantastische 3D ervaring, en je hebt de film van het jaar in handen. Op de valreep dus alsnog een belachelijk goede nummer één erbij. Inglourious Basterds behoudt zijn plek, aangezien dat verhaal simpelweg niet getopt is dit jaar. Als men puur op de film beleving af gaat, dan kan ik niet anders vaststellen dat Avatar de onbetwiste nummer één van 2009 is.

Pics: www.imdb.com

• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Series

Dit was het jaar van de series. In Amerika worden talloze series uitgezonden, en veel ervan winnen het met gemak van de gemiddelde film. Zowel qua verhaal, als de spanning die er heerst. Eindelijk moest ik er dan ook aan geloven. En toen ik eenmaal om was, werd ik meteen verslaafd. Het mooie aan series is dat ze per aflevering 50 minuten duren, er tussendoor geen reclame wordt uitgezonden (nee, ik vertik het om series te volgen op de TV) en dat er zoveel goed materiaal is. Als je die film helemaal geweldig vind, dan geniet je daar vaak rond de 1,5 uur van. Een serie telt meestal 12 of 24 afleveringen per seizoen, en er is vaak meer dan één seizoen verkrijgbaar. Meer materiaal = meer om van te genieten. En dan heb ik het pas over één serie! In Amerika worden er zo ontzettend veel goede series uitgezonden, dat je onderhand teveel keus hebt. Ik volg momenteel 4 series. Hoewel ik het al meerdere malen heb gezegd in de voorgaande lijstjes, en het een cliché is, ga ik het nogmaals herhalen: al deze series zijn briljant. Als je de tijd hebt zou je ze allemaal moeten volgen.

4. South Park

Deze cartoon heeft inmiddels alweer het 13e seizoen erop zitten. Nog altijd blijft de kwaliteit van de serie van een ongekende hoogte. Zeker als het op komedies aankomt is dit de beste, nog lopende serie. Scherpe maatschappelijke kritiek, absurde situaties… en Eric Cartman. Wat kan ik daar nou nog aan toevoegen?

3. Fringe

Deze serie komt uit het creatieve brein van J.J. Abrams. Wellicht zegt je die naam niet zo veel, maar hij bedacht en schreef o.a. Lost, Alias en Mission Impossible 3. Die laatste regisseerde en produceerde hij ook, net zoals de Star Trek film van dit jaar. Een druk mannetje dus. Gelukkig lijdt de kwaliteit van Fringe er niet onder.

De serie draait om een speciaal team dat onderzoek naar “bovennatuurlijke” gebeurtenissen, ook wel “Fringe science” genoemd. Het team bestaat uit de FBI agente Olivia Dunham, de lichtelijk gestoorde wetenschapper Walter Bishop en zijn zoon Peter. De gebeurtenissen die het team onderzoekt lijken een connectie met elkaar te hebben, en al snel blijkt zich een patroon te vormen: “The Pattern”. Uiteraard is er veel meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt.

Toen ik hoorde dat de maker van Lost bezig was met een nieuwe serie, was ik direct enthousiast. Qua opzet lijken de twee series dan ook veel op elkaar: beiden zitten tot de nok toe gevuld met plottwists en tijdens het verloop van de serie krijg steeds meer puzzelstukjes in je schoot geworpen. Het is aan de kijker om de puzzel in elkaar te zetten en het grote plaatje te ontdekken. Dit werkt dit zo ontzettend verslavend, dat je eigenlijk alle afleveringen in één keer achter elkaar wil kijken. En dat geeft aan dat je met een ontzettend goede serie te maken hebt.

2. Lost

Wat kan ik nog schrijven over Lost, dat nog niet eerder is gezegd? Ik heb al eens eerder wat geschreven over deze serie, en als je niet weet waar deze serie over gaat suggereer ik dat je dat bericht eens doorleest.

Het plot van Lost neemt in seizoen 5, dat dit jaar werd uitgezonden, zo’n immense proporties aan dat een nog ergere verslaving niet is uit te sluiten. Tijdreizen is een groot onderdeel van dit seizoen, en dat maakt het geheel een stukje lastiger te volgen, maar tegelijkertijd ook interessanter voor de kijker. Je blijft aan de buis gekluisterd om te zien hoe de vork in de steel zit. De schrijvers weten je keer op keer te voeden met stukjes informatie waardoor je weer met een ander oog naar het verhaal gaat kijken. En dat precies het punt waar geen enkele andere serie zich kwalitatief kan meten met Lost: de combinatie van het onbekende, het oplossen van de puzzel en de plottwists waarmee de hele serie bezaaid is.

In 2010 start het laatste seizoen van Lost, en daarin worden alle losse eindjes aan elkaar vast geknoopt. Ik kan persoonlijk niet wachten tot het verhaal volledig wordt uitgespreid en ik kan zien hoe het afloopt met Jack, Kate, Sawyer en alle andere karakters.

1. Dexter

Dexter Morgan werkt bij de politie in Miami. Overdag lost hij moorden op door het bloed te analyseren van verschillende “crime scenes”, en ‘s avonds is hij zelf een seriemoordenaar.

Lees de bovenstaande tekst nog maar eens door, want het verhaal van deze serie is in één woord geniaal. Ik was meteen verkocht toen ik één aflevering van de serie had gekeken. Het eerste seizoen is onlangs uitgezonden op Nederland 3. Onbegrijpelijk dat deze serie nu pas op de Nederlandse buis wordt getoond. In eerste instantie leek het er op of het bij dat ene seizoen bleef, maar gelukkig werd deze week bekend gemaakt dat ook het tweede seizoen van Dexter te zien zal zijn op Nederland 3, en wel vanaf 8 januari. Zelf ben ik al door dit seizoen en de daarop volgende heen, en ik kan je zeggen: je zit op het puntje van je stoel. Way to go, VPRO!

Dexter wordt adembenemend goed gespeeld door acteur Michael C. Hall. Hij zorgt ervoor dat je ondanks de verschrikkelijke moorden die Dexter pleegt, toch een band krijgt met die man. Dat is een hele moeilijke opgave, maar Hall weet dit gevoel van sympathie perfect te vangen.

Elk seizoen bestaat uit 12 afleveringen. Naarmate het seizoen vordert, wordt de spanning steeds een stukje verder opgevoerd. Die spanning ontstaat vooral door het verloop van het verhaal. Wat zal er nu weer gaan gebeuren? Lost en Fringe hanteren een soort van “geheimhouding” regel, wat heel goed werkt voor die series, maar bij Dexter gaat dit totaal anders. Zelden zul je meer dan één aflevering moeten wachten op antwoorden. De kijker maakt mee wat Dexter ook mee maakt: als hij verrast wordt, dan valt jouw mond ook open van verbazing. Dat is ook precies wat deze serie zo sterk maakt: je leeft zo mee met de karakters en je wil zo graag dat alles goed afloopt, dat je door blijft kijken tot de laatste aflevering. Dit is zonder twijfel dé serie van 2009.

Pics: www.southparkstudios.com, www.fox.com/fringe, www.lost-media.com, www.sho.com/site/dexter

• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Beste games jaar ooit

Naar mijn weten is 2009 het beste games jaar ooit. Vooral in het “holiday” seizoen zijn er zoveel toppers uitgekomen, dat ik nog niet eens fatsoenlijk ben toegekomen aan Assassin’s Creed 2, Brütal Legend, Borderlands of GTA 4: Liberty City Stories. Één van mijn game hoogtepunten van 2009 kwam in de vorm van een PlayStation 3 die ik kort geleden aanschafte. Met toppers als God Of War (alle 3), Killzone 2, Little Big Planet, Metal Gear Solid 4 en twee Ratchet & Clank delen heb ik dus nog heel wat in te halen in 2010. Het begin is in ieder geval al gemaakt: ik heb onlangs Uncharted: Drake’s Fortune uitgespeeld. Ik worstel me momenteel door Uncharted 2, wat ik ook niet bepaald onplezierig vind. Daarnaast eist Dragon Age: Origins erg veel van m’n tijd. To much to play, so little time!

Update 21-12-09: Inmiddels heb ik Uncharted 2 uitgespeeld. Scroll door naar onderen om te kijken wat ik ervan vond.

Kleine kanttekening

Vooraf moet ik nog een kleine kanttekening plaatsen m.b.t. de games die zijn opgenomen in deze lijst. Om het eerlijk te houden heb ik enkel games gekozen die in 2009 zijn uitgekomen. Naast de onderstaande titels zijn er een aantal games die de lijst niet hebben gehaald, maar waar ik toch wat tijd in heb gestoken dit jaar. Noemenswaardige spellen waar ik dit jaar van genoten heb zijn o.a. de Rock Band serie, de Guitar Hero serie, Uncharted: Drake’s Fortune en Mass Effect. Vooral die laatste twee titels moet je echt checken.

Uncharted lijkt veel op Tomb Raider, maar dan met beter uitgewerkte characters, meer snelheid, vettere shootouts en mooiere omgevingen. Hoewel ik nog maar weinig tijd heb doorgebracht met Uncharted 2, maar ik kon uit mijn korte speelsessies al wel opmaken dat deze game zijn voorganger op zo’n beetje alle fronten overtreft.

En dan Mass Effect: voor mij dé RPG van dit jaar. De race voor die titel was nog wel even spannend, aangezien ik dit jaar ook flink wat tijd heb in die andere Bioware topper: Dragon Age: Origins. Maar eigenlijk maakt het niets uit, beide games zijn briljant. Dragon Age gaat een stukje dieper qua tactiek, terwijl de karakters en verhaallijnen van Mass Effect mij nèt iets meer boeide. Eigenlijk moet je als RPG fan allebei die titels checken, aangezien dit kwalitatief gezien de top van het genre is.

5. Halo Wars

Een Halo RTS? Op een console? Dit moet wel mis gaan! Dat was ongeveer het eerste wat ik dacht toen ik vernam dat deze game in ontwikkeling was. Boy, was I wrong! Al snel bleek dat Halo Wars zich heerlijk laat besturen en het spel helemaal niet slecht in elkaar steekt. Hoewel het als game opzich niet perfect genoemd kan worden, is dit wel de best geslaagde RTS game op een console, ooit! Ik heb dan ook genoeg fun beleefd aan deze game om hem in dit lijstje te plaatsen.

4. Halo 3: ODST

Twee Halo games in de lijst? Jep, er is heel wat interessants gebeurd in de Halo franchise dit jaar. Één van die dingen is Halo 3: ODST. Deze stand-alone uitbreiding beviel mij uitstekend. Voor meer info, en de reden waarom ik vind dat deze game zijn plek in deze lijst verdiend heeft, kun je terecht bij mijn review. Een frisse invalshoek doet de Halo serie goed, en ik ben dan ook zeer benieuwd wat Halo: Reach allemaal te bieden heeft.

3. Dragon Age: Origins

Hoewel ik er nog niet geheel doorheen ben, heb ik al wel genoeg van Dragon Age: Origins gespeeld om te stellen dat Bioware wederom een juweeltje van een game heeft afgeleverd. RPG storytelling kan deze game developer als geen ander (zie Mass Effect). Voeg daarbij de strategische diepgang die de battles bieden, de vette sfeer die de game ademt, het briljante camera werk (top down én third person) en de levensechte voice acting, en je kunt wel stellen dat ik niet voor niets een behoorlijke Dragon Age verslaving heb opgebouwd.

Let wel op: ik heb het hier over de PC variant van de game. De console versies bieden een stuk minder strategische diepgang, wat opzich logisch is gezien het feit dat een controller in sommige gevallen nou eenmaal minder praktisch dan een muis & toetsenbord combinatie is. Hoewel de Xbox 360 en PS3 varianten absoluut geen slechte games zijn (heb zelf de Xbox 360 versie kort gespeeld), verkies ik toch zonder twijfel de “grotere” PC broer.

2. Call Of Duty: Modern Warfare 2

Wat kan ik nog vertellen over deze game wat niet eerder gezegd of geschreven is? Het dé game van het jaar volgens vele “journo’s”. Winkels gingen op de launchdag speciaal om middernacht open, alleen om dit spel te verkopen. En ja, ook ik heb een zwak voor deze game. Waarom verdient deze game dan toch geen eerste plaats in dit klassement? Dat heeft een aantal redenen.

Van oorsprong ben ik een singleplayer gamer. Ik speel niet echt regelmatig online, en hecht dan ook minder waarde aan de multiplayer en coop modes in games. Left 4 Dead heb ik geheel aan me voorbij laten gaan, en heb tot op heden nog geen enkel potje Halo 3: ODST online gespeeld. Ik wil in rust genieten van een game, opgezogen worden in het verhaal, me in kunnen leven in karakters en lekker doen waar ik zin in heb tijdens mijn game sessies. In Modern Warfare 2 lijkt de singleplayer mode een beetje “het ondergeschoven kindje” te zijn. Don’t get me wrong: de singleplayer mode kickt heel erg veel ass, maar is aan de korte kant. In ongeveer 8 uur ben je door de missies heen, en voor singleplayer gamers blijft er dan niet zo veel over. De special ops mode is ook tof, maar het “sleurt je niet mee” en “zuigt je op” zoals de campaign dat doet.

Nu ben ik niet per definitie anti-multiplayer. Op zijn tijd vind ik een potje online gamen heel erg tof, en dat doe ik het liefste met shooters. Echter is MW2 op dit gebied ook enigszins belemmerd: maximaal 18 spelers in een map, geen party chat op Xbox live en geen ondersteuning voor dedicated servers, wat op zijn zachtst gezegd “apart” is. De game voelt op dit front gerusht. Alsof het spel persé voor het “holiday season” de markt opgeslingerd moest worden. Of dat ook daadwerkelijk het geval is durf ik niet te zeggen, maar ondanks deze minpunten staat één ding buiten kijf: dit is een ontzettend strakke game.

1. Batman: Arkham Asylum

Voor mensen die mijn review van deze game hebben gelezen komt dit niet geheel als een verrassing. Voor alle anderen zal de keuze voor deze game opvallend zijn. Zeker omdat er op zijn zachtst gezegd “een hoop” toptitels zijn gereleased dit jaar.

Ik denk dat veel mensen deze game aan zich voorbij hebben laten gaan. Gedeeltelijk omdat het een Batman game is, wat niet de meest “populaire” franchise is, maar ook omdat er ontzettend veel goede games gereleased zijn in de tweede helft van 2009. Ik kan me goed voorstellen dat je liever je geld uit geeft aan Modern Warfare 2, Dragon Age: Origins, Assassin’s Creed 2 of een andere toptitel die in de afgelopen paar maanden is zijn gekomen. En toch denk ik dat veel gamers dit briljante Batman avontuur niet mogen missen.

Als je nog niet overtuigd ben: lees de recensie op deze site, misschien trekt dat je over de streep. Bedenk je wel: de game staat niet voor niets boven aan deze lijst. Boven andere toppers zoals Call Of Duty: Modern Warfare 2 of Dragon Age: Origins. Speel dit!

Update (21-12-09): 1. Uncharted 2: Among Thieves

Op de valreep toch nog een extra nummer één. Gisteren zag ik de eindcredits van Uncharted 2 over m’n scherm rollen, en ik kon een korte recensie van deze game jullie niet onthouden. We hebben het hier tenslotte wel over dé game van 2009. Die titel mag hij delen met Batman: AA, aangezien ik echt geen keuze kon maken tussen deze twee briljante games.

Één ding staat echter wel vast: de games hebben veel van elkaar weg. Beiden zijn “adventure” games, waarin veel puzzel en platform elementen zijn verwerkt. Het verschil zit hem in eerste instantie in de sfeer: Batman zit bomvol grimmige en donkere omgevingen, terwijl Uncharted 2 zich vooral in kleurrijke jungles en schitterende sneeuwlandschappen afspeelt. Maar om nu te zeggen dat het eigenlijk dezelfde games in een ander jasje zijn, is ook niet geheel terecht.

Zo is Uncharted 2 veel meer gebaseerd op platform elementen. Hoofdrolspeler Nathan “Nate” Drake heeft geen gadgets tot zijn beschikking, en dan dus niet zomaar een stukje vliegen of gebruik maken van een hippe “batclaw”. Nee hij moet het doen met de oudste gereedschappen der mensheid: handen en voeten. Gelukkig is Drake is een atletisch mannetje. Je zult een groot deel van de game dan ook bezig zijn me klimmen, springen, hangen en aan touwen zwaaien.

Naast het geklauter en geklim zul je menig vijand omleggen met één van de toffe guns uit de game. Iets wat in Batman ontbreekt. Handguns, rifles, sniper rifles, rocket launchers, granaten, kruisbogen, you name it: het zit er allemaal in. Aan vette shootouts dus geen gebrek, en gelukkig zijn je vijanden ook geen lopende schietschijven. Dat komt omdat de A.I. uitstekend is. Om enkele voorbeelden te noemen: vijanden schuilen achter objecten en maken constant ontwijkende moves als je op ze schiet. Tevens proberen ze je te flankeren, waardoor je als speler meer dan eens voor een verassing komt te staan. En als je lang genoeg op dezelfde plek blijft schuilen komen er ongetwijfeld een paar hele fijne handgranaten jouw richting in gevlogen.

Mijn lofzang over deze game dreigt alweer veel langer te worden dan ik oorspronkelijk had bedoeld, en daarom moet je de filmische elementen en het verhaal zelf maar ontdekken. Dit is het beste wat er in 2009 is uitgebracht.

Pics: www.gamespot.com (Uncharted 2), www.halowars.com, www.bungie.net, dragonage.bioware.com, www.modernwarfare2.com, www.teamxbox.com (Batman: Arkham Asylum)

• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Extra lastig

Zoals ik gisteren al beschreef, is muziek een lastig onderwerp om lijstjes over te maken. Bij concerten is het nog eens extra lastig. Naast de muziek zelf, speelt de manier waarop een band het live neer zet heel erg mee in de kwaliteit van een concert. Daarnaast is er nog de beleving die je als concertganger hebt. Staat het publiek er als een stelletje zoutzakken bij, of gaat het dak van de zaal? Ik heb m’n best gedaan om er een soort van volgorde in te krijgen, maar eigenlijk zou je al deze bands eens live moeten zien. Het is een top 6 geworden, maar dan wel met een gedeeld eerste plaats.

6. Dredg, Melkweg

Dit concert was… apart. Dredg speelde in de oude zaal van de Melkweg. Je zou het een groot uitgevallen kroeg kunnen noemen. Totaal onterecht, ze hadden best in de grote zaal kunnen spelen. De oude zaal was dan ook behoorlijk vol.

Het optreden zelf was ontzettend strak. De Amerikaanse band staat bekend om melodieuze zanglijnen en gitaarwerk met veel arpeggio’s erin verwerkt. Dit komt ook live erg goed uit de verf. Het is luistermuziek, maar kan op zijn tijd ook erg hard rocken. Een prima avondje zou je dus zeggen. Klopt, als je enkel afgaat op de muzikale performance was het een briljant concert.

Het publiek daarentegen, was een heel ander verhaal. Vrijwel iedereen stond stil. Kaarsrecht overeind, starend naar het podium zonder ook maar enige ledematen te bewegen. Ik hoop dat het komt omdat iedereen zó onder de indruk was van de performance, dat men aan de grond stond vastgenageld. Toch zonde, want Dredg verdient een enthousiast publiek. De band deed zijn stinkende best, en dat zag je. Hopelijk komt de band nog eens terug naar Nederland, en gaan er dan wat meer handjes in de lucht en voetjes van de vloer. Het zal me benieuwen, maar één ding staat vast: ik ben erbij!

5. Arctic Monkeys, HMH

Het voorprogramma van dit concert werd verzorgd door de Eagles Of Death Metal, en die band is alleen al een genot om naar te kijken. Frontman Jesse “The Devil” Hughes is de belichaming van rock ‘n roll. Bewijs nodig? De beste man heeft een snor, en een flinke ook. Ondanks het haar onder z’n neus en boven z’n mond is dit één van de “coolste dudes” uit de muziek industrie. Een snor hebben, en toch Mr. Cool kunnen zijn, hoe rock ‘n roll is dat?!

Gelukkig hoeft de beste man het niet alleen van z’n snor te hebben: hij wist het publiek moeiteloos te bespelen en op te zwepen. De combinatie tussen de EoDM en de Monkeys mag dan een aparte zijn, het werkte prima!

Strak is het sleutelwoord van de Arctic Monkeys. Live spelen ze weergaloos. No nonsense en bijna geen interactie. Gewoonweg spelen, spelen en nog eens spelen. Gelukkig doen de Monkeys dat erg goed, en dit concert was dan ook heerlijk om mee te maken. Het publiek had iets uitbundiger gemogen, maar dat lag niet aan de performance van de band. Misschien had het ook wat te maken met het feit dat ik vrijwel helemaal achteraan stond, en de mensen daar sowiso wat minder bewegen. Hoe dan ook: de Arctic Monkeys rockten de HMH, en ik ben blij dat ik dit spektakel heb mogen aanschouwen.

4. De Staat, 013

Toen een vriend me vroeg of ik mee ging naar een optreden van De Staat dacht ik: waarom ook niet? Hun debuutalbum “Wait For Evolution” beviel me erg goed, is zelfs voor internationale standaarden van een hoge kwaliteit. Ook het optreden dat de band op Pinkpop gaf, wat ik pas later op TV zag, was erg strak. Die beslissing was dus snel genomen.

Niets ten nadele van De Staat, maar dit was het optreden waar ik het minst naar uitkeek dit jaar. De reden waarom dit concert onderaan mijn “verlanglijstje” stond, was omdat ik veel andere concerten en bands op de planning had staan die ik net iets liever wilde zien (Muse, Placebo, The Prodigy). Ik ging dus zonder verwachtingen richting 013 te Tilburg. Toen ik na het optreden de 013 weer uit wandelde was ik enigszins overdonderd. Wat was dit toch een fantastisch optreden!

Deze band is een geoliede machine. De bandleden voelen elkaar perfect aan, waardoor er ruimte voor improvisatie wordt gecreëerd. Veel van de nummers worden een tikkeltje aangepast voor hun live uitvoering, en dat pakt heel erg goed uit. Deze mannen uit Nijmegen zijn heer en meester in het oprekken van de rustige stukken in hun songs, en ze nemen dan ook rustig de tijd om op te bouwen naar een climax. Als die climax er eenmaal is gaat de band volledig los, en neemt het publiek daarin mee. Ook is het “ping pong” spel tussen zanger/gitarist Torre Florim en alle andere muzikanten in de band een genot om te aanschouwen.

De Staat mag zich zonder twijfel één van de beste live bands van Nederland noemen, en het is dan ook niet vreemd dat de band ook buiten Nederland al wat succes heeft geboekt. Zo heeft de band in het voorprogramma van dEUS gestaan tijdens hun tour door Engeland, en speelde ze op het Sziget-festival in Hongarije. En om het af te toppen staat Glastonbury 2010 al vast. Jazeker, dat lees je goed: Glastonbury, het grootste open lucht festival van de wereld! Deze Nederlandse band heeft een rijke toekomst in het vooruitzicht en dat is volledig terecht!

3. Placebo, Ahoy

Placebo’s meest recente album “Battle For The Sun” is één van mijn favorieten platen van dit jaar. Logisch dat je de band dan live gaat zien, toch? Het was de tweede keer dat ik het trio live aan het werk zag. De eerste keer was ook in de Ahoy, tijdens de “Meds” tour. Dat concert was goed, maar niet spetterend. Toen leek het wel alsof de band op de automatische piloot speelde. Tevens was de setlist tot de nok toe gevuld met nummers van de nieuwe plaat. Zoals ik gisteren in mijn lijst met albums al beschreef was dit niet het beste werk wat Placebo ooit heeft geproduceerd, dus er hadden best wat meer klassiekers gespeeld mogen worden.

Na binnenkomst viel meteen op dat de aankleding van het podium deze keer een stuk beter was. Er hingen een aantal grote videoschermen boven, onder en naast het podium. Hier werden enkele korte films op vertoond, tussen het voorprogramma en de hoofdact in. Oké, de films zelf sloegen nergens op, maar het was een leuk extraatje waarmee het wachten op de hoofdact wat dragelijker werd.

Het concert zelf was fantastisch. De band speelde rete-strak, de setlist werd voor de verandering omgegooid en de band zag er fit uit en leek er zin in te hebben. In principe waren alle ingrediënten voor een goed rockconcert dus aanwezig. Helaas was het publiek, net zoals de vorige keer, veel te tam. Alleen voorin stonden er enkele mensen te springen, maar de rest van de zaal stond een beetje duf te knikkebollen op de muziek. Wellicht had het wat te maken met de gemiddelde leeftijd van de bezoekers, die wel rond de 40 leek te liggen.

Behalve dat kleine minpuntje was dit simpelweg een solide, strakke en knallende rockshow. Dat Placebo het kunstje nog niet is verleerd staat als een paal boven water.

1. The Prodigy, HMH

Hoe moet je een live show van een groep als The Prodigy beoordelen? Het muzikale brein van The Prodigy, Liam Howlett, neemt het grootste deel van de sounds voor zijn rekening. Deze komen uit één van de tientallen synths en turntables die de producer op het podium heeft staan. Gelukkig is er ook een backing band aanwezig, in de vorm van een drummer, gitarist en bassist. De vocals en het dansen worden gedaan door de twee andere leden van The Prodigy: Maxim en Keith Flint. Je zou dus kunnen stellen dat The Prodigy live niet zoveel voorstelt, als je het puur muzikaal bekijkt. Maar schijn bedriegt….

Hoewel veel van de sounds uit een elektronisch kastje komen, worden wel alle nummers naadloos aan elkaar gemixt door Liam. Het lijkt dus wel op een groot dance evenement, maar dan met een flinke dosis drums, gitaren en wat extra bass er doorheen gemengd. Zoiets had ik nog nooit gezien, aangezien ik meer van “straight up rock” houdt. In eerste instantie was het een ietwat vreemd schouwspel, maar niet lang nadat ik de HMH uitstapte besefte ik me één ding heel duidelijk. Dit was één van de beste optredens, die ik ooit heb gezien.

The Prodigy weet het publiek als geen ander te bespelen. Keith en Maxim zijn veteranen in dit vak, en het duurde precies twee seconden voordat de hele HMH op zijn kop stond. En dan bedoel ik ook echt heel de HMH. Van voor tot achter stonden de mensen te springen en te dansen. Uniek, als je het mij vraagt. Qua concert beleving is dit zonder twijfel mijn nummer één concert van dit jaar. Ach wat zeg ik, als het puur op beleving aankomt is dit het beste concert wat ik ooit heb meegemaakt. En dat is ook precies waar The Prodigy voor staat: beleving. Deze muziek komt live op een podium het allerbeste tot zijn recht. Kortom: elke sterveling op deze planeet moet deze band minstens één keer live zien.

De enige reden waarom dit optreden niet alleen aan de top staat, is omdat het muzikaal gezien minder interessant is dan de andere nummer één. Maar dat doet er weinig toe: deze avond was briljant!

1. Muse, Ahoy

In november heb ik het geluk gehad om m’n favoriete band voor de tweede keer live aan het werk te zien in de Ahoy. Zelfs als je niet zo gecharmeerd bent van de muziek is er nog genoeg te beleven tijdens een Muse concert: de visuals, de lichtshow en het geweldige decor zijn enkele goede voorbeelden. Dat de avond tegen ging vallen leek dus vooraf al heel onwaarschijnlijk.

Maar een concert stelt natuurlijk niets voor zonder muziek. En god allemachtig wat komt de muziek van Muse live goed tot zijn recht. Sterker nog: we hebben het hier over de beste live band op deze planeet. Punt. Dit concert zou dus een dikke eerste plaats moeten verdienen, maar moet dit toch delen met het ook niet misselijke concert van The Prodigy.

De reden waarom dit concert niet in z’n eentje de nummer één spot bekleed, is omdat ik niet de beste plaatsen van de zaal had. Ik stond ongeveer halverwege de Ahoy, in het midden van de zaal. Helaas bewogen er daar maar weinig mensen mee met de fantastische muziek. En alsof dat niet genoeg was, stond er ook nog eens een gast van pak hem beet drie meter lang pal voor m’n neus. Als ik hoog genoeg sprong kon ik nog wat zien, maar laat deze beste meneer nu de enige zijn in mijn omgeving die wèl z’n handjes de lucht gooide tijdens de betere nummers. Kortom: mijn zicht was bijna nihil voor een deel van het concert. Toen ik na drie kwartier ontwijken, bukken, springen en scheef hangen het zo spuugzat was heb ik mezelf naar voren geworsteld en daar trof ik gelukkig een groepje aan die wèl gezellig meededen met de muziek. Vanaf toen was het helemaal genieten geblazen en gingen bij de band ook nog eens alle remmen los. Wow!

Muse is niet voor niets mijn favoriete band. Muzikaal vernieuwend, melodieus maar toch heerlijk rockend. Live is het zo godvergeten strak en loepzuiver dat de titel “beste live band” meer dan verdiend is. Die mening delen velen met me: Muse sleept award na award binnen, en veel van die prijzen zijn voor beste live act. En om die simpele reden staat het concert wat de band op 19 juni 2010 in het Goffertpark te Nijmegen gaat geven ook alweer op de planning. Als je ooit de kans krijgt om deze mannen live te zien: twijfel niet! Ga dat zien!

• Maandag 14 december: Albums
• Dinsdag 15 december: Concerten
• Woensdag 16 december: Games
• Donderdag 17 december: Series
• Vrijdag 18 december: Films

Een muzikaal jaar

Het afgelopen jaar kan ik als een erg muzikaal jaar beschouwen. Om te beginnen heb ik in 2009 met een hoop nieuwe gitaar apparatuur mogen spelen. Ik zal je de technische details besparen, maar als pedalgeek ben ik erg blij :).

Naast al die nieuwe gitaar stuff, brachten ook zo’n beetje al mijn favoriete bands brachten een nieuw album op de markt. Daarmee was dit lijstje ook meteen het lastigste om te maken en rangschikken. Dit komt o.a. omdat muzikale smaak vaak heel erg persoonlijk is. Natuurlijk geldt hetzelfde voor films en games, maar in het geval van muziek lijkt het wel alsof de meningen extreem uiteenlopend zijn. Vaak is het ook appels met peren vergelijken, aangezien muziek lastig in een hokje te stoppen is. Lastiger dan bijvoorbeeld films of games. Neem de volgorde van deze lijst dan ook met een korreltje zout, het kan zomaar zijn dat ik er morgen weer anders over denk.

Lastig rangschikken of niet, het was zeker een topjaar qua muziek. Er kwam zoveel goeds uit dit jaar dat ik echt geen lijstje van 5 albums kon maken. Om het toch enigszins te beperken heb ik 7 albums gekozen die voor mij boven de rest uit staken. De platen uit onderstaande lijst zijn allemaal fantastisch, ongeacht hun positie.

7. Humbug, Arctic Monkeys

Josh Homme die een Arctic Monkeys CD produceert? Dat moet wel fantastisch worden! En gelukkig is dit album ook alles behalve slecht te noemen. De schoffies uit Sheffield zijn zowaar opgegroeid, en zetten met dit album een volwassen sound neer. Het vorige album had al wat meer diepgang dan de eerste plaat, maar Humbug is uit totaal ander hout gesneden.

De onmiskenbare invloed van Josh Homme is goed te horen in nummers als Dangerous Animals en Potion Approaching. De “spooky” sound die Homme al zo goed wist te vangen op het Queens Of The Stone Age album “Lullabies To Paralyze”, voegt ook op deze plaat veel toe aan de toch al indrukwekkende songs. Hoewel de plaat een stuk minder toegankelijk en catchy is dan zijn voorgangers, blijft Humbug een ijzersterk album. Zeker op lange termijn.

6. Crack The Skye, Mastodon

Als het op muziek aankomt, geldt voor mij vooral: “als het maar melodie heeft”. Natuurlijk kan ik op zijn tijd wel genieten van een potje rauw gitaarwerk. En dat is precies wat Mastodon maakt, laat daar geen misverstand over bestaand. We hebben het hier over metal, en stevige ook. Zelf ben ik niet bepaald een “metal dude”. System Of A Down is zo’n beetje het hardste wat ik luister, en dat zit wat meer in de hard rock richting. Nee, in mijn iTunes library vind je geen echte metal. Toen ik dus voor het eerst van Mastodon hoorde was ik sceptisch. Ook na het lezen van talloze lovende recensies, het aanhoren van de enthousiaste verhalen van bekenden en zelfs nadat ik “Blood Mountain” (het vorige Mastodon album) hoorde, was ik niet geheel overtuigd. “Het is te hard en heeft te weinig melodie”, was de overheersende gedachte.

Het vergt vaak wat inspanning om de beste muziek te kunnen waarderen. Voor mij bestaat dit uit het leren kennen van de nummers, het luisteren naar alle afzonderlijke instrumenten en hoe het tot één samenhangend geheel is gevormd. Des te meer je tijd doorbrengt met dit soort muziek, des te meer je dit gaat waarderen. Mastodon pas perfect in deze categorie. Het is doorbijten, maar als je dit eenmaal toelaat tot je muziek bibliotheek zul je zien dat deze band één van de beste uit het genre is.

De eerdere albums bevatten vooral hard en snel werk. Met het laatste album “Crack The Skye” neemt de band een iets andere koers, en zet het een wat meer ruimtelijke sound neer zonder afbraak te doen aan het bombastische en brute Mastodon gevoel. Men neemt wat snoeiharde tracks, voegt er een flinke scheut melodie aan toe, een snufje synthesizer sounds en roert er wat exotische instrumenten doorheen. Wat je krijgt is een heerlijke maaltijd waar je in alle rust van moet genieten. En dit meen ik ook echt: neem het rustig tot je, absorbeer het en laat je betoveren door deze CD en band. Het is en blijft metal, en zal dus ook niet voor iedereen weggelegd zijn. Maar ik kan alle mensen die niet vies zijn van wat zware gitaren en hier en daar wat geschreeuw het volgende van harte aanraden: geef dit dan een kans. Je zult er geen spijt van krijgen!

Ik ben inmiddels het eerdere werk van de band gaan beluisteren en kan niet anders concluderen dan dat deze band nog geen slecht materiaal heeft afgeleverd. Vooral “Blood Mountain”, de voorloper van Crack The Skye, valt erg goed. Op beide albums is de mix tussen de harde en wat softere kant van Mastodon goed te horen, al leunt Blood Mountain wel wat meer op de “in your face” metal riffs. Dig je Crack The Skye, dan zul je Blood Mountain ook een heerlijke plaat vinden. Vind je Blood Mountain zelfs beter dan het meest recente album, dan kan ik je aanraden om het oudere werk van de band ook te checken. Dat is nog een stukje harder.

5. Only Revolutions, Biffy Clyro

Biffy Clyro is een band die je ligt, of waar je helemaal niets van moet hebben. Toen ik in 2007 voor het eerst hun album “Puzzle” hoorde, was ik direct verkocht. De onvoorspelbare ritmes, extreem catchy hooks en soms chaotische gitaarlijnen spraken me erg aan. Creatief zijn deze drie schotse mannen zeker, en dat blijkt ook wel uit hun eerdere werk. “Puzzle” was op dat moment het meest toegankelijke en catchy album dat de band ooit had gemaakt. De drie voorgaande albums waren van een harder kaliber. Chaotisch geschreeuw was meer regelmaat dan uitzondering, en er zaten ontzettend veel tempowisselingen in de nummers verwerkt. Hoewel het eerdere werk technisch gezien een veel hoger niveau heeft, is de “nieuwe” richting een tikkeltje plezanter om naar te luisteren. Hoewel ik geen “best of” lijstje van 2007 heb gemaakt, is “Puzzle” zonder twijfel mijn nummer 1 album van dat jaar.

Mijn verwachtingen voor het nieuwe album waren dan ook erg hoog. “Only Revolutions” maakt die verwachtingen gelukkig volledig waar. Deze plaat is nog commerciëler dan zijn voorganger. Dat is op sommige punten jammer (twee bijna volledig akoestische nummers op de plaat is voor mij iets teveel), maar soms ook een goed ding. Het mooie aan veel van de songs is het feit dat ze in eerste instantie über catchy zijn, maar zelfs na tientallen luisterbeurten nog steeds interessant zijn. Goede voorbeelden hiervan zijn “Mountains”, “That Golden Rule”, “The Captain” en het prachtige “Many Of Horror”. Hoewel “Only Revolutions” net niet het niveau van “Puzzle” haalt, blijft het een briljant album dat ik aan iedereen kan aanraden.

4. Them Crooked Vultures, Them Crooked Vultures

Halverwege 2009 gingen er wat geruchten over een nieuwe supergroep waarbij de groten der rock betrokken zouden zijn. De namen van legendarische Led Zeppelin bassist en toetsenist John Paul Jones, Nirvana drummer en Foo Fighters gitarist/vocalist/frontman Dave Grohl en vocalist/gitarist/drummer/frontman van duizend en één bands, Mr. Awesome himself, Josh Homme, werden genoemd.

Niet de minste muzikanten dus. Ik deed dan ook stiekem een vreugdedansje toen de geruchten waar bleken. Mijn geduld werd flink op de proef gesteld tijdens het wachten op het debuutalbum, maar toen ik dat monster eindelijk mijn iTunes library inslingerde bleek het lange wachten volledig waard te zijn.

De magie die deze drie heren voortbrengen is van zo’n ongekend niveau, daar kunnen maar weinig bands aan tippen. Dit heeft ongetwijfeld iets te maken met de ervaring die alle drie de heren hebben. Homme is van alle markten thuis, en speelt ook in meerdere bands. Grohl is al vanaf begin jaren 90 actief in de muziek industrie, en Jones speelde notabene in één van de allergrootste bands allertijden.

Daarnaast lijken deze gasten ontzettend veel lol te hebben tijdens het spelen en maken van muziek. Dit uit zich in goede muziek, want wat een dijk van een plaat is dit geworden zeg! Ok, er staan wat nummers op die mij iets te vaag zijn, maar die vergeet je vrij snel als je nummers als “Dead End Friends”, “Gunman”, “Spinning In Daffodils” of “No One Loves Me & Neither Do I” hoort. Vooral het laatstgenoemde nummer is een headbanger van de bovenste plank. Het begint rustig, maar halverwege het nummer blaast Mr. Homme je van je sokken af met een riff: zo dik, vet en smerig hoor je ze maar zelden. En zo zijn er nog 6 of 7 parels te bekennen op deze plaat. Werkelijk een fantastisch album van een (nu al) legendarische band.

3. Battle For The Sun, Placebo

Het vorige Placebo album (Meds) was niet slecht, maar ook niet bepaald het beste werk uit de band’s inmiddels behoorlijk indrukwekkende catalogus. Maar dit album… WOW! Er staat geen slecht nummer op dit schijfje. Sterker nog: zelfs middelmatigheid zul je niet vinden op Placebo’s laatste album. Persoonlijke hoogtepunten zijn “For What It’s Worth”, “Kitty Litter”, “Come Undone” en het prachtige titelnummer “Battle For The Sun”.

Waarom dit album zoveel beter is dan zijn voorgangers heeft waarschijnlijk te maken de nieuwe drummer Steven Forrest. Deze jonge hond van 23 drumt alsof zijn leven er vanaf hangt, en zorgt voor wat frisse energie in de band. Ik heb het onlangs in levende lijve mogen aanschouwen op 3 december in de Ahoy. Die show was ook niet misselijk te noemen. Placebo kan met trots terugkijken op een goed jaar.

2. The Pariah, The Parrot, The Delusion, Dredg

Dredg was voor mij de grootste ontdekking van 2008. Toen hoorde ik voor het eerst “Catch Without Arms”, “El Ceilo” en “Leitmotif”, wat stuk voor stuk steengoede platen zijn.

Dit jaar bracht Dredg hun vierde album uit, en hiermee bewijzen ze wederom één van de meest creatieve en melodische bands van de hedendaagse “rockscene” te zijn. Deze plaat is doorspekt met prachtige melodieën en ontroerende zanglijnen. Soms een tikkeltje sentimenteel, soms lekker rockend, altijd even prachtig. Hier ga ik weinig woorden aan vuil maken: dit moet je luisteren! Een dijk van een plaat!

1. The Resistance, Muse

Elke keer als mijn favoriete band met een nieuw album komt, krijg ik de kriebels. Waarom? Muse staat bekend als een band die zich met elk album weer opnieuw uitvindt. Geen enkel album lijkt op zijn voorganger. Bij de geboorte van elke nieuwe collectie songs is het weer “afwachten” of ik de nieuwe stijl trek. Kunnen ze met de vernieuwde stijl voldoen aan de torenhoge verwachtingen zonder hun trouwe fanbase uit het oog te verliezen? Dit album was geen uitzondering. Op enkele ultra catchy nummers na, moest ik aanvankelijk door de zure appel heen bijten. Maar dit is dan ook de kracht van vrijwel al het materiaal van deze band: als het kwartje valt, valt het ook hard.

De eerste single Uprising knalt meteen heerlijk de speakers uit, en het titelnummer mag ook fantastisch genoemd worden. Zoals ik bij elk Muse album één of twee nummers simpelweg slechter vind dan de rest, is dat ook hier weer het geval. “Guiding Light” en “I Belong To You” hadden van mij apart B-sides mogen zijn. Hoewel dit absoluut geen slechte nummers zijn, is het voor “Muse standaarden” toch wat te lief en weinig uitdagend. Maar ach, “MK Ultra” en “Unnatural Selection” rocken zo hard dat het mindere deel van de CD snel is vergeten. En dan heb ik het niet eens gehad over de fantastische, bombastische en tegelijkertijd oorstrelend mooie, drie delige rock symfonie die de CD doet afsluiten: Exogenesis. Muse heeft een fan-tas-tisch album afgeleverd.

Non-album cover pics: www.mastodonrocks.com, images.google.com, www.muse.mu

For The Record

Hoewel het bovenstaande scenario natuurlijk een verzinsel is, zou het best wel eens op waarheid kunnen berusten. Zo’n beetje elke gamer heeft kwijlend op deze game gewacht. En voor diegene die dat niet hebben gedaan: schaam je! Ga die game kopen. Nu! Waarom vraag je me? Misschien omdat het de beste shooter is die ik in jaren heb gespeeld. Of zou het toch het spannende, intense en bevredigende gevoel zijn die deze game je geeft? En wat te denken van het feit dat al je vrienden deze game wel gaan kopen?

Dat laatste argument hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Maar laten we eerlijk zijn: er nog nooit een game geweest waar zo’n immens grote hype omheen hangt. Er moet wel iemand in je omgeving zijn die deze game gaat spelen. En dat betekent meteen dat er genoeg buddies zijn, die staan te springen om een potje goede shooter aktie.

Helaas kan ik weinig uitspraken doen over de multiplayer mode, ik heb namelijk alleen de singleplayer campaign uitgespeeld. Deze review gaat dus over de singleplayer campaign, genaamd “For The Record”.

Flinterdun

Het zal voor velen niet als een verassing komen dat de singleplayer campaign aan de korte kant is. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad zul je zo’n 8 tot 10 uur zoet zijn met dit deel van de game. Deze tijdsduur had wat mij betreft wel verdubbeld mogen worden.

Aangezien ik nu toch aan het azijnpissen ben, kan ik meteen even het verhaal aantippen. Dit is flinterdun. Met uitzondering van een onverwachte twist richting het einde van de game, is het verhaal totaal oninteressant.

Dit geldt overigens ook voor de karakters. Je zult geen band opbouwen met de hoofdrolspelers van MW2. Ze zijn stuk voor stuk inwisselbaar en ontwikkelaar Infinity Ward heeft ook geen enkele moeite gedaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen voor deze polygonen poppen. Maar wie zit er nou te wachten op het achtergrond verhaal van Captain Price? Niemand toch? Je speelt deze game om te knallen!

Geen Rainbow Six taferelen

MW2 is een recht voor je raap, no nonsense shooter die je bij je strot grijpt en niet meer los laat totdat je de ending credits over je scherm ziet rollen. Ok, het is zo arcade als wat maar who cares? Als je diepgang zoekt, moet je Operation Flashpoint maar gaan spelen. Dit is knallen tot je erbij neervalt, op een moordend tempo. Is dat slecht? Nee, absoluut niet. Zo lang je maar geen Rainbow Six taferelen verwacht.

De Call Of Duty serie heeft nooit bekend gestaan om diepgang. Toch is bijna elke game, met enkele uitzonderingen daargelaten, een dikke hit. In deze serie draait het om snelheid, intensiteit en vooral fun. Dat is al jaren zo, en ook dit deel wijkt niet af van dit concept. Ik geef Infinity Ward dan ook groot gelijk: never change a winning formula!

Wie vernieuwing wil zal hier dus niet aan zijn of haar trekken komen. Maar wie zegt dat Modern Warfare 2 een kopie van zijn voorganger is, heeft het ook niet geheel aan het rechte eind. Zo is de interactie met je omgeving deze keer wat meer uitgediept, en zul je meer scènes spelen waarbij je eens niet de “Rambo” moet gaan uithangen. Stealth speelt dus een grotere rol dan voorheen.

Hoewel dit maar kleine tweaks zijn, voegt het toch veel toe aan de speel ervaring. Een klein beetje afwisseling doet soms wonderen, en het tempo dat MW2 hanteert is dan ook niet altijd extreem hoog. Infinity Ward heeft genoeg adempauzes ingebouwd. Dit moet ook wel, want de gemiddelde mens zou een epileptische aanval krijgen als de intensieve actie die in sommige missies vertoond wordt, non stop zou zijn.

Lastig onder woorden te brengen

Wat maakt deze shooter nu zo speciaal? Tja, ik vind het lastig om de reden waarom deze shooter nog beter dan zijn voorganger is, onder woorden te brengen. Dat klinkt vreemd, maar toch is MW2 op alle punten beter dan het vorige deel. Misschien zijn het de nóg intensievere aktie, of de verbeterde graphics die het hem doen. Of zou het door de afwisseling en de beter uitgebalanceerde missies komen? Misschien tillen de interactie met je omgeving en de nog vettere scripted events het geheel wel naar een hoger niveau. Ik weet het niet. Wat het ook mag zijn, MW2 is extreem goed.

Je hebt het gevoel alsof je zelf die oorlog aan het voeren bent. Alsof jij rent voor je leven terwijl je teammaten links en rechts aan gort worden geschoten. Alsof jij die helm op hebt en de trekker van die Uzi overhaalt. Een game die dat teweeg kan brengen, is van ongekend hoge kwaliteit.

Modern Warfare op speed

MW2 is grotendeels hetzelfde als zijn voorganger. Die game was magistraal en moet opgevolgd worden door een nog betere game. Gelukkig is deze telg uit de CoD familie dan ook niets minder dan verbluffend. Misschien zou dit deel het best beschreven kunnen worden als Modern Warfare op speed. De aktie is intensiever, sneller en simpelweg beter dan zijn voorganger.

In mijn review van Batman: Arkham Asylum schreef ik dat die game hoogstwaarschijnlijk mijn favoriete game van 2009 zou worden, en dat MW2 toch wel van verdomd goede huize moest komen om daar nog wat aan te veranderen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke game ik beter vind, maar het is dan ook appels met peren vergelijken. Als het echter aankomt op shooters dan zul je in 2009, en misschien ook wel in 2010 niets beters spelen. Call Of Duty: Modern Warfare 2 maakt de hype meer dan waar.

Pics: www.modernwarfare2.com

Verhaal

Zeg je Batman, dan zeg je The Joker. Deze aardsrivaal van Batman is één van de tofste badguys die ik ooit heb mogen aanschouwen. In AA speelt The Joker dan ook een hoofdrol. In de eerste paar minuten van het spel wordt the Joker gevangen genomen door Batman en afgevoerd naar een zwaar beveiligde gevangenis op het eiland “Arkham Asylum”, dat zich net even buiten Gotham bevindt. Zoals altijd weet The Joker te ontsnappen en binnen de kortste keren breekt de pleuris uit op het eiland. The Joker probeert een leger van supersoldaten te kweken met een gif genaamd “Titan”. Dit chemische goedje geeft mensen brute superkrachten, en transformeert ze in een soort “über sportschool typetjes”. Je kent ze wel: teveel spieren, geen nek, moeite met lopen. Alsof dat nog niet vervelend genoeg is, probeert de groenharige bad guy het gif ook in de waterleidingen te dumpen, waardoor ieder levend zieltje in Gotham transformeert in een soldaat van The Joker. Het is aan Batman, als eeuwige goedzak, om hier een stokje voor te steken en The Joker eens een flink pak rammel te geven.

Het bovenstaande klinkt als een klassiek Batman verhaal, en dat is het ook. De schrijver van dit verhaal is Paul Dini, een veteraan als het aankomt op het schrijven van verhalen in het Batman universum. Daarnaast schrijft hij ook nog stukken voor het briljante Lost.

Karakters, sfeer en graphics

Naast het feit dat het verhaal prima is uitgewerkt, wordt het ook nog eens erg goed gepresenteerd. De duistere sfeer die in The Dark Knight zo erg aanwezig was, is ook overduidelijk in deze game terug te vinden. Vooral de cast verdient een dikke vette pluim. De lage stem van Batman pakt je tijdens de eerste zinnen vast en laat je tot het einde van de game niet meer los. En, zoals het hoort, is de chaotische en gestoorde Joker is een genot om naar te kijken en luisteren. Daarnaast zijn er nog andere karakters zoals Poison Ivy en Harley Quinn die de sfeer een extra duw in de goede richting geven. Tot slot is Scarecrow de meest creepy en angstaanjagende gestalte die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen in een game. Tel daarbij op dat de game zich geheel in de nacht afspeelt, en er naast The Joker nog een grote horde niet zo prettig gestoorde bad guys uit hun kooi worden losgelaten, en je kunt wel stellen dat de sfeer van je scherm afdruipt.

Grafisch gezien trekt ontwikkelaar Rock Steady alles uit de kast. De Unreal 3 engine toont graphics van ongekende kwaliteit. Hoewel de engine me ook al liet smullen bij Gears of War 2, moet die game het toch echt afleggen tegen deze eye-candy. Om het af te toppen is er in de hele game vrijwel geen slowdown of lag te bekennen. Oké, de framerate ligt niet constant op 60 FPS, maar wat wil je met zulke graphics? Van het begin tot het eind is dit genieten geblazen. Een tijltje om het kwijl op te vangen is geen overbodige luxe!

Combat en gadgets

Batman zal nooit iemand doden. Daarvoor heeft hij z’n hart op een te goede plek zitten. En natuurlijk geef je daarmee niet echt het goede voorbeeld. Wat doe je als je iemand niet van kant wil maken, maar ze toch uit wil schakelen? Juist, je stompt en schopt ze tot moes. Daarin is Batman meer dan bedreven, en met een paar simpele drukken op de knop gooi je er een puike combo uit. Deze combo’s maak je niet geheel zelf. Het combat systeem heeft wat weg van hack ‘n slash games. Door goede timing kun je counters uitvoeren, vijanden stunnen en toffe combo’s loslaten. Je vecht vrijwel altijd tegen meerdere baddies tegelijk. In de eerste levels van de game zijn dit groepen van 2 of 3 baddies, maar later loopt dit op tot grotere getallen. Soms sta je 8 ontsnapte gevangenen tegelijk in elkaar te rammen.

Het vechtsysteem is fijn uitgebalanceerd. Op geen enkel moment heb je het idee dat je iets onmogelijks aan het proberen bent, maar er is genoeg uitdaging en je zult meer dan eens sterven. Tevens voelt het alsof je controle hebt over Batman. Een doorsnee gevecht zal vooral neerkomen op het ontwijken of counteren van aanvallen, om ze vervolgens met een eigen combo af te maken. Hoewel dit vaak niet meer is dan drie of vier keer op de A knop te drukken, voelt het toch alsof je zelf deze moves aan het uitvoeren bent. Na een verloop van tijd krijg je de timing onder de knie, en zul je wat geavanceerdere technieken zoals worpen en gadgets gaan gebruiken tijdens je gevechten.

Over gadgets gesproken: er is geen tekort aan hypermoderne hebbedingetjes. Beginnend bij de traditionele “batarang”, een boomerang in de vorm van een vleermuis, zal gaandeweg je assortiment aan technische snufjes steeds breder worden. Zo krijg je al vrij snel beschikking over explosive gel. Dit goedje kun je op muren of vloeren spuiten om ze vervolgens van afstand op te blazen. Ook kun je dit, met de juiste upgrade, gebruiken als een manier om vijanden mee uit te schakelen. Spuit wat explosive gel op de grond, wacht in de schaduw tot de badguy langs loopt en blaas het hele handeltje op. Don’t worry, de vijanden zullen altijd K.O. gaan, zelf als er een berg explosieven onder hun voeten af gaat.

Verplaatsen door de spelwereld

Tijdens de game verplaats je je altijd te voet of via de lucht. Het “vliegen” is eigenlijk een soort parasailing. Als je van een hoogte naar beneden springt, kun je je cape gebruiken om naar beneden te zweven. Naast dat kun je deze cape ook gebruiken om vijanden mee te stunnen, iets wat je vaak zult gebruiken als je vecht tegen baddies die een mes met zich meedragen.

Als je toch hogerop wil komen, dan zul je de de grappling gun moeten gebruiken. Deze gadget vuurt een haak af, waar een lijn aan vast zit. De haak “grijpt” zich vast aan een hoger gelegen platform waardoor Batman zich kan ophijsen. Deze manier van verplaatsen door de spelwereld maakt het spel uniek. Je hoeft dus nooit meer een trap te nemen, of om te lopen. Je vuurt de grappling gun af, en je bent waar je moet zijn. Zelfs na een keer of honderd gaat dit nog steeds niet vervelen: de coolheids factor van deze move is gewoon te hoog!

Stealth en detective mode

Je zult je vaak in de schaduw, boven de vijand bevinden. Dit is de perfecte plek om rustig de routes van de bad guys te volgen, te kijken waar dat ene toekomstige slachtoffer eventjes de andere kant op kijkt en dan bliksemsnel toe te slaan. Het stealth aspect in deze game is minstens zo belangrijk als het combat systeem. De situatie die hierboven beschreven wordt zul je vaak tegenkomen, en het uiteindelijke uitschakelen van je doelwit levert net zoveel voldoening op als een potje stoeien met een groepje handlangers van The Joker. Ik ben niet vies van een potje stealth, maar dan moet de game zich daar wel voor lenen. Hoewel Splinter Cell dit concept geperfectioneerd heeft, heb ik het nog nooit zo goed toegepast zien worden in een action game. De mix tussen combat en stealth is vrijwel perfect te noemen, en ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat ontwikkelaar Rocksteady hiermee de spijker precies op zijn kop heeft geslagen.

Alsof stealth en actie in één game nog niet genoeg is, zijn er ook nog puzzels terug te vinden in de game. Hoewel deze niet extreem moeilijk zijn, zorgen ze voor de nodige afwisseling. Tijdens het oplossen van deze puzzels zul je vaak gebruik maken van de detective mode. Met een simpele druk op de LB knop verandert je wereld zoals je die normaal in het spel ziet. De spelwereld wordt donker getoond, terwijl belangrijke objecten een afwijkende kleur hebben. Je kunt het zien als een soort röntgen visie. Je kunt dus ook door muren heenkijken, en alle vijanden in één oogopslag spotten. Deze mode zal je beste vriend zijn als je op “de stealth manier” wat volgelingen van The Joker dient uit te schakelen.

Om Joker en andere vijanden op te sporen, kun je in de detective mode ook “tracken”. Zo zul je regelmatig een spoor van geurstoffen of vingerafdrukken moeten volgen, die je uiteindelijk naar je doelwil zullen leiden. Dit is echter niet gedurende de hele game het geval. Op sommige momenten zal het “zoek en gij zult vinden” principe dus van toepassing zijn.

Instant klassieker

Als het om action adventure games gaat, ben ik zeker geen fan van het eerste uur. Mijn favoriete genre’s zijn shooters en RPG’s. Als ik al een action adventure game speel, dan zal het wel een verdomd goede moeten zijn. Batman: Arkham Asylum is zo’n game. En dan te denken dat ik vooraf niet zo veel van deze game verwachtte…

Laat ik het simpel stellen: deze game is goed. Erg goed. Zo goed zelfs, dat ik durf te zeggen dat er niet veel beters meer gaat komen dit jaar, en dat wil toch wel wat zeggen met games als Dragon Age: Origins en Call Of Duty: Modern Warfare 2 op stapel.

Batman: Arkham Asylum ademt de perfecte sfeer: donker, grimmig en soms behoorlijk creepy. Alle verschillende elementen van de game (combat, stealth, platform, puzzels, sfeer) worden zó goed gecombineerd en afgewisseld, dat er bijna niets aan deze game is dat voor verbetering vatbaar is. Het enige wat ik zelf soms wat jammer vond, was het backtracken naar verschillende locaties. Zo zul je meerdere malen in het spel terugkomen op dezelfde locatie, ook al is deze enigszins gewijzigd. Maar eigenlijk ben ik nu al te veel aan het mierenneuken.

Vanaf het begin tot het eind heb ik genoten van de perfecte voice acting, heerlijke combat, uitdagende puzzels en de briljante sfeer die je opslokt zodra je deze game in je Xbox 360 (of PS3/PC) stopt. In woorden beschrijven hoe mooi deze game is kan lastig zijn. In dit geval is het iets wat je zelf moet ervaren. Ook al heb je niets met de Batman franchise: van het begin tot het eind is dit een ervaring die ik iedere gamer, ongeacht de leeftijd, kan aanraden. Deze game is een instant klassieker.

Pics: www.teamxbox.com

Waarom deze redesign?

Nielskreijveld.com draait nu een goede 8 maanden, en dat betekend dat het tijd is om eens kritisch te kijken naar de huidige staat van de website. Hoewel ik nog steeds erg tevreden ben over de opzet en de content van de site, is er altijd ruimte voor verbeteringen. In de afgelopen maanden is er flink wat content toegevoegd aan de website. De homepage van m’n site werd gaandeweg maar voller en voller gepropt met nieuwe rubrieken, waardoor het overzicht een beetje zoek was. Daarnaast wilde ik, zonder dat het een warboeltje werd, nog wat nieuwe ideeën toevoegen aan m’n site. Tijd voor een redesign dus!

Wat is er veranderd?

De grootste verandering zit hem in de homepage. Deze is volledig vernieuwd. Het eerste wat opvalt is de header. Voorheen vond ik m’n eigen site niet heel erg persoonlijk ogen. Hoewel mijn naam natuurlijk duidelijk terugkomt in het ontwerp, zou de hele site zo van een andere persoon kunnen zijn. Ik wilde een eigen gezicht creëren, maar hoe doet men dat? Simpel: je eigen gezicht op de site zetten. Voeg er een kleine introductie aan toe en voilà: er is een nieuwe header geboren.

Een andere vernieuwing is de “recente blogberichten” rubriek. Voorheen stond simpelweg het laatste blogbericht in zijn geheel op de homepage. Hier onder stond nog een hoop content (ditjes & datjes, portfolio items, etc.), maar dit viel volledig weg door de lengte van het blogbericht. Ik was dus op zoek naar wat compactheid. Ook vond ik dat er meer dan één bericht uit het blog prominent op de homepage aanwezig moest zijn. Voorheen stonden de drie meest recente berichten opgesomd in een klein rubriekje in de rechter zijbalk, waardoor ze gemakkelijk over het hoofd werden gezien. Tevens waren dit enkel tekstuele titels, waardoor het er wat saai uit zag. Dus: time to spice things up!

De meest recente berichten worden vanaf nu getoond in een mooie jCarousel. Plaatjes trekken eerder de aandacht dan tekst, vandaar dat elk blogbericht vanaf nu thumbnail met zich meedraagt. Ook op de blog pagina zijn deze toegevoegd. Daar worden vanaf heden korte stukjes uit elk blogbericht getoond, in plaats van het hele bericht. Hierdoor ontstaat er wat meer overzicht.

Naast deze grote wijzigingen zijn er nog tientalle kleine tweaks doorgevoerd, die ik niet allemaal apart ga behandelen. Wel wil ik nog eventjes de nieuwe “shared bookmarks” rubriek toelichten. Deze rubriek bevat interessante artikelen die betrekking hebben op multimedia, webdesign, computer technologie en andere stukjes nieuws uit de development hoek. Dit deel functioneert een beetje als een kruising tussen “ditjes & datjes overig” en “favoriete spots”.

Internet Explorer 6 ondersteuning verdwijnt

Ik haat Internet Explorer! There, I said it. Het zijn stuk voor stuk browsers die hopeloos achter de feiten aanlopen (met uitzondering van versie 8) en alle webdesigners over de hele wereld hoofdpijn bezorgen. Ik ga niet tot in detail uitleggen waarom IE slecht is, maar één ding is wel van belang: dit is geen kwestie van smaken verschillen, het zijn feiten. De grootste “pain in the ass” is IE 6. Deze browser is inmiddels alweer 8 jaar (!) oud, en moet heel erg snel met pensioen. Ontwikkelen voor IE 6 is een hel, en kost veel tijd. Daarnaast dwarsboomt IE 6 de creativiteit van webdesigners, omdat veel ideeën simpelweg niet realiseerbaar zijn voor deze hopeloze browser.

Ik moest dus een keuze maken: minder “fancy stuff” en meer tijd besteden aan het optimaliseren voor IE 6, of de laatstgenoemde browser laten voor wat hij is en me focussen op creatie. Steeds meer webdesigners kiezen voor het tweede, en ik sluit me graag aan bij deze groep. Aan alle mensen die nog steeds IE 6 gebruiken: helaas, pindakaas! Upgrade naar IE 8, of een betere browser (Safari, FireFox, Chrome). Tijden veranderen, en het mag dus een schande genoemd worden dat er nog steeds grote bedrijven zijn die IE 6 gebruiken. Investeer in de toekomst en blijf niet hangen in het verleden.

Gelukkig heeft Microsoft met IE 7 een stap in de goede richting gezet, en versie 8 heeft zelfs goede ondersteuning voor webstandaarden. Ik heb de site voor deze twee versies wel geoptimaliseerd.

Even lekker niets

Aangezien ik een full-time job heb, en daarnaast nog andere verplichtingen, gaat de ontwikkeling van deze site niet altijd even snel. De vrije uren die ik in de afgelopen drie weken had zijn voor een groot deel deze site gestopt. Voorlopig heb ik dus weer even genoeg gesleuteld aan dit project. Tijd om wat games uit te spelen, en er misschien wel wat reviews over te schrijven. Maar eerst: even lekker niets!

Pic IE6: www.facebook.com

De originele Xbox was de eerste “spelcomputer” die ik kocht. Zoals bij alle console lanceringen was er ook bij de introductie van de Xbox een zwaar tekort aan goede games. Volgens verschillende reviews stak de game “Halo” met kop en schouders boven de rest van het aanbod uit. Een makkelijke keus dus. Sindsdien heb een zwak voor Halo games. De sfeer, het verhaal, de guns, de multiplayer matches, de perfecte implementatie van voertuigen en het uiterst goed uitgewerkte besturingssysteem: I love it all.

Inmiddels heeft de Xbox plaatsgemaakt voor een Xbox 360, zijn we drie Halo games verder en is daar een nieuw hoofdstuk in dit mooie saga. Zou de nieuwe stand alone add-on van Halo 3, genaamd “ODST” me weer helemaal voor zich kunnen winnen?

Verhaal gedreven

ODST staat voor Orbital Drop Shock Trooper. Deze mariniers zijn de “badasses” van het leger. Zoals de titel al verklapt speel je in deze stand alone add-on enkel en alleen met deze ODST’s. De Master Chief is in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig voelt dit niet als een gemis. De hoofdpersoon, The Rookie, zegt nog minder dan de MC ook zijn gezicht schuilt de hele game achter een helm. Qua uiterlijk zou het zo “de broer van” kunnen zijn.

Naast deze hoofdpersoon speel je ook met wat andere karakters gedurende de verhaallijn. Hierin zich onderscheid ODST zich van zijn “grote” broer. De Master Chief was een “lone soldier”. Hier en daar kwam je wel eens wat mariniers tegen, maar dit waren niets meer dan lopende schietschijven. Dat is nu verleden tijd.

Het team ODST’s dat centraal staat in de game bestaat in totaal uit zes personen, die je stuk voor stuk onder de knoppen krijgt. Tijdens sommige missies speel je met twee of meerdere ODST’s. Hoewel je totaal geen controle hebt over je teamleden, zijn ze zelf intelligent genoeg om jou niet voor de voeten te lopen. Ook schuilen ze wanneer het nodig is, en leggen ze samen met jou de nodige Covenant om. Zowel op het gameplay vlak als in het verhaal heeft dit een goede impact.

De structuur van de missies is ook veranderd: je speelt één missie met The Rookie, en vervolgens speel je een stuk met één van de andere ODST’s uit je team. Deze missies spelen zich altijd in het verleden af. Het einde van een missie van The Rookie triggert dus een speelbare flashback. Hierin word uitgelegd wat er gebeurde op de desbetreffende locatie voordat The Rookie daar aankwam. Deze missies zijn intensief, spannend en vergen behoorlijk wat inspanning. De missies waarin je The Rookie speelt, zijn vaak wat kalmer van aard. Het verhaal wordt dus vooral vooruit geholpen in de flashbacks. Tijdens de missies van The Rookie kun je eventjes op je gemak op adem komen, voordat je weer de chaos induikt met één van de andere ODST’s. Over het algemeen is Halo 3: ODST wat meer verhaal gedreven dan zijn voorgangers. Hoewel het verhaal niet heel erg diepgaand is, blijft het wel boeien.

Ontbrekende Halo elementen

Wat opvalt is het ontbreken van wat vertrouwde Halo elementen. Zo is er nergens een ringplaneet te bekennen, reis je niet af naar vreemde, buitenaardse locaties en schittert de karakteristieke Halo theme muziek door afwezigheid. Ook in de gameplay ontbreken er enkele belangrijke zaken. Zo heeft een ODST geen schild, zoals de Master Chief dat had. In plaats daarvan wordt er een stamina systeem gehanteerd. Naarmate je meer geraakt word, komt er een steeds dikkere, rode waas op je vizier te liggen. De eerste klappen worden nog opgevangen door je “battle suit” en daarna daalt je health in een rap tempo. Je zult dus voor het eerst in de Halo serie, op zoek moeten naar health packs. Door deze vernieuwing krijg je echt het gevoel dat je een mens bent, en geen genetisch gemanipuleerde supersoldaat.

Over supersoldaten gesproken: niet alleen de Master Chief laat zijn eeehh… helm niet zien: alle Spartans zijn verdwenen. De badasses die ooit zo sierlijk over je scherm huppelde in hun groene outfits terwijl ze met twee guns tegelijk de Covenant een kopje kleiner maakte, slaan dit deel dus in zijn geheel over. En ik zeg hier met opzet “twee guns tegelijk”, want dual wielden is volledig uit Halo 3: ODST gestript. Dit vind ik een gemis. Een beetje soldaat zou toch wel met twee guns tegelijk overweg moeten kunnen. Daarbij komt ook nog eens dat dual wielden stoer is. Erg jammer dat Bungie deze toffe feature niet in de game heeft gesloopt.

Als vanouds

Leuk en aardig, die vernieuwingen, maar hoe speelt het nu eigenlijk? In eerste instantie had ik mijn twijfels over de keuzes die Bungie heeft gemaakt in dit deel, maar na het omleggen van het eerste groepje Covenant verdwenen die zorgen als sneeuw voor de zon.

Wat meteen opvalt is het feit dat de wereld waarin je speelt veel opener is dan voorheen. Er zijn meerdere paden die naar het doel leiden, waardoor er een laag strategie aan de gameplay wordt toegevoegd. Zo kun je een alternatieve route nemen, en je vijand bijvoorbeeld flankeren. Misschien kies je voor het één voor één afpikken van de vijand op een lange afstand met een sniper rifle. Of wat te denken van een stealth aanpak: stiekem achter je tegenstander sluipen en ze met een forse klap op het achterhoofd in één keer uitschakelen. Uiteraard kun je ook gewoon recht toe, recht aan spelen en de aliens “guns blazing” omleggen. In geen enkele Halo game was er zoveel vrijheid als in deze, en dit is dan ook één van de beste nieuwe features van deze add-on.

Dan de gevechten zelf. Of je ze nu een mooie headshot maakt met een sniper rifle, een granaat op ze vastplakt of overrijdt met een warthog, de voldoening die je haalt uit het omleggen van de Covenant is groot. De physics, die ook in Halo 3 al aanwezig waren, maken het opblazen van vijanden nog leuker. Wat is er nu leuker dan een grunt 5 meter de lucht in blazen met een welgemikte granaat? Zeker in de multiplayer mode zorgt dit voor de nodige “ooohhh’s” en “aaarrrg’s”.

De game houdt zich goed staande als deze vergeleken wordt met zijn voorgangers. De campaign mode speelt lekker weg, en de vernieuwingen aan de gameplay zijn meer dan welkom. Het werd eens tijd dat er een frisse wind door het Halo universum werd geblazen, en Halo 3: ODST neemt een grote stap in de goede richting.

Multiplayer en houdbaarheid

Halo games staan bekend om de briljante multiplayer matches. Zeker in een LAN-setting voegt dit veel toe. Ik heb de nodige multiplayer matches gespeeld waarbij het tot op het allerlaatste moment spannend was. Zo spannend zelfs, dat de vernedering van de tegenstanders nog even lekker werd aangedikt door het spontaan opspringen van de bank en het doen van een vreugdedansje, wat je natuurlijk niet zo snel in je eentje in je huiskamer gaat staan doen.

Om eerlijk te zijn heb ik nog niet veel van de multiplayer mogelijkheden gezien. Wel kan ik even kort vermelden dat ook hier heel erg veel veranderd is. Zo is er het nieuwe “firefight”. In deze mode komen er telkens groepen vijanden op je af. Deze “waves” worden steeds moeilijker te verslaan. Het lijkt dus veel op de “horde” mode uit Gears of War 2, met wat twists toegevoegd. Alleen door goed teamwork van jou en je drie vrienden kun je door deze mode heenkomen. Ik zeg met opzet vrienden, omdat deze mode enkel gespeeld kan worden met je Xbox live buddies. Er is geen matchmaking systeem dat je met vreemdelingen kan verbinden. Dit zou best een groot gemis kunnen zijn, zeker als je maar een beperkt aantal vrienden hebt die ook in het bezit zijn van een Xbox 360.

Heb je geen zin om drie vrienden op te trommelen, dan kun je altijd de tweede disc van de game in je Xbox stoppen. Dit schijfje bevat de volledige Halo 3 multiplayer mode, inclusief alle tot nu toe verschenen maps, plus drie nieuwe maps. Het gaat hier wel om een één op één kopie van de gameplay van Halo 3. Er zijn dus geen nieuwe ODST wapens te bekennen. Echter, zal hier wel dual wielding en een schild aanwezig zijn. De tweede disc is dus niets meer dan old-school Halo 3 multiplayer, die alleen al goed is voor uren vermaak.

Tot slot kun je, net zoals in alle andere Halo games, met zijn tweeën door de gehele single player campaign heen spelen in de coop mode. Dit heeft wel een impact op de sfeer. De missies van The Rookie zijn bedoeld om een gevoel van eenzaamheid om te wekken. In veel shots zie je dan ook enkel The Rookie, alleen, midden in de nacht. De coop mode is er min of meer overheen gesmeten. Ik kan dan ook adviseren om de eerste keer in je eentje door de game te spelen, op de heroic moeilijkheidsgraad. Dit zorgt voor de optimale Halo 3: ODST ervaring.

In totaal zul je je met deze omstandigheden zo’n acht tot tien uur vermaken met de singleplayer campaign. Tel daar de coop, firefight en normale multiplayer modes bij op en je hebt tientallen uren vermaak aan deze twee schijfjes. Als je het mij vraag is dat een “pretty sweet deal” voor maar 44 euro.

Conclusie

Elk Halo deel sloeg de spijker vol op de kop als het aankwam op sfeer, en dat is ook in Halo 3: ODST weer het geval. Hoewel er in dit deel behoorlijk wat bekende elementen ontbreken, blijft het een Halo game. ODST heeft de sfeer, de gameplay en de fun van de vorige delen, met de nodige vernieuwingen. Wellicht ga ik me in de toekomst nog aan game scores wagen, maar voor nu sluit ik af met deze simpele conclusie: Halo 3: ODST maakt de hype waar. Het is een zeer solide uitbreiding die misschien wel meer aanhangt tegen een volledig nieuw deel in het Halo universum. Opnieuw weet Bungie me volledig voor zich te winnen. Als je van shooters houdt is dit verplichte kost!

Pics: www.bungie.net

De Time Capsule

Backups komen in verschillende soorten en maten. CD’s, DVD’s, online opslag en externe harddisks zijn goede voorbeelden van locaties waar je je data kunt onderbrengen. Apple hanteert een backupsysteem genaamd “Time Machine“. Dit is niets meer dan een stukje software dat ieder uur je gewijzigde data wegschrijft naar een externe harddisk. Welke harddisk dat is, hangt af van de gebruiker en zijn persoonlijke voorkeuren. Echter biedt Apple zelf een externe opslagmogelijkheid aan, die speciaal is ontworpen voor Time Machine. Dit stukje hardware draagt de naam “Time Capsule“. Het apparaat zou omschreven kunnen worden als een kruising tussen een router met WiFi uitzendpunt, een NAS en een USB poort. Een rare combinatie die in de praktijk erg goed werkt!

Voordat deze drie features kort worden belicht, dient er een kleine kanttekening geplaatst te worden: ik ga er vanuit dat je enig verstand hebt van netwerken en netwerk apparatuur. Bij woorden als router, NAS en USB hub moet je dus niet achter je oren gaan krabben. Mocht dat wel het geval zijn: Google en Wikipedia bieden uitkomst.

Router

Als eerste de router. Deze heeft 4 poorten en heeft tevens een dual band 801.11n Wi-Fi-basisstation ingebouwd. Zelfs als je weet wat een router is, kan het zo zijn dat die laatste termen je helemaal niets zeggen. Het komt er op neer dat de draadloze verbinding supersnel is. Dataoverdracht via een kabel werkt nog altijd het snelste, maar deze draadloze snelheden zijn meer dan welkom in mijn netwerk. Bestandsoverdracht tussen m’n MacBook Pro en iMac ging nog nooit zo snel!

Omdat de router ook je internet signaal verspreid, is het belangrijk dat het bereik van het draadloze netwerk dat de Time Capsule uitzend, goed is. Gelukkig is dit ook het geval. De dual band feature creëert een lekker groot bereik. Hoewel de Time Capsule hier in huis op de zolder staat, zit de sterkte van het signaal in de tuin nog steeds tegen de 100% aan. Impressive!

USB Poort

De Time Capsule draagt een USB poort met zich mee. Deze USB poort kan op verschillende manieren gebruikt worden. Zo kan er een printer op aangesloten worden. Het mooie is dat de aangesloten printer door alle computers in je netwerk (zowel draadloos als met kabel) opgepikt kan worden. De TIme Capsule verandert je printer dus geheel gratis in een simpele netwerkprinter. Super handig voor laptops die via Wi-Fi verbinding leggen en computers die ver van je printer af staan.

Naast je printer kun je ook een USB harddisk aansluiten op je Time Capsule. Hierdoor creëer je makkelijk een centraal opslagpunt. Deze netwerkruimte is ontzettend nuttig als je meerdere computers in je netwerk hebt hangen en je regelmatig documenten, films, foto’s, muziek of andere data wil uitwisselen.

Helaas beschikt de Time Capsule slechts over één USB poort, maar dat wil niet zeggen dat er ook maar één apparaat tegelijk kan worden aangesloten. Door een simpele USB hub aan te sluiten kun je meerdere stukken hardware tegelijk in je netwerk hangen. In mijn geval betreft dit een printer en externe USB schijf: netwerk opslag en wireless printen tegelijk, erg handig!

NAS

Dan de NAS (Networked Attached Storage). In principe creëer je al netwerkopslag als de USB poort op de Time Capsule benut i.c.m. een externe harddisk. Maar in de Time Capsule zelf zit ook een harddisk ingebouwd. Deze ruimte kan worden benut als netwerk opslag, maar is in eerste instantie bedoeld voor backups die gemaakt worden met Time Machine. Deze mogelijkheid is toegankelijk voor meerdere Macs in het netwerk. Heb je dus een laptop en een desktop, dan kun je deze beiden op dezelfde Time Capsule backups laten maken. Let wel op: als je van alles op je Macs backups maakt, is de schijf in je Time Capsule binnen no-time vol. Sluit dus wat mappen uit in de OS X Time Machine instellingen als je met ruimte problemen kampt. In de programma’s en downloads mappen staan waarschijnlijk genoeg zaken die niet hoeven worden meegenomen tijdens backups.

Op papier zien deze backup mogelijkheden er goed uit, maar hoe werkt het eigenlijk in de praktijk? In eerste instantie zul je de indruk krijgen dat de backups erg traag worden gemaakt. Dit is gelukkig maar éénmalig het geval. De eerste keer worden namelijk alle gegevens vanaf je Mac overgezet naar de Time Capsule schijf. Afhankelijk van de grootte van de backup kan dit proces meerdere uren in beslag nemen. Sluit je wat mappen uit die veel data bevatten (bijvoorbeeld de iWork, iLife en Creative Suite mappen) dan gaat dit proces aanzienlijk sneller.

Na de eerste volledige backup verdwijnen de lange wachttijden als sneeuw voor de zon. Backups worden altijd in de achtergrond gemaakt, waardoor je systeem weinig tot geen last heeft van vertragingen of haperingen. Uiteraard heeft je verbindingstype nog invloed op de snelheid van dit systeem. Hoewel backuppen met een kabel sneller gaat dan door de lucht (wireless), zijn de snelheden van het 801.11n netwerk alles behalve slecht te noemen! Kortom: het hele systeem loopt als een geoliede machine.

Nadelen

Vroeg of laat legt elke harddisk het loodje, dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Alle data die je maar op één plek hebt opgeslagen loopt dus risico om verloren te gaan. Daarom is het een goed streven om al je data minstens twee keer op te slaan, op aparte locaties. Time Machine zorgt hier uitstekend voor, zeker i.c.m. een Time Capsule. Echter onstaat er een probleem wanneer er een externe harddisk word aangesloten op de USB poort van de Time Capsule.

Naar mijn weten is er geen mogelijkheid om van de data op de externe schijf automatisch een backup te maken, en die weg te schrijven naar de Time Capsule. Time Machine maakt enkel backups van externe harddisks die op een Mac zijn aangesloten, en niet van netwerkapperatuur. Mits er geen alternatief backup systeem aanwezig is, kan de data op de externe “netwerk” schijf dus voor altijd verloren gaan. En dat risico loop je liever niet. Zet dus geen belangrijke files op de USB disk die je aan de Time Capsule hangt! Persoonlijk gebruik ik de externe schijf alleen voor data overdracht tussen twee of meer systemen in het netwerk.

Een ander nadeel is het ontbreken van uPnP ondersteuning. Hierdoor is het niet mogelijk om direct films, foto’s of muziek te streamen naar bijvoorbeeld een Xbox 360 of PS3. De Time Capsule is dus niet geschikt als media server. Hoewel dit voor mij geen probleem is (ik gebruik de Digitech HDX 1000 NMT voor media streaming), kan ik me voorstellen dat dit een gewilde feature is. Om die mooie Full HD films op je LCD TV te toveren zul je dus een andere NAS moeten aanschaffen.

Conclusie

Over het algemeen genomen is de Time Capsule een goed stukje hardware, met wat kleine minpunten. De USB poort op de Time Capsule is bij nader inzien niet zo bruikbaar is als in eerste instantie lijkt, doordat er geen automatische backups van de externe schijf gemaakt kunnen worden. Maar de mogelijkheid om een printer aan te sluiten is alleen al een feature die de USB poort meer dan nuttig maakt. Het backup systeem werkt allemaal erg vlotjes, en het dual band Wi-Fi 801.11n netwerk is zelfs uitstekend! Time Machine en Time Capsule zijn dus niet ideaal, maar er is maar verdomd weinig wat kan tippen aan dit systeem!

Pics: www.apple.com

Het oude concept

Het oorspronkelijke snacksized concept is simpel: elke post met dit onderwerp bevat een aantal korte berichten die te lang zijn om op Twitter te zetten, en te kort om een hele blogpost aan te wijden. Omdat veel van deze onderwerpen het toch waard zijn om onder de aandacht te brengen, is het de moeite waard om ze toch op dit blog te vermelden onder de noemen “snacksized”. Een simpel concept, wat enige gebreken heeft.

Ik ben er inmiddels wel achter dat korte berichten niet echt in mijn straatje passen. Ik schrijf lange verhalen en ik weet dat dit niet altijd de slimste keuze is. Toch wil ik zo veel mogelijk informatie proppen in een blogpost, en dat gaat ten koste van de beknoptheid van het bericht, en mijn vrije tijd. Kortere berichten maken staat dus hoog op de lijst van verbeterpunten aan deze website. Echter zijn er altijd berichten waar een mening veel toegevoegde waarde kan hebben. Veel van de berichten op deze website vallen in deze laatst genoemde categorie, en dat wil ik graag zo houden. Als je alleen nieuws wil lezen dan ga je maar langs nieuwssites of “hap, slik, weg” blogs. Ook in snacksized berichten wil ik vaak wat meer dan alleen wat feitjes opsommen, en daarom zijn deze verhaaltjes vaak lang genoeg om in een apart bericht te worden vermeld. Dat is ook meteen de reden dat het oude concept op de schop gaat.

Veranderingen

Vanaf nu zullen alle berichten die kort zijn, het onderwerp snacksized met zich mee dragen. Elk van deze berichten krijgt een aparte blogpost, waardoor verzamelposts tot het verleden behoren. Naast het onderwerp snacksized, zal er ook nog een ander onderwerp worden toegekend aan de korte berichten. Dit onderwerp bevat de inhoud van het bericht, net zoals dat bij alle andere blogposts het geval is. Als er dus een kort bericht over iMacs verschijnt, dan zal dit de onderwerpen snacksized en Apple met zich meedragen.

Om dit alles wat duidelijker te maken is er op de homepage een blokje toegevoegd, waar de laatste drie snacksized berichten worden getoond. In het archief worden berichten met het onderwerp snacksized aangeduid met een * .

Geen wereldschokkende veranderingen dus, gewoon wat subtiele tweaks. Blijf de snacksized pagina regelmatig checken voor korte updates.

Waarom een nieuwe laptop?

Mijn vorige laptop was een 2.2GHz MacBook white uit 2007. In principe was dit apparaat nog goed genoeg om mee te browsen, mailen en om wat lichte development werkzaamheden op te doen. Hoewel ik de MacBook niet zoveel gebruikte als m’n iMac wilde ik ‘m toch niet missen. Vooral als je een langere periode van huis bent is een laptop ideaal. Als je wat vrije tijd hebt kun je dan altijd wat werk verzetten, je e-mail checken of gewoon simpelweg de tijd doden. Ook is het heerlijk om tijdens een warme zomer avond in de tuin te zitten met een draadloos muisje in de ene hand, en een koud pilsje in de andere.

Het bovenstaande kon ik allemaal op de MacBook white die ik had. Ik begon echter een beetje op te hikken tegen het ietwat kleine scherm. 13″ is een ideale grootte als je alleen wat e-mailt en surft op je mobiele computer, maar zware development werkzaamheden hoef je er niet op te doen. Mijn workflow werd simpelweg teveel verhinderd door het constant moeten switchen tussen mijn verschillende apps. Je bent je overzicht snel kwijt als je een app of 3 tot 4 open hebt staan.

Daarnaast begon de laptop wat verouderingsverschijnselen te vertonen. Hierbij doel ik niet op het bekende Windows syndroom, waarbij je elke 6 maanden een format moet doen van je hele schijf om je computer een beetje snel te houden. Nee, ik doel hier op het feit dat de MacBook hardwarematig niet meer bij kon benen met de software die ik erop wilde draaien. Creative Suite 4 draaide nog aardig, maar bij intensieve renderingtaken in Photoshop of Flash zat ik vaak tientallen seconden naar het beeldscherm te staren voordat ik weer verder kon.

Tot slot begon ik me lichtelijk te irriteren aan het feit dat mijn desktop zoveel sneller was dan mijn laptop. Het is niet prettig om telkens terug te moeten schakelen naar een tragere machine als je zo’n supersnelle iMac gewend bent. Noem me een zeurpiet, maar m’n MacBook voelde voor mij een beetje aan als een gehandicapte versie van m’n iMac. Vandaar dat ik ook veel meer tijd doorbracht achter m’n iMac, zelfs met mooi weer. Misschien ben ik wat veeleisend, maar ik geloof dat hardware niet in de weg moet staan van productiviteit en zeker niet een bron van irritatie moet zijn. Daarom wil ik ook als ik onderweg of op locatie ben vaart hebben in mijn apps, en een steady workflow kunnen hanteren.

Al met al had ik dus genoeg redenen om een nieuwe MacBook aan te schaffen. Toch was er één specifieke reden die me over de streep heeft getrokken en me heeft aangezet tot de aanschaf van een nieuwe MacBook Pro. Die reden was vreemd genoeg niet software- of hardwarematig gerelateerd. Één van de voordelen van het bezitten van een Mac is namelijk het feit dat deze machines hun waarden amper verliezen. Een Mac is twee jaar na aanschaf nog veel meer waard dan een andere laptop met soortgelijke specs. Zo ook mijn MacBook. Ik kon dus nog een mooie prijs vragen voor de MacBook, hij was tenslotte nog prima voor de gemiddelde gebruiker. Daarnaast kon ik een mooie slag slaan in de Apple store met de zogenaamde “Back to school” aktie. Bij de aanschaf van iedere MacBook en iMac kon je vrijwel gratis een nieuwe iPod uitzoeken. Aangezien ik al een iPhone heb waar ik al mijn muziek op luister, had ik deze niet nodig. Ook deze heb ik dus voor een hele mooie, maar wel redelijke prijs kunnen verkopen (nee, ik zet niemand af!). Uiteindelijk kon ik dus voor een hele aardige prijs een splinternieuwe MacBook Pro aanschaffen.

Specs

Met het oog op de hierboven genoemde problemen, ben ik op zoek gegaan naar de meest geschikte MacBook Pro. Ik zeg met opzet Pro, want de normale 13″ plastic MacBook zou natuurlijk een behoorlijk stomme investering zijn. De Pro serie heeft in totaal 6 modellen, opgedeeld in 3 verschillende schermgroottes: 13″, 15″ en 17″. De twee 13 inch modellen vielen direct af vanwege de eerder genoemde problemen. Overigens zijn dit alles behalve slechte machines. Ik heb ze in werking gezien en je zult je verbazen hoeveel toffe features Apple in deze 13″ krachtpatsers heeft weten persen. De 17″ versie viel af, omdat de draagbaarheid van deze MacBooks bijna niet aanwezig is. Ik heb ooit in een donker verleden een 17″ Dell laptop gehad en ik kan je vertellen: dag in, dag uit met zo’n gewicht op je rug laat ik liever aan anderen over. Tevens moet je voor dit soort laptops bijna met een “pas op, zwenkt uit” bord rondlopen, omdat je tas zo belachelijk groot is dat je onbedoeld ongelukken veroorzaakt.

De 15″ versie was dus de beste keus. Van de drie 15″ MacBook Pro’s die Apple aanbiedt, viel er één al per direct af: het low-end model. De reden is simpel: geen dedicated videocard. Deze laptop moet het enkel doen met de NVIDIA 9400M on board chipset. Een prima grafische chip, al is het niet bepaald een krachtpatser. Deze chipset deelt zijn geheugen met het interne RAM geheugen in de MacBook. Heb je dus 4GB RAM, dan zal daar bijvoorbeeld 1GB van gebruikt worden door de grafische chip. De twee snellere 15″ modellen dragen ook een NVIDIA 9400M chipset met zich mee, maar hebben daarnaast ook nog een snellere, aparte videokaart tot hun beschikking: de NVIDIA 9600M GT, met respectievelijk 256MB en 512MB aan apart video geheugen. Ook verschilt de processorsnelheid: het middelste model draait op 2.66GHz, het top-end model ronkt op 2.8GHz. Verder draagt het snelste 15″ model een schijf van 500GB met zich mee, in tegenstelling tot de 320GB schijf die in het middelste model draait. Gezien mijn fikse “kortingen” ben ik voor het snellere model gegaan: de top-end 15″ MacBook Pro.

De specs op een rijtje:

• MacBook Pro (mid 2009)
• 15″ Glossy LED screen @ 1440 x 900
• Intel Core 2 Duo processor @ 2.8GHz
• 4GB RAM
• 500GB SATA Harddisk @ 7200RPM
• NVIDIA 9400M + 9600M GT (512MB VRAM)
• Backlit keyboard
• SD card slot
• Apple remote
• Mini DisplayPort -> DVI adapter

In principe is dit dus een standaard configuratie, op de snellere harddisk na (7200RPM i.p.v. 5400RPM) en de toevoeging van de Apple remote en het DVI verloopstekkertje.

Een beest aan de binnenkant, prachtig aan de buitenkant!

En dan mag ik nu eindelijk mijn loftrompet laten schallen: wat een ge-wel-dig apparaat is dit. Deze laptop is af. Van het design tot de specs tot de software: het is de ultieme alles in één machine, in een draagbare vorm. Ook deze keer flikt Apple het hem weer: snelheid en schoonheid worden zelden zo goed gecombineerd in deze branche. Deze laptop heeft zoveel goede features dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ik kan ze helaas niet allemaal behandelen, maar ik zal eventjes kort belichten wat mij het meeste opviel aan dit sexy stukje hardware.

Als eerste het scherm: dit is werkelijk verbluffend te noemen. Toegegeven, ik ben verwend met mijn 24″ LED cinema display maar in een laptop heb ik nog nooit zo’n scherp scherm gezien. De kleuren zijn ongelofelijk vol en het scherm zelf is extreem helder. Het is echt iets wat je moet zien met je eigen ogen, video’s en foto’s doen dit 15″ pareltje geen recht. Loop de volgende keer eens bij een Apple reseller binnen als je in de buurt bent en je zult mijn mening delen, dat kan ik je garanderen!

Een andere toffe feature is de built-in battery. Deze accu houd je MacBook Pro tot 7 uur in leven! Ja dat lees je goed: tot 7 uur! En nee, dit is geen marketing praat, ik heb er zelf bijna een hele werkdag mee doorgebracht (e-mailen, browsen en tekstverwerking) en ik het bevestigen: het is ècht zo. Verwacht nu niet dat je dit ook haalt als je een dagje in Flash werkt of (nog erger) een avondje in de World of Warcraft doorbrengt. De omstandigheden waaronder ik het zelf heb getest, waren redelijk normaal: toetsenbord verlichting uit, brightness op 50% en ik draaide op de NVIDIA 9400M chip. Dit is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Hoe de batterij op de lange termijn presteert (levensduur) kan ik nog niets over zeggen, maar één ding is zeker: deze laptop verplettert de concurrentie op dit gebied.

Dan het backlit keyboard: alle toetsen in de laptop zijn verlicht. Er zit een lichtsensor in de MacBook die meet in welke lichtomstandigheden de laptop zich op dat moment bevind. Is het te donker, dan wordt de toetsenbord verlichting ingeschakeld. Dit lijkt in eerste instantie niet zo’n big deal, maar als je hier eenmaal aan gewend bent, wil je nooit meer terug naar je saaie witte toetsenbordje. Owja, en ook deze verlichting kun je sterker en zwakker zetten, wat natuurlijk weer goed is voor de batterij duur.

Het trackpad is lekker groot en glad. Je vingers glijden er erg gemakkelijk overheen en de knoppen (die verborgen zitten onder het trackpad) werken lekker soepeltjes. Verder is er nog een mogelijkheid om multi-touch gestures uit te voeren. Dit is al uitgebreid besproken op meerdere sites en Apple zelf heeft er een mooie demo video (stukje scrollen) van gemaakt, dus daar hoef ik verder geen uitleg meer over te geven. In het kort: het werkt, en verdomd goed ook!

Dit alles is tof, maar hoe zit het eigenlijk met het allerbelangrijkste aspect: de snelheid? Uiteraard kan ik niet spreken over alle modellen, maar je kunt er rustig vanuit gaan dat je een snelheidsmonster in huis haalt, mocht je een MacBook Pro aanschaffen. Hoewel de processor in mijn model het net niet haalt bij die van m’n iMac is het verschil nauwelijks zichtbaar. Alles loopt op rolletjes: apps starten en sluiten gaat in een fractie van een seconde, .zip files aanmaken is gedaan voor je met je ogen kunt knipperen en met de NVIDIA 9600M GT videokaart is gamen geen probleem. Sterker nog: World of Warcraft draait als een zonnetje met alle settings op max! Kortom: een beest aan de binnenkant, prachtig aan de buitenkant.

Nadelen

Zoals ik in de inleiding van dit bericht al schreef: niets is perfect. Zo ook deze MacBook Pro niet. Al moet ik wel zeggen dat ik lang heb moeten zoeken naar een paar miezerige nadelen. Toch heb ik er twee gevonden, beginnend bij de bijgeleverde adapter. Deze wordt namelijk gloeiend heet. Zo heet zelfs dat ik hem na een intensief potje questen in World of Warcraft bijna niet meer kan aanraken. Ik heb zelf de indruk dat dit door de NVIDIA 9600M GT videokaart komt, die nogal wat stroom vreet bij grafisch veeleisende applicaties. De MacBook Pro modellen die een 9600M GT videokaart bevatten, worden dan ook met een 85W adapter geleverd. Alle overige modellen worden geleverd met een 60W adapter.

Over die videokaart gesproken: het switchen tussen de interne 9400M chipset en 9600M GT dedicated kaart vereist een logout. Dit opnieuw inloggen duurt gemiddeld zo’n tien tot vijftien seconden, afhankelijk van de apps die je op het moment van uitloggen open hebt staan en die je automatisch opstart na het opnieuw inloggen. Er gaan sterke geruchten dat deze procedure niet meer nodig zal zijn in Snow Leopard. In Snow Leopard zou hot-swappen tussen de videokaarten dus mogelijk kunnen zijn, al kan ik dat niet bevestigen. Ook al zou dit niet het geval zijn, vind ik dit een zeer minuscuul detail waar ik me vrijwel niet aan stoor. Vijftien seconden is niet eens genoeg om naar de koelkast te lopen en een nieuw glas cola in te schenken. Daarbij komt ook nog eens dat mijn game sessie vrijwel altijd langer duren dan één uur. Het is dus niet alsof ik elke 5 minuten moet in- en uitloggen.

Hoewel dit nadeel voor mij het geen probleem vormt, maar ik kan begrijpen dat het behoorlijk irritant kan zijn voor mensen die grafisch intensieve applicaties gebruiken en tegelijkertijd toch hun batterij willen besparen op momenten dat ze niet in deze applicaties aan het werk zijn.

Al met al zijn deze nadelen volledig te verwaarlozen, en is het zelfs mogelijk dat één van deze twee problemen al wordt opgelost in Snow Leopard. Je zult je allerminst storen aan deze gebreken, als je ze überhaupt al zo wil noemen.

Update (15-09-09): Inmiddels heb ik Snow Leopard draaien op de MacBook Pro. Helaas is “hot switching” tussen de twee videokaarten nog steeds niet mogelijk. Wie wil wisselen van videokaarten in Snow Leopard, zal dus moeten in- en uitloggen.

Conclusie

Ik kan nog wel eventjes doorgaan over het geïntegreerde SD card slot, de super toffe en handige batterij indicator, haarscherpe iSight webcam, kraakheldere microfoon en de stevige aluminium behuizing, maar het mag inmiddels wel duidelijk zijn: dit apparaat is briljant! Nuff said.

Naast PHP ben ik ook regelmatig bezig aan verschillende Flash applicaties. ActionScript 3.0 (AS3) staat bovenaan op m’n lijstje van programmeertalen die ik zou willen beheersen. Sporadisch wil ik nog wel eens een avondje de boeken induiken, maar sinds ik deze site run heb ik maar bar weinig gedaan om m’n AS3 kennis op te krikken. Enerzijds komt dit door tijdgebrek, anderzijds door de vele andere hobbies die ik heb, waardoor er uiteindelijk weer tijdgebrek ontstaat. AS3 leren is in mijn geval dus een lang en traag proces, al verveelt het me geen moment. Als ik echter snel en foutloos wil werken gebruik ik ActionScript 2.0. Deze taal beheers ik vele malen beter, al zou ik mijn kennis van deze taal toch ook wel wat mogen opkrikken. Echter is dat verspilde tijd, aangezien ActionScript 3.0 vroeg of laat de plaats van zijn kleinere 2.0 broer gaat innemen. Tevens kan ik met mijn huidige kennis aan vrijwel alle wensen van de klant voldoen.

En daarmee zijn we gelijk bij de kern van deze post aangekomen. Tijdens mijn werk, en dan doel ik dus op m’n “daytime job”, maak ik namelijk regelmatig Flash applicaties. Voor eigen gebruik beperkte ik me tot voor kort vaak tot het uitzoeken van bekende problemen, het proberen om stukken code nóg netter en compacter te schrijven en soms werkte ik aan wat kleine experimenten. Maar dit alles veranderde zo’n maand geleden toen ik “FlashDen” ontdekte. Door deze site heb ik een leuk zakcentje weten te verdienen met mijn hobby. Als je het goed aanpakt kun je met deze en alle andere sites in het “Envato” netwerk een aardig passief inkomen opbouwen. Ja dat lees je goed: een passief inkomen. Na wat inspanning hoeft je er dus helemaal niets voor te doen!

Natuurlijk maak ik hierbij ook eventjes gebruik van de gelegenheid om mijn FlashDen portfolio te spammen. Blijf die pagina ook regelmatig checken, er zullen met enige regelmaat nieuwe producten worden toegevoegd.

Wat is FlashDen en het Envato netwerk?

Het concept achter het Envato netwerk is heel simpel: het is niets meer dan een verzameling sites die dienen als een online shop van multimedia toepassingen. Echter is het mogelijk om je eigen multimedia toepassingen te plaatsen, waardoor het meer op een soort van marktplaats voor multimedia designers/developers lijkt. Verward? Ik zal iets specifieker zijn.

Het Envato netwerkt bestaat uit meerdere sites die kunnen worden opgedeeld in 3 categoriën: marketplaces, tutorials en overige sites. In deze post ga ik dieper op de marketplaces in. Wat houdt zo’n marketplace nu precies in? Het woord marketplace betekend in het Nederlands marktplaats. Dit klinkt je misschien wat bekender in de oren. De werking van een Envato marketplace is dan ook hetzelfde als die van marktplaats.nl: men kan eigen spullen verkopen aan andere bezoekers van de site. Echter zijn er enkele wezenlijke verschillen te bekennen tussen de twee sites.

Hoe werkt het?

Om te beginnen zijn er de producten: bij marktplaats zijn dit enkel tastbare spullen. Zelfs digitale producties zoals games of software worden geleverd op een DVD of CD. Doe je dus een aankoop op marktplaats dan kun je er zeker van zijn dat je dit product kunt aanraken, mits je niet wordt afgezet uiteraard. Bij de Envato marketplaces gaat het enkel om digitale producties. Denk hierbij aan Flash Applicaties, WordPress templates, sound effects, etc. Al deze producten worden in digitale vorm verkocht. Er komen dus geen CD’s, DVD’s, Blu-ray’s, USB sticks of floppies te pas bij de verkoop van de producten op de marketplaces. Koop je een item van een marketplace, dan krijg je één of meerdere bestanden tot je beschikking die je kunt downloaden vanaf de Envato marketplace.

Het tweede grote verschil ligt in de manier waarop producten geplaatst worden. Normaal gesproken bepaal jij zelf welk product je op marktplaats zet en hoeveel het moet kosten. Dit levert enkele nadelen op. Zo kan het zijn dat je spullen niet snel worden verkocht omdat de prijs te hoog is of kun je tientallen euro’s mislopen omdat je de prijs van je product te laag had ingeschat. Tevens worden op marktplaats alle producten in eerste instantie toegelaten, waardoor je al snel door de bomen het bos niet meer ziet. Niet alle producten zijn van even goede kwaliteit, en omdat het om tastbare producten gaat is het makkelijk om mensen te bedriegen. Immers is het een fluitje van een cent om een foto te voorzien van een kleine Photoshop beurt…

De Envato marketplaces steken anders in elkaar. Ten eerste koop je alleen digitale producten. Elk product bevat een preview waarin een werkend prototype zichtbaar is. De uiteindelijke versie van het product dat je koopt is 99% hetzelfde als het prototype. Slechts enkele details kunnen gewijzigd zijn i.v.m. een demo mode (zo wordt een preloader getoond met een fictieve teller om het effect goed zichtbaar te maken). Deze previews zijn overigens goed beschermd en niet te downloaden.

Ten tweede is de kwaliteit van de producten die je koopt altijd erg hoog. Je product wordt namelijk gecontroleerd op fouten en op functionaliteit door een “reviewer”, voordat het geplaatst wordt. Deze reviewers werken bij Envato, en controleren dagelijks zo’n honderd inzendingen. Voldoet je opgestuurde multimedia product dus niet aan de voorwaarden of is de kwaliteit waardeloos (denk aan slecht geprogrammeerd, vol met bugs, etc.) dan wordt deze zonder pardon geweigerd. Hoewel het voldoen aan de voorwaarden wat extra werk meebrengt zijn deze niet onredelijk te noemen. Tevens zorgt het voor een kwaliteitsstandaard binnen de marketplaces.

Ook bepalen deze reviewers de prijs van je multimedia product, waardoor de prijs van producten altijd marktconform is. Hierbij wordt er voornamelijk gekeken naar de volgende zaken: gebruiksgemak, hoeveelheid functionaliteit, creativiteit zowel qua concept als qua ontwerp en de hoeveelheid customization (aanpasbaarheid) die het product heeft. Mocht je het niet eens zijn met deze prijsstelling dan kun je deze enkel per mail aanvechten. Maar geloof me: ze zorgen ervoor dat je product netjes geprijsd wordt, ik ben tot op heden nog geen onrealistische bedragen tegengekomen.

Kortom: koop je een product van één van de marketplaces dan ben je er zeker van dat het product dat je aanschaft een eerlijke prijs heeft en gemakkelijk in gebruik en volledig werkzaam is.

Tot slot is nog één wezenlijk verschil te bekennen: reselling. Je producten verdwijnen niet nadat je ze verkocht hebt. Stel: je upload een WordPress theme. Deze komt door de review heen en wordt voor op $25,- op de ThemeForest marketplace (de marktplaats voor CMS thema’s) geplaatst. Nu kan iedereen dit item kopen met een onbeperkte limiet. Vier keer deze WordPress theme verkopen zorgt dus voor $100,- aan sales. En denk eens na over meedere thema’s: als je 3 van deze thema’s hebt, en je verkoopt al deze thema’s 10 keer, dan zit je dus op 3 * 10 * $25,- = $750,- aan sales! En dan heb ik het hier alleen nog maar over 3 WordPress themes. Wat dacht je van Flash applicaties (banners, preloaders, buttons, websites, fotoviewers, etc.), sound effects, Joomla! themes, PSD templates (alleen de image, geen HTML/CSS), illustraties, HTML websites, etc. Zo’n beetje elke tak uit het multimedia vakgebied is vertegenwoordigd in een marketplace website.

Addertje onder het gras

Dit alles klinkt te mooi om waar te zijn, toch? Helaas is het dat ook. Althans, als je stinkend rijk wil worden wel. De marktplaats werkt namelijk met een “rate” systeem. Dat wil zeggen dat maar een deel van de opbrengst van je producten ook daadwerkelijk naar jou toe gaat. Hoe groot dit deel is hangt van een aantal factoren af. Ten eerste moet je tijdens het aanmaken van je Envato account kiezen of je een “exclusive developer” of een “non-exclusive developer” wil zijn. Kies je ervoor om een non-exclusive developer te worden, dan staat voor ééns en altijd vast dat 25% van alle opbrengsten op jou account terecht komt. Een laag percentage, maar hierdoor is het wel mogelijk om je producten op meerdere plekken op het internet te verkopen.

Zelf vond ik deze optie niet interessant. Aangezien ik vrijwel alleen Flash applicaties maak en FlashDen zo’n beetje het populairste netwerk is daarvoor had ik weinig behoefte aan verkoop buiten FlashDen om. Ik heb er dan ook voor gekozen om een exclusive developer te worden. Het voordeel aan deze optie is dat je meteen met een winstpercentage van 40 procent start. Pak je het goed aan, en loopt de verkoop van je producten voorspoedig dan zal op den duur je winstpercentage verhoogd worden. Des te meer je verkoopt, des te hoger je winstpercentage, des te meer winst. Je winstpercentage kan maximaal stijgen tot 70 procent. Alleen de mensen met een stortvloed aan producten op de marktplaatsen die allemaal nog eens van zeer hoge kwaliteit zijn halen dit percentage. Vaak hebben zulk soort developers al tonnen verdiend aan het Envato netwerk. Alleen als je zo’n beetje al het andere in je leven opzij zet en bijna dagelijks een nieuw product op de marktplaats weet te zetten, kun je een heel aardig inkomen opbouwen. Echter zullen dit soort scenario’s voor het gros van de mensen nooit werkelijkheid worden. Dat mag de pret echter niet drukken, elke cent extra is mooi meegenomen!

Tot slot zijn zijn er nog wat regels omtrent uitbetaling. Na elke verkoop wordt je winst op je account gestort. Pas als je $50,- op je account hebt staan kun je een uitbetaling aanvragen naar PayPal. Als je binnen een jaar niet meer dan $50,- hebt verdiend, kun je alsnog je winst laten uitbetalen op je PayPal account. Het geld dat op je PayPal account staat kun je vervolgens weer laten terugschrijven naar je eigen bankrekening. Voor bedragen van $500,- en hoger kun je direct een bankoverschrijving aanvragen. Tot slot kun je al het geld dat je verdient ook weer spenderen op de Envato marktplaatsen. Hierdoor ontstaat er een mooi ruilsysteem: maak bijvoorbeeld een mooie Flash preloader en koop er een HTML website template voor terug.

Conclusie

Wie geld wil verdienen moet hard werken. Dit is zeker tijdens de opstartfase het geval bij de Envato netwerken. Als je, net zoals ik, al een tijdje bezig bent in de multimedia hoek dan heb je vast wel ergens een oud portfolio item liggen wat je geschikt kunt maken voor verkoop. Mijn advies: probeer het eerst eens met één item dat niet te ingewikkeld is, en kijk hoe dat loopt. De fun zit hem in het feit dat je heel makkelijk geld kunt verdienen met je hobby, ook al is dat maar een paar dollar.

Denk ook niet de nauw: voor elk product is er wel een hoekje gereserveerd. Probeer bijvoorbeeld eens een mooie digitale klok te maken in Flash. Deze worden al snel voor $3,- of $4,- per stuk aangeboven op FlashDen. Nu lijkt dit niet veel, maar als je de wet van de grote getallen toepast is het meteen een stuk interessanter. Bekijk ook eens eventjes hoeveel uur je per product kwijt bent: als je in één uur een preloader kunt maken van $2,- die je vervolgens 20 keer kunt verkopen, dan heb je met één uur werk al $16,- verdiend. Die prijs is berekend op het laagste exclusive developer tarief. Je kunt dus alleen maar meer gaan verdienen!

Persoonlijk heb ik voor de nabije toekomst al enkele kleine Flash applicaties gepland. Verwacht niets speciaals, ik ben gewoon benieuwd of ik met doorsnee ActionScript mijn eerste uitbetaling van $50,- kan halen. Op de lange termijn zou ik graag wat grotere applicaties beschikbaar maken. Denk hierbij aan XML driven applicaties zoals photoviewers, banners of menu’s. Het tofste zou zijn om een goed lopende WordPress theme te ontwikkelen, maar gezien de beperkte tijd die ik voor dit soort dingen heb lijkt het me onwaarschijnlijk dat ik dit ga realiseren. Wie weet stel ik de template van deze site wel beschikbaar als ik over een aantal maanden of jaren aan een restyle begin…

Hoe dan ook, voor nu haal ik genoeg voldoening uit het feit dat mijn hobby experimentjes een leuk zakcentje opbrengen. Het is en blijft een win-win situatie, omdat ik deze experimenten überhaupt had uitgevoerd, of ik er nou geld voor kreeg of niet. Het is dus alleen maar mooi meegenomen dat ik niet alleen wijzer van word, maar ook nog eens wat geld aan kan verdienen. In mijn geval gaat de uitdrukking “ik heb van mijn hobby mijn vak gemaakt” dus letterlijk op!

Pics: www.adobe.com, www.envato.com, www.paypal.com

Wenen

Zoals ik in mijn vorige post al beschreef heb ik de vorige week een tripje naar Wenen gemaakt. Ik hoor je denken: waarom Wenen?

Ten eerste had ik geen behoefte om een zon, zee, strand vakantie te doen dit jaar. Ik heb dit de afgelopen 3 à 4 jaar al gedaan, en hoe lekker het ook is om Piña Colada’s weg te tanken in de Costa Del Sol of je bordje Tzatziki in ‘t zonnetje leeg te eten: je bent er uiteindelijk alleen maar omdat het daar warmer is dan hier en je er overmatige hoeveelheden alcohol tot je kunt nemen zonder dat je de dag erna door verschillende mensen met een scheef gezicht wordt aangekeken omdat je gisteren weer eens luidkeels bekentenissen hebt gedaan die het daglicht niet kunnen verdragen. Bij een dergelijke vakantie horen dit soort zaken nou eenmaal.

Daarnaast staat er ook nog een weekje vakantie in september in de planning. De bedoeling is om dan met vrienden eventjes Barcelona onveilig te gaan maken. Tof tripje, maar dit is pas in september. Om nou bijna 9 maanden van het jaar geen vakantie te pakken vind ik ook wel weer veel van het goede (of slechte), en tevens had ik nog geen vakantie gepland met m’n vriendinnetje. Ik wilde er sowieso nog eventjes tussenuit in de zomer, maar geen lange periode. Een Europese stad leek ons prima! En dan wel eentje waar je zowel cultuur kunt snuiven als heerlijk tot rust komen.

Gelukkig voldeed Wenen makkelijk aan deze eisen. In 4 dagen heb ik heel wat moois gezien en gehoord. Zo zijn we naar een klassiek concert geweest, inclusief operazang en ballet! Da’s niet niks, en zeker niet voor iemand die het liefste snoeihard gitaargeweld uit zijn speakers hoort komen. Het gaat echter om de ervaring, en die was zeker goed. Erg gaaf om eens mee te maken.

Je kunt in Wenen een hoop bezichtigen, maar ik was zelf het meest onder de indruk van het Schönbrunn Schoss. Dit paleis telt 1441 verschillende kamers in alle soorten en maten! Het hele paleis ziet er pico bello uit, en alles is tot in de puntjes verzorgd. Erg indrukwekkend om te zien dus, en zeker aan te raden als je eens in Wenen bent.

Ik ga hier geen heel reisverslag schrijven, dit bericht moet tenslotte snacksized blijven. Voor meer beeldmateriaal kan ik je doorverwijzen naar mijn Flickr account. Ik heb het in ieder geval prima naar mijn zin gehad!

Sharen op Twitter

Je zult het niet geloven, maar het was tot voorkort niet mogelijk om een blogpost van dit blog met één druk op de knop naar iedereens favoriete microblogdienst Twitter te posten. Ik ben zelf een fanatiek Twitteraar, het mag dus een schande heten dat deze functionaliteit nog niet eerder aanwezig was.

Gelukkig komt daar nu verandering in. Klik onderaan dit bericht op het Twitter icoontje en je wordt automatisch doorgestuurd naar Twitter. Je tweet bevat de titel van de blogpost en een verkorte bit.ly link naar het bericht zelf. Handig toch?

World of Warcraft

Ik ben een gamer, maar dat wisten de meesten van jullie al. Vanaf mijn 8e levensjaar speel ik games, en ik heb dan ook al heel wat ervaring met dit fenomeen. In al die tijd ben ik zelden zo’n tof spel tegengekomen als World of Warcraft. Sterker nog, ik kan eerlijk en oprecht zeggen dat World of Warcraft de beste game is die ik ooit heb gespeeld. Smaken verschillen, maar ik weet zeker dat verdomd veel mensen deze mening met mij delen. Dit verklaart ook de 11 miljoen mensen die maandelijks betalen om dit spel te kunnen spelen.

Ik ga er gemakshalve maar even vanuit dat je weet over wat voor een soort game ik het hier heb. Lees eventjes deze stukjes door om een beter beeld te krijgen van de game. Snacksized mensen, geen ruimte voor lange verhalen.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik heb een knipperlicht relatie. Uiteraard gaat het hier wel om deze game. Sinds de lancering in 2005 speel ik dit spel. Ik ben tussendoor een aantal keren gestopt vanwege tijdgebrek en omdat ik het spel zo bont en blauw had gespeeld dat het lichtelijk begon te vervelen. Maar Blizzard, de makers van het spel, brengen om de zoveel tijd een expansion pack uit waardoor het spel weer als nieuw aanvoelt. Een expansion pack is een uitbreiding op een bestaande game. Meestal dien je voor het spelen van de expansion pack ook de originele game in je bezit te hebben.

De reden waarom ik blijf terug komen naar dit spel is simpel: er worden elke keer zoveel nieuwe spells, quests en omgevingen toegevoegd dat je jezelf regelmatig afvraagt: waar haal ik in hemelsnaam de tijd vandaan om dit allemaal te gaan spelen? Gelukkig betekend dat ook dat de levensduur van het spel weer aanzienlijk wordt verlengt. Je weet dat je te maken hebt met een topgame als je tijdens je werk al zit te popelen om straks als je om half 6 thuis komt eindelijk weer je computer mag aanzwengelen om wat monsters neer te hakken. Of je hebt natuurlijk een doodsaaie baan en dit is het enige lichtpuntje op je dag. Gelukkig is dat bij mij zeker niet het geval, en dat betekend dat dit een game van ongekend hoge kwaliteit is.

Ik ben onlangs na een stop van ruim één jaar weer opnieuw begonnen met spelen. Inmiddels heb ik de oorspronkelijke content al doorgespeeld, en ben ik al begonnen aan het doorlopen van het eerste expansion pack. Dit gaat verrassend vlotjes dus ik verwacht ook hier wel doorheen te zijn binnen een weekje of drie. De tweede expansion pack, getiteld Wrath of the Lich King, is volledig nieuw voor me. Bijna al de content in die uitbreidingsset heb ik nog nooit eerder gezien, laat staan gespeeld! Ik laat me dan ook graag verassen en probeer zo min mogelijk screenshots en trailers te bekijken van deze content.

Motivatie

Deze keer heb ik het nog best kort gehouden al zeg ik het zelf. Met zo’n 1200 woorden mag ik niet klagen. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat ik zo snel mogelijk weer mijn WoW verslaving wil gaan voeden. Achja, soms heb je gewoon wat motivatie nodig om je doel te bereiken.

Pics: www.twitter.com, www.wow-europe.com

Over vakantie gesproken: ik ben inmiddels al aan het bedenken wat ik allemaal niet moet vergeten mee te nemen. Je ziet gemakkelijk dingen over ‘t hoofd als je je boeltje aan het pakken bent. Tot dusver staat er op mijn lijst: een zonnebril, een tandenborstel, eventuele medicijnen en een EHBO setje. Dit zijn allemaal belangrijke dingen, maar ik denk dat er één ding is waar iedereen van baalt als hij of zij dit in alle haast vergeet in te pakken. Ik heb het over een digitale camera. Dit is iets wat je vrijwel altijd bij je hebt en meerdere malen per dag gebruikt, als je op vakantie bent. En niet alleen op vakantie komt zo’n apparaat goed van pas. Een camera gebruik je vaak pas echt goed als je activiteiten buiten de deur gaat ondernemen die niet vallen onder de noemer “alledaagse bezigheden”. Dit kan een vakantie zijn, maar ook een dagje naar een attractiepark of de dierentuin zijn mooi om vast te leggen. Ook binnenshuis zul je een camera regelmatig gebruiken. Op verjaardagen of feestjes draait zo’n apparaat overuren. Er zijn dus genoeg reden om er eentje aan te schaffen.

Verdiepen in de materie

Onlangs ben ik dan toch eindelijk overgegaan op de aanschaf van een fotocamera. De wens was er al een behoorlijke tijd maar omdat andere aankopen nu eenmaal prioriteit had is het er nog niet eerder van gekomen. Soms moet je je nu eenmaal zetten tot bepaalde dingen en in dit geval vond ik het echt tijd om me eens te verdiepen in deze materie. Ik zocht een pocket sized camera met behoorlijk wat zoom bereik en uiteraard moest het apparaatje foto’s maken van een goede kwaliteit.

Als je net als ik een leek bent op het gebied van fotografie dan zul je in het begin overspoeld worden met allerlei vage termen. Ik ga ze hier niet allemaal uitleggen, daarvoor kun je bij Google terecht. Er vielen me echter wel enkele dingen op tijdens mijn zoektocht naar de perfecte camera. Voor ervaren gebruikers zullen deze feiten natuurlijk als een paal boven water staan maar voor beginnende fotografen zijn dit belangrijke weetjes voordat men overgaat tot aanschaf.

1. Optische (of analoge) zoom is belangrijk, digitale zoom is te verwaarlozen. Optische zoom betekend dat het beeld door de lens van je camera worden vergroot. Doordat je foto op hetzelfde formaat wordt geschoten en de lens al het zoomwerk voor je doet, blijft je foto scherp en heb je geen last van kwaliteitsverlies. Bij digitale zoom wordt de foto min of meer “opgerekt”. Je kunt het zien als het uitvergroten van een stukje van je foto. Als je dit bij een willekeurige foto doet op je computer dan krijg je enorm kwaliteitsverlies. Je foto wordt er tevens niet scherper op. Wil je scherpe foto’s op een lange afstand schieten dan is optische zoom van erg groot belang.
   Sommige camera’s hebben zowel optische als digitale zoom ingebouwd. Als deze gepresenteerd worden in een reclameblad, dan wordt vaak het aantal keer analoge en digitale zoom waartoe de camera in staat is bij elkaar opgeteld. Hierdoor ontstaat er een hogere zoom waarde, maar dit zorgt wel voor een vertekend beeld. Kijk dus goed naar de optische zoom mogelijkheden.
2. Het aantal megapixel van een camera staat niet gelijk aan de kwaliteit van de foto’s die de camera maakt. Als je camera 15 megapixel is, dan wil dat niet automatisch zeggen dat je super strakke en scherpe foto’s krijgt. Het is best mogelijk dat je met een 8 megapixel camera mooiere en scherpere foto’s kan schieten dan met een 15 megapixel model. Laat je dus niet misleiden door deze getallen. Kwaliteit gaat boven kwantiteit in dit geval.
3. Kijk goed naar de fotokwaliteit in omstandigheden met minder licht, dit is voor mij persoonlijk erg belangrijk. Vooral bij compacte digitale camera’s is dit een bekend probleem. In het donker krijg je ruis en wordt je foto wat “korrelig” bij de standaard of voorgeprogrammeerde instellingen. Dit zou je kunnen verminderen door je ISO waarde wat lager in te stellen, en je sluitertijd te verhogen. Omdat je sluitertijd hoger wordt, dien je je camera ook langer stil te houden. Zeer waarschijnlijk dien je dan een statief te gebruiken als je echt mooie foto’s wil schieten. Voor een compacte camera zal dit in 9 van de 10 gevallen geen optie zijn, aangezien je deze nou juist gebruikt tijdens het lopen en je niet elke keer je statief wil meeslepen als je ’s avonds eventjes een wandelingetje door het bos gaat maken.
   Je zult dus te maken krijgen met wat kwaliteitsverlies als je foto’s schiet in het donker. In veel gevallen zul je er het beste van moeten maken met de instellingen die je hebt. Verwacht daardoor geen spectaculaire kwaliteit. Ik heb zelf erg goed gelet op de kwaliteit van de foto’s die het apparaat neemt bij standaard of voorgeprogrammeerde instellingen in wat minder licht.
4. Verder zijn er nog heel veel andere zaken die de kwaliteit van een camera bepalen. De zojuist genoemde zaken zijn echter in veel gevallen van het grootste belang. Ook zijn er persoonlijke voorkeuren zoals: gebruikt de camera batterijen of een accu, welk opslagmedium wordt er gebruikt en hoe zit het met de bijgeleverde documentatie en software? Het belang van deze zaken zullen voor iedereen verschillend zijn. Het sleutelwoord hierbij is: verdiepen. Koop niet zomaar iets. Vergelijk recensies op internet, ga naar verschillende winkels en laat je in elke zaak adviseren, zo pik je de “kwakzalvers” er makkelijk tussen uit. Kijk ook naar prijs – kwaliteit verhoudingen en slaap er tot slot een nachtje over. Ga niet eerder over tot aanschaf. Er is niets zo frustrerend als het kopen van een duur apparaat en er na twee dagen achter komen dat het ding totaal niet functioneert zoals jij wil.

Mijn keuze

Na wat gezocht te hebben op camera’s waarbij de bovenstaande specificaties in orde waren is mijn keuze gevallen op de Panasonic Lumix DMC-TZ7. De redenen om nou juist deze camera aan te schaffen waren simpel: de beeldkwaliteit is erg goed (ook in het donker), het apparaat heeft 12x optische zoom, gebruikt een oplaadbare accu die erg lang meegaat en tevens verwijderbaar is en is zeer degelijk qua constructie. Tevens kwam deze camera erg goed naar voren in verschillende tests en recensies.

De kwaliteit van het apparaat wordt ook weer gereflecteerd in het prijskaartje. Voor ongeveer €325,- ben je in het bezit van dit puike stukje techniek. Hier moet ik echter wel een kleine kanttekening plaatsen: bij deze prijs is namelijk geen geheugenkaart inbegrepen. De aanschaf van zo’n kaartje is een must, en afhankelijk van de grootte van het exemplaar zal dit de prijs nog eens wat opschroeven. De gemiddelde gebruiker zal voor het totaalpakket (camera en SD kaart) rond de €350,- kwijt zijn. Wellicht wil je hierbij ook nog een extra accu aanschaffen, als je een lange trip voor de boeg hebt waar je geen stopcontacten tot je beschikking hebt. Kortom: voor de mensen met een wat kleiner budget is deze camera niet weggelegd. Kies je liever voor kwaliteit dan voor prijs, dan is dit een zeer goede keus als je het mij vraagt.

Mijn ervaringen

Ik ga geen uitgebreide review schrijven over deze camera, daarvoor heb ik te weinig ervaring met fotografie en tevens kunnen anderen dit vele malen beter dan ik. Wat ik echter wel kan doen is mijn eigen ervaringen delen, gezien vanuit mijn ietwat amateuristische oogpunt. Ik claim hierbij dus niet dat ik een lopende fotografie encyclopedie ben, ik deel simpelweg mijn mening, en meningen kunnen per persoon verschillen.

Laat ik beginnen bij het gebruiksgemak: de TZ7 is geschikt voor zowel de beginner als de wat meer ervaren fotograaf. “Point and shoot” is geen probleem. De zogenaamde iA (intelligent Auto) mode zorgt ervoor dat zo’n beetje alle instellingen automatisch worden goedgezet voor de foto die je wil nemen. Hierbij ontbreekt zelfs gezichtsherkenning niet. Deze mode is ideal voor het snel vastleggen van gebeurtenissen. Geen gepuzzel met instellingen, gewoon aanzetten en gaan met die banaan!

Hoewel de iA mode indrukwekkend is, zullen veel mensen zelf wat instellingen willen aanpassen. Dit is natuurlijk mogelijk: er is een ietwat beperkt scala aan instellingen te vinden voor de gebruiker die zelf wat meer controle over zijn of haar foto’s wil hebben.

Zo zijn er verschillende pre-sets beschikbaar zoals “portrait”, “landscape”, “underwater”, “night scenery” of “beach”. Deze pre-sets werken in veel gevallen heel erg goed, en er is dan ook weinig configuratie nodig om mooie kiekjes te maken.

Tevens is er een timerfunctie aanwezig, waarmee je zelfportretten kunt maken. Stel de camera in op 10 seconden en je hebt genoeg tijd om zelf nog eventjes aan te schuiven bij het kerstdiner voordat er een foto wordt genomen.

Tot slot kunnen er “burst” foto’s genomen worden. Dit houdt in dat er in een korte tijd een groot aantal foto’s worden genomen. Het is aan de gebruiker om dat plaatje met de perfecte lach eruit te vissen.

Voor diepgaande instellingen zoals het handmatig kiezen van diafragma, ISO en sluitertijd dien je een andere camera te kopen, wat in veel gevallen zal neerkomen op een non-compacte camera. Op deze Panasonic camera zijn deze variabelen niet apart in te stellen. Persoonlijk mis ik deze instellingen niet, maar ik kan begrijpen dat de ervaren gebruiker de mogelijkheid tot zijn of haar beschikking wil hebben.

Update (20-07-09): Het bovenstaande stukje tekst is niet geheel waar. Op de camera zit naast de iA mode en de presets nog een andere mode: “normal picture”. Deze optie geeft je toegang wat extra instelmogelijkheden zoals het instellen van de ISO waarden. Sluitertijd en diafragma zijn echter nog steeds niet handmatig in te stellen.

Over de kwaliteit van de foto’s kan ik kort zijn. Deze is top! De 12x optische zoom zorgt ervoor dat je zelfs vanaf grote afstanden super strakke foto’s kunt nemen. Scherpstellen en stabilisatie zijn geen probleem, dit gebeurt allemaal automatisch zoals verwacht. Hier zijn wat voorbeelden te zien van foto’s genomen met de TZ7 in Burgers’ Zoo. Bij de foto’s van de schildpadden zijn de zoommogelijkheden goed te zien. De eerste foto is zonder zoom genomen, bij de tweede stond de hoeveelheid zoom op ongeveer 10x ingesteld.

De Leica 25mm groothoek lens zorgt ervoor dat alles wat je op je foto wil hebben ook daadwerkelijk in beeld is. Het is verbluffend hoeveel materiaal je in één foto kunt persen. Als je nog nooit eerder een fotocamera in je bezit hebt gehad valt dit in eerste instantie niet heel erg op, maar bij vergelijking met andere camera’s zie je weldegelijk dat dit een meer dan welkome aanvulling is op het toch al indrukwekkende pakket aan mogelijkheden.

Een hele mooie extra is dat het apparaat ook nog eens HD filmpjes (720p) kan schieten. Enkele weken geleden ben ik een dagje in Burgers’ Zoo geweest, en daar heb ik hele aardige filmpjes geschoten van wat chimpansees die gevoerd werden en een olifant die een douche kreeg van een van de verzorgers. Het schieten van een filmpje kan letterlijk met één druk op de knop. Stoppen met filmen is een kwestie van het nogmaals indrukken van dezelfde knop. Er is een stereo microfoon aanwezig in de camera en er is zelfs een mogelijkheid tot het onderdrukken van windgeluiden. Niet meteen vieze dingen gaan denken, het gaat hier namelijk om het verwijderen van de ruis die ontstaat als je filmt op een locatie waar veel wind aanwezig is, bijvoorbeeld op het strand. De TZ7 mag dan geen full HD handheld camera zijn, voor een compacte digitale camera is dit een behoorlijk indrukwekkende feature waar veel fabrikanten nog een puntje aan kunnen zuigen.

Conclusie

Al met al ben ik meer dan tevreden met deze camera. Ik was op zoek naar een compacte camera, en na wat vergelijking met camera’s van vrienden en bekenden kan ik niet anders concluderen dat ik een zeer goede aankoop heb gedaan. Ik ben nog geen andere compacte camera tegengekomen van deze kwaliteit.

Als het aankomt op camera’s is voor de meeste mensen is beeldkwaliteit prioriteit nummer één. Dit is meer dan logisch, wat moet je immers met een hypermoderne en geavanceerde camera die alleen lelijke en onscherpe foto’s maakt? Gelukkig is de beeldkwaliteit van de foto’s bij de TZ7 meer dan prima te noemen. Snel een fotootje schieten is makkelijk door de iA stand: de optimale instellingen voor de foto die je gaat schieten worden automatisch gedetecteerd (inclusief gezichtsherkenning) en er wordt een no-nonsense foto voor je genomen die bijna niet kan mislukken.

Wil je wat meer uit de camera halen dan kun je aan de slag met de pre-sets. Verder dan dit zullen veel mensen niet willen en hoeven gaan. In bijna alle verschillende situaties kan men nu prima foto’s schieten. Van de ongeveer 200 foto’s die ik heb genomen tijdens mijn bezoekje aan Burgers’ Zoo waren er zo’n 15 mislukt of slecht zichtbaar. En in veel gevallen lag het mislukken van de foto niet aan de camera, maar aan het feit dat ofwel ik zelf teveel bewoog, of het dier wat ik wilde fotograferen ineens wegvloog of liep. Toch is 15 mislukkingen op de 200 foto’s al best een indrukwekkende prestatie. Aan de camera lag het in ieder geval niet.

Fantastisch is een woord dat veel in me opkomt tijdens het schrijven van dit stukje. Hiermee kan ik de camera dan ook het beste omschrijven. Ik had niet verwacht er zoveel mee te kunnen doen, en de camera laat qua kwaliteit nergens te wensen over. Als ik dan toch één gebied moet noemen waar de TZ7 een enkel steekje laat vallen dan zou het de beperkte mate van handmatige instellingen zijn. Echter moet ik hierbij vermelden dat ik dit tot op heden nog niet heb gemist. Voor vrijwel elke situatie is er een pre-set te vinden, en het instellen van sluitertijd, diafragma en ISO waarden zijn zaken die je in mijn ogen niet nodig zijn bij compacte camera’s. Zulke handmatige instellingen moet je meer in de non-compacte hoek zoeken. Compacte camera’s zijn niet voor niets compact: je gebruikt ze buiten de deur tijdens evenementen. Je wil snel foto’s schieten van top kwaliteit zonder teveel in te stellen en dat kan moeiteloos met deze camera. Bij een non-compacte camera heb je waarschijnlijk veel meer configuratiemogelijkheden, maar dit is niet voor mij weggelegd: je hebt hebt immers al genoeg tassen mee te slepen als je een dagje naar de Efteling gaat.

Kortom: ik kan niet anders zeggen dat ik zwaar tevreden ben over dit kiekjes kastje. Geen enkele camera is perfect, maar deze Panasonic Lumix DMC-TZ7 komt toch wel verdomd dicht in de buurt!

Pics: www.panasonic.nl

Domein verhuizing

Het is eventjes stil geweest op deze website. Dit had, zoals altijd, meerdere redenen. Drukte door allerlei leuke en minder leuke dingen is de voornaamste reden. Maar toch heb ik de afgelopen twee weken nog wel wat tijd heb vrij kunnen maken voor mijn geliefde hobbies: bloggen en sleutelen aan deze website. De reden dat er toch niets nieuws is toegevoegd in die twee weken heeft te maken met de hosting van deze website.

Tot voorkort werd deze website gehost bij Mijndomein.nl. In eerste instantie leek me dit een prima provider. Echter begon ik me lichtelijk te irriteren aan de beperkingen die Mijndomein op het domein instelde en alle problemen die hierbij kwamen kijken. Ik zal je de technische details besparen, maar tevreden was ik allerminst. Daarnaast was de snelheid van het domein niet echt bepaald denderend te noemen. Kortom: tijd voor een verhuizing. Zoals verwacht liep dit stroef, waardoor de verhuizing in totaal twee weken in beslag heeft genomen. Uit het verhuisproces bleek nogmaals dat ik de juiste keuze had genomen door Mijndomein te laten voor wat het is. Omdat ik niet elke keer backups wilde maken van mijn files en database als ik nieuwe content toevoegde heb ik maar besloten om te wachten tot de verhuizing voltooid was.

Voor mijn nieuwe provider, Deziweb, wil ik hier een hele grote lans breken. Ik heb zelden zo’n goede service gehad, en dan doel ik niet alleen op hosting providers. Vragen worden binnen 2 uur, maar meestal al binnen 10 minuten na het stellen beantwoord, de website is super makkelijk te bedienen en overzichtelijk en je hebt volledige controle over je e-mail adressen, hosting, databases en andere zaken zoals cronjobs, statistieken, etc. Tevens is de snelheid van het domein zelf ook een stuk beter dan mijn vorige provider. Tot slot (en niet geheel onbelangrijk): Deziweb biedt hosting aan voor een zeer aantrekkelijke prijs. Een aanrader dus!

Nielskreijveld.com updates

Het is ongelofelijk, maar ik heb onlangs pas mijn eerste digitale camera aangeschaft (blijf dit blog checken, binnenkort meer over mijn ervaringen met de Panasonic Lumix DMC-TZ7). Omdat ik als web-geek natuurlijk niet kan achterblijven heb ik ook maar eens een Flickr account aangemaakt. Opzich niet zo gek dat ik nu pas zo’n account aanmaak, wat moet je immers met een website die bedoeld is om foto’s op te delen als je geen camera hebt?

Hoe dan ook, vanaf nu is mijn Flickr account ook geïntegreerd in deze website. Op verschillende pagina’s van deze site worden de laatste 9 foto’s uit mijn stream getoond. Klik op een foto en hij wordt vergoot weergegeven m.b.v. Lightbox. Klik op “Meer foto’s…” en je wordt direct doorgestuurd naar mijn Flickr account.

Verder heb ik de lange lijst met tags wat ingekort. Alleen de meest gebruikte tags worden nu getoond. Tevens verschillen tags nu van grootte. Des te groter de tag, des te vaker deze wordt gebruikt. Voor de blog newbies onder ons: dit ook wel een “tag cloud” genoemd.

Mijn nieuwe Mac development setup

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben Windows-vrij! Vanaf vandaag werk ik thuis, onderweg (op locatie) èn bij Stratega op een Mac. Tot voorkort zat ik op mijn werk vast aan een PC met Windows XP. Opzich is Windows XP een prima pakket, ik heb er ook gedurende een jaar zonder problemen op gewerkt (gelukkig was het geen Vista). Ik als Apple fanaat had natuurlijk liever een Mac. Helaas heb je soms niets te willen, vandaar dat ik ook vast zat aan Windows XP.

Maar er is licht aan de horizon… Vanaf vandaag werk ik op een PowerMac G5! Oké, het is tegenwoordig geen snelheidsduivel meer, maar deze machine is nog steeds verdomd krachtig. Zeker als je nagaat dat het apparaat al zo’n 3,5 jaar oud is. Voeg daarbij twee 20″ Apple Cinema displays toe en ik heb een prima setup al zeg ik het zelf! Leopard loopt soepeltjes en al m’n development apps draaien als een paling in een emmer snot: super gladjes.

Over apps gesproken: mijn lijst van Mac apps is inmiddels een tikkie verouderd, er is in de tussentijd weer behoorlijk wat veranderd. Ik neem de belangrijkste veranderingen eventjes door.

Espresso

Om te beginnen ben ik overgestapt van TextMate naar Espresso. De overstap heeft twee belangrijke redenen. De eerste is een ingebouwde FTP browser met quick publish mogelijkheden, waar ik hieronder wat uitleg over geef. De tweede is de handigheid. Ik ben er vrijwel zeker van dat TextMate op de lange termijn je workflow sneller maakt. Voordat dit echter zo ver is, dien je heel TextMate van binnen en van buiten te kennen. De bedoeling is dat je TextMate zoveel mogelijk met je keyboard bedient. Het programma is daarvoor zelfs ontworpen. Daardoor moet je elke shortcut uit je hoofd weten. Al deze shortcuts uit je hoofd leren kost tijd, veel tijd. Ik ben zelf wat meer visueel ingesteld en gebruik dan ook liever een editor waar ik direct mee aan de slag kan. Espresso is zo’n editor.

Dit puike programmaatje komt van de makers van CSSEdit, mijn favoriete Mac app… ooit. Espresso is voornamelijk bedoeld voor webdevelopment. Zoals je mag verwachten van MacRabbit (ontwikkelaar) zit Espresso vol met toffe features: automatisch aanvullen van zowel HTML als PHP tags, een ingebouwde FTP browser, snippet manager, document structuur browser (snel naar verschillende elementen in je website scrollen), makkelijk inklappen van blokken code en quick publishing (meteen na saven uploaden naar de server).

Vooral deze laatste functie is een enorme time-saver. Op mijn werk doe ik 90% van mijn development op een online testserver i.v.m. instellingen en beperkingen op de server van onze vaste hosting provider (als het aan mij ligt emigreren we allemaal naar Deziweb, maar dat is weer een totaal ander verhaal). Tot voorkort zag m’n workflow er dan ook ongeveer zo uit: code schrijven in Dreamweaver, saven, switchen naar m’n FTP client, bestanden kiezen en uploaden, switchen naar browser, refreshen, herhalen vanaf de eerste stap. Dankzij de quicksave functie ziet mijn workflow er nu zo uit: code schrijven in Espresso, saven, switchen naar browser, refreshen en herhalen vanaf de eerste stap. Niet alleen verwijder ik zo twee tijdrovende stappen, ik heb tevens een app minder nodig om websites te schrijven. Dit levert weer extra ruimte op je scherm op voor andere apps, zoals bijvoorbeeld Sequel Pro of Razor SQL.

MySQL tools

Ik ben momenteel wat aan het experimenteren met MySQL apps. Velen van jullie zullen PHPMyAdmin meer dan eens hebben gebruikt. Dit is een prima MySQL beheeromgeving, maar echt efficiënt kun je het niet noemen. Een beter alternatief hiervoor is Sequel Pro. Deze app staat qua functionaliteit gelijk aan PHPMyAdmin. Het grote verschil zit hem in de interface. Deze is namelijk veel mooier en intuïtiever bij Sequel Pro. Dit resulteert weer in een snellere workflow. Deze app is gratis te downloaden.

Naast Sequel Pro gebruik ik Razor SQL voor het bouwen van query’s. Geloof het of niet, tot vorige week toe schreef ik mijn MySQL query’s allemaal met de hand. Dit is tijdverspilling. Het kan een stuk makkelijker, met deze gratis tool. Hoewel ik deze app nog niet heel erg veel heb gebruikt was mijn eerste kennismaking op zijn minst prettig te noemen. De functies zijn simpel: het maken van INSERT, SELECT en DELETE query’s vanuit een handig te bedienen interface. Tevens zijn er ook beheer functies aanwezig, al heb ik hier nog niet veel mee gedaan. Daarvoor vond ik Sequel Pro toch net iets fijner werken.

Overige apps

Als laatste wil ik nog wat kleine toevoegingen en wijzigingen in de app lijst behandelen: LittleSnapper begint zichzelf steeds meer te bewijzen als nuttige app. Het doel van de app is het maken, organiseren en publiceren van screenshots op een zo makkelijk mogelijke manier. Ben tot nu toe erg tevreden!

xScope is een app die zich zoetjes aan in mijn workflow begint te nestelen. Dit pakket bestaat uit 7 tools die gebruikt kunnen worden voor het meten, uitlijnen en inspecteren van grafische scherm elementen en layouts. Je hebt dus nooit meer last van dit irritante gedoe: printscreen, Photoshop opstarten, kop koffie halen tijdens het wachten, screenshot plakken, magnetic lines plaatsen en opmeten. Erg fijne app voor webdesigners.

Tot slot gebruik ik Quicksilver steeds vaker. Het leren van deze app kost wat tijd maar uiteindelijk zul je een stuk sneller werken. Als je niet weet waar ik het over heb: deze app werkt ongeveer hetzelfde als Spotlight. Echter kun je met Quicksilver veel meer dan alleen zoeken en openen. De app kan worden gezien als de koning der shortcuts. Quicksilver werkt met een keyboard only interface, die jouw ingetype commando’s automatisch “afmaakt”. Typ je “e-ma”, dan geeft Quicksilver je alle files, apps en commando’s waarin de letterreeks “e-ma” in voorkomt. Wordt er niets gevonden voor “e-ma”, dan worden de tekenreeks opgesplitst en wordt alles wat de letters “e”, “m”, “a” en het “-” teken in zich heeft getoond.

Een voorbeeld: je wil het bestand “vakantie.txt” per e-mail sturen naar “Piet Klaassen”. Dit kan in Quicksilver binnen 5 seconden gebeurd zijn! De manier waarop is als volgt:

1. Open Quicksilver met ctrl + spatie (dit is het standaard commando, maar is aan te passen).
2. Typ de bestandsnaam gedeeltelijk in (vaak zijn 3-4 karakters genoeg), in dit geval “vaka”.
3. Druk op tab en typ “ema”. E-mail to… wordt automatisch geselecteerd.
4. Druk nogmaals op tab en typ “piet”. Alle contactpersonen die Piet heten worden getoond. Vaak zal de bovenste persoon degene zijn die je zoekt. Mocht dit niet zo zijn, dan kun je makkelijk met de verticale pijltjestoetsen navigeren naar de juiste persoon. Heeft Piet meer dan één e-mail adres, druk dan op de pijltjestoets naar rechts en al zijn e-mail adressen worden getoond. Kies het juiste adres met de verticale pijltjestoetsen en druk op enter (Deze navigatie is tevens erg makkelijk bij het vinden van bestanden of mappen: weet je eventjes niet uit je hoofd hoe dat ene bestand nou precies heette, dan kun je gewoon door je mappenstructuur heen bladeren met de pijltjestoetsen om alsnog het juiste bestand te vinden).
5. Er wordt automatisch een nieuw OS X Mail bericht geopend, waarbij het zojuist geselecteerde bestand is bijgevoegd als bijlage en de ontvanger is ingesteld. Zelfs het onderwerp en het bericht zijn al ingevuld. Deze laatste twee teksten zijn overigens makkelijk te wijzigen in Quicksilver. Heb je in een enkel geval niet genoeg aan deze standaard teksten, dan kun je deze gewoon in het zojuist gemaakte bericht wijzigen.
6. Druk op verzenden.

It’s that easy! En dan heb ik het niet eens gehad over de mogelijkheid om je eigen commando’s op te zetten. Heb je een bepaalde aktie die je heel vaak uitvoert in OS X, dan kun je deze automatiseren door een custom trigger in te stellen. Hoewel ik dit soort functies nog niet helemaal onder de knie heb is mij de ongelofelijke potentie van deze gratis app inmiddels wel duidelijk.

Conclusie

Zo, de eerste echte Snacksized is een feit. Stiekem is het toch nog een behoorlijk bericht geworden. Het is dan ook al eventjes stil geweest op dit blog en er is veel gebeurd de afgelopen weken. Sterker nog: ik zou zo een Snacksized kunnen schrijven! Echter ga ik nu maar weer eens verdwalen in de World of Warcraft.

De volgende keer zal ik het wat korter houden, aangezien dit soort berichten nou juist klein moeten blijven. Lekker slim, een concept bedenken en dat in de eerste post al volledig verknallen. Het blijft lastig, als je gewend bent om berichten te schrijven die gemiddeld 2000 woorden zijn…

Pics: www.deziweb.com, www.apple.com, www.macrabbit.com

Minus dat overgewicht beschrijft dit precies waar Snacksized over gaat. Kort en bondig, maar toch erg lekker!

Wat is Snacksized?

In deze rubriek zet ik berichten neer die geen aparte blogpost waardig zijn, en te groot zijn om mijn Twitter account mee te vullen. Elk bericht bestaat uit informatie verdeeld in hapklare brokjes: snacksized dus.

Waarom Snacksized?

Ik heb nogal de neiging om blogposts te maken die lijken op romans in een pril stadium. De reden dat ik zo’n lange posts maak is omdat ik het leuk vind om een bericht in een soort van verhaalvorm te gieten. Ik weet dat dit tegen alle filosofieën en regels m.b.t. het schrijven van teksten voor het web in gaat maar soms wil ik wat meer dan 10 regels tekst met een linkje. Ik wil weten wat de mening van de auteur zelf is.

Mijn punt is: webteksten zijn over het algemeen erg “zakelijk” opgezet en het lezen ervan kan bij vlagen nogal saai zijn. Ik schrijf niet alleen voor de informatie maar ook voor het vermaak. Dat wil overigens niet zeggen dat ik direct een soort van online auteur ben. Er is natuurlijk een grens. Ik ga bijvoorbeeld geen roman starten op Twitter… Nee, ik denk dat het leuker is om informatieve zaken met een eigen mening of een stukje vermaak te brengen, in plaats van de standaard som-de-feiten-op-en-plaats-een-linkje manier.

Wanneer kun je snacken?

Er zal geen regelmaat zitten in het plaatsen van deze berichten. Verwacht dus niet om de haverklap nieuwe items. Berichten in deze categorie bestaan uit een aantal onderwerpen die ik de afgelopen weken heb verzameld en genoteerd. Als er een weekje of twee weinig te melden is, dan zal hier ook weinig verschijnen. Aan de andere kant: het schrijven van berichten voor deze categorie gaat een stuk sneller dan normale blogposts.

Coming soon to a monitor near you!

De aftrap is gegeven. Eens kijken of dit “Twitter deluxe” ideetje een beetje van de grond wil komen. Binnenkort worden de eerste snacks geserveerd. Tot dan!

Tegenwoordig wordt data op een totaal andere manier overgedragen en opgeslagen. Sinds de introductie van internet wordt veel data opgeslagen “in de wolken”. Hiermee wordt bedoeld: ergens op een server in de wereld die 24 uur per dag met het internet is verbonden. Dit levert veel voordelen op. Het grootste pluspunt is waarschijnlijk het altijd en overal aankunnen van jouw eigen gegevens en bestanden. Dit is ook de kern van het online synchroniseren van gegevens.

Het synchronisatie probleem

Een welbekend probleem is het synchroon houden van informatie over meerdere platformen. Één systeem en een mobiele telefoon is vaak wel te overzien. De gegevens worden mooi gesynchroniseerd als de telefoon op het systeem wordt aangesloten. Tot zover nog geen problemen dus. Maar wat als er een tweede systeem bij komt? Of misschien bestaat je netwerk wel uit tien systemen. Het synchroniseren tussen telefoon en computer is nog steeds geen probleem, maar hoe krijg je de informatie van systeem nummer 1 naar systeem nummer 2? En hoe weet je wel zeker dat alle systemen in het netwerk up to date zijn?

Ik zelf liep een maandje geleden tegen hetzelfde probleem aan. Ik wilde zonder al teveel moeite mijn contacten en agenda’s synchroniseren tussen mijn iPhone, iMac en MacBook. Na wat “research” te hebben verricht ben ik tot twee conclusies gekomen:

1. Synchroniseren kan op meerderen manieren, en kan je in verhouding veel geld kosten. Ook is niet elke manier even handig te noemen.
2. Google is your friend! De services van dit bedrijf zijn geheel gratis te gebruiken en ze integreren behoorlijk goed met OS X.

Laten we om te beginnen maar eens kijken naar de verschillende mogelijkheden.

De onhandige manier

Als eerste de onhandige manier: via de iPhone. Begrijp me niet verkeerd, de synchronisatie tussen OS X en iPhone werkt perfect via iTunes. Deze synchronisatiemethode heeft dan ook lange tijd mijn voorkeur gehad. Je komt thuis aan het einde van de dag, zet je iPhone in je dock, en klaar ben je.

Er zit echter één groot nadeel aan dit systeem: het synchroniseren van je gegevens over meerdere Mac platformen is wat lastig. Je iPhone dient in dit systeem als centraal opslagpunt. Wil je dus je gegevens op alle platformen gelijk houden zul je telkens als je nieuwe kalender afspraken of contacten toevoegt, verwijderd of wijzigt het apparaat moeten aansluiten op alle Mac’s die je wil voorzien van de gewijzigde data. Het grote voordeel aan deze optie is dat er geen kosten aan zijn verbonden. Het enige wat je nodig hebt is iTunes, en dat is standaard geïnstalleerd op elke Mac. Daarnaast moet je uiteraard in het bezit zijn van een iPhone of iPod Touch.

Persoonlijk vond ik dit geen fijne oplossing. Aangezien ik mijn MacBook niet elke dag gebruik zou ik dus elke keer na het opstarten van het apparaat mijn iPhone moeten aansluiten om de laatste gegevens te downloaden. Erg ongemakkelijk, en dus viel deze keuze voor mij snel af.

De handige en dure manier

Apple herkent het synchronisatieprobleem als geen ander en heeft daar zelf erg slim op ingespeeld met de online storage service “MobileMe”. Dit is wat mij betreft het synchronisatie paradijs. Het integreert naadloos met Mac’s, iPhone’s en zelf PC’s die Outlook geïnstalleerd hebben.

Maar MobileMe gaat nog een stapje verder. Wat dacht je van online foto en mail synchronisatie, en een heuse webspace van 20 GB om allerlei soorten files te delen! Naast de integratie in OS X, iPhone en Outlook biedt Apple tevens een fantastische webbased interface aan. Handig, als je op een vreemde computer zit en toch bij je bestanden wil. Dit alles werk met “push” technologie: je datawijzigingen worden direct doorgevoerd op de overige apparaten. Je hoeft dus nooit meer handmatige handelingen te verrichten of te wachten op een synchronisatiemoment. Een paar seconden na je wijzigingen is alles up-to-date.

Dit alles klinkt te mooi om waar te zijn, en dat is het helaas ook. Aan al deze pracht en praal zit een ferm prijskaartje verbonden. Voor €79,- heb je een jaarabonnement op deze service. Als je net als ik alleen je agenda en contacten wil synchroniseren en de overige services weinig tot niet gaat gebruiken dan mag deze oplossing duur genoemd worden. Zodoende viel voor mij deze optie ook af.

Ben je echter op zoek naar een veelzijdige oplossing en ben je bereid om daar wat centen voor neer te tellen dan is MobileMe iets voor jou. Een ding is zeker: “the Apple way” is de gemakkelijkste oplossing om je data altijd en overal up to date te houden.

De iets moeilijkere maar extreem goedkope en later zelfs gratis manier

Heb ik je aandacht getrokken met zo’n titel? Goed zo. Houd je aandacht erbij, want hier wordt het iets ingewikkelder. Deze oplossing vergt enige inspanning, maar werkt uiteindelijk wel automatisch, naadloos en is het bijna geheel gratis. Sterker nog, als je nog een maand of drie geduld hebt dan kun je deze oplossing geheel gratis toepassen! Maar goed, ik loop op de zaken vooruit.

Vooraf een aantal belangrijke mededelingen. Ten eerste: maak backups van je data! Er zullen wat gegevens gewist en vervangen gaan worden tijdens deze procedure. Alles zal veilig gebeuren, maar backups maken is een must! Donder je tijdens het initiële synchronisatieproces per ongeluk een volle theepot over je Mac heen dan ben je letterlijk en figuurlijk nat. Exporteer je adresboek en iCal kalenders dus eerst!

Een tweede punt zijn de benodigdheden. Men heeft het volgende nodig:

1. De meest recente versie van OS X Leopard. Helaas Tiger users, deze oplossing werkt niet voor jullie.
2. Een Gmail en Google Calendar account. Beiden zijn gratis aan te maken. Don’t worry, je hoeft geen e-mail te gaan sturen vanaf Gmail. De service functioneert alleen als opslagplaats voor je contacten. Let op: wil je zowel contacten als agenda’s synchroniseren op je iPhone en Mac, dan moet je Gmail account gebruikt worden als inlognaam voor Google Agenda. Log je dus bij Gmail in als mijngoogleaccount@gmail.com, dan dien je voor Google Agenda ook mijngoogleaccount@gmail.com als e-mail adres te nemen. De reden hiervoor wordt later in dit bericht uitgelegd.
3. iPhone OS 2.2 of hoger. Om te synchroniseren met Google is OS 2.0 vereist. Is dit niet aanwezig dan valt de iPhone synchronisatie mogelijkheid helaas af. Alle andere Mac’s in je systeem kunnen nog wel gesynchroniseerd worden.

Synchronisatie van iCal op de Mac

De eerste stap is het overzetten van je agenda’s vanaf je Mac naar Google Agenda. Heb je een iPhone, zorg er dan voor dat je Mac de laatste versie van je agenda’s bevat. Synchroniseer de telefoon dus even via iTunes.

Het daadwerkelijke overzetten van agenda’s naar Google is een fluitje van een cent:

1. Start iCal op.
2. Klik je agenda die je wil synchroniseren aan.
3. Ga naar Archief -> Exporteer… en sla je agenda op.
4. Log in bij Google Agenda.
5. (Optioneel) Maak een nieuwe agenda aan.
6. Klik onder Mijn Agenda’s aan de linkerkant op Instellingen (Settings).
7. Klik op Agenda importeren (naast nieuwe agenda maken).
8. Selecteer je .ics bestand dat je zojuist hebt opgeslagen, selecteer de agenda waar de afspraken in moeten komen staan en klik op importeren.
9. Herhaal de bovenstaande stappen voor alle andere agenda’s die je wil synchroniseren.

Nu al je data in Google Agenda staat, is het tijd om je agenda’s terug te synchroniseren naar je Mac. Hiervoor gebruik je Calaboration. Download het programma en installeer het.

Het instellen van het programma is ontzettend simpel en heeft geen uitgebreide uitleg nodig. Kleine tip: iCal dient afgesloten te zijn tijdens het aanmaken van nieuwe kalenders. Na de installatie van Calaboration kunnen alle lokale kalenders, die nu gekopiëerd zijn naar Google, worden verwijderd.

Synchronisatie van contacten op de Mac

Het synchroniseren van je OS X Address Book en je Gmail contacts is lastig. De reden hiervoor is dat Google zelf geen tool beschikbaar stelt om dit te bereiken. Er zit een Google contact sync in Address book ingebouwd, maar deze werkt alleen als je in het bezit bent van een iPhone. Daarbij komt ook nog eens dat deze optie niet werkt als je je iPhone via het Exchange protocol van Google synchroniseert. Aangezien we persé deze optie nodig hebben om zowel je contacten als je agenda’s te synchroniseren op je iPhone valt deze ingebouwde OS X optie af.

Binnenkort komt de nieuwste versie van OS X uit, genaamd Snow Leopard. Één van de vele nieuwe opties in deze versie is het synchroniseren van je Address Book met Google, zonder gebruik te maken van een iPhone. Dit zou het synchronisatie probleem in één klap oplossen. Het beste van alles is dat deze feature binnenkort dus standaard op alle Macs aanwezig zal zijn. Ok, je dient hiervoor wel te upgraden naar Snow Leopard, maar die kosten zijn meer dan schappelijk te noemen: voor $29,- heb je een upgrade vanaf OS X Leopard. Het nadeel is dat Snow Leopard in september gelanceerd wordt. Dat is dus nog drie maanden wachten.

Ik neem aan dat je, net als ik, geen zin hebt om drie maanden al je contacten handmatig in zowel het OS X Address Book als Gmail in te voeren. Ik heb wat onderzoek gedaan, en ben tot de conclusie gekomen dat alle alternatieven die op dit moment beschikbaar zijn erg onhandig, of niet gratis zijn.

De onhandige manier heb ik hierboven al uitgelegd: synchroniseer je contacten via iTunes met je iPhone en synchroniseer je iPhone weer met alle Mac’s die je up to date wil houden. Zoals ik al zei vind ik deze manier nogal omslachtig. Ik wil liever een methode waar ik niet naar om hoef te kijken. Het hele proces moet dus geautomatiseerd worden.

Gelukkig biedt SyncMan uitkomst. Het programmaatje kost €9,95 en is makkelijk via PayPal aan te schaffen. Nog niet alle contactgegevens worden gesynchroniseerd, maar het biedt wel uitkomst voor het up to date houden van de basisgegevens van personen of bedrijven. Ook de setup van dit stukje software is erg makkelijk en vereist geen verdere uitleg. Let op: versie 1.2.1 synchroniseert geen adresgegevens, alleen e-mail adressen. De bèta van versie 1.3 doet dit echter wel.

De setup van dit programma is een fluitje van een cent. Let wel goed op hoe je de synchronisatie instelt. Stel SyncMan zo in dat het programma je contacten synchroniseert met Google en dus niets overschrijft. Open SyncMan, klik op account en kies onderin voor “Sync Gmail Contacts with Address Book”. Stel tevens de synchronisatietimer op 15 minuten in, zodat het niet lang duurt voordat je gegevens worden weggeschreven naar en opgehaald van Gmail. Als de installatie goed is verlopen dan zou je nu al je contacten in Gmail moeten hebben staan.

Op dit moment heb je zowel je contacten als agenda’s gesynchroniseerd met Google’s services. Herhaal deze procedure voor alle Mac’s die je wil synchroniseren. Ben je niet in het bezit van een iPhone, dan kun je nu stoppen met lezen.

Synchronisatie van contacten en agenda’s op iPhone

Het synchroniseren van je gegevens op je iPhone verloopt volledig via Google. Je zult na deze stappen gewoon gebruik kunnen maken van je standaard iPhone apps. Het enige verschil is dat deze nu direct worden gesynchroniseerd met Google. Tevens worden nieuwe contacten en agenda afspraken direct doorgepusht naar je iPhone als deze vanaf andere systemen worden gemaakt. Je bent dus altijd en overal up to date.

Het synchroniseren van zowel contacten als agenda’s verloopt via een Exchange account op je iPhone. Zoals ik eerder al had aangegevendient je Gmail adres te worden gebruikt voor je Google Agenda account. De iPhone biedt namelijk maar ondersteuning voor één exchange account. De inlog gegevens voor Gmail en Google Agenda dienen dus gelijk te zijn en op dezelfde account te worden aangemaakt (dus via één e-mail adres).

Het synchroniseren van je gegevens wordt duidelijk beschreven in deze guide door Google zelf. Let op: tijdens deze procedure worden zowel je contacten als agenda’s gewist van je iPhone, en vervangen door de gegevens die opgeslagen zijn in Gmail en Google Agenda. Controleer dus eerst of alle gegevens in je iPhone ook aanwezig zijn in je Google accounts. Voer deze procedure pas uit na dat je alle gegevens vanaf je Mac hebt weggeschreven naar Google!

Als je maar één agenda wil synchroniseren, dan ben je nu klaar en heb je zowel je contacten als je agenda gesynchroniseerd met al je Mac’s en je iPhone. Wil je echter meer dan één agenda synchroniseren, dan zul je nog wat extra stappen moeten doorlopen:

1. Start Safari op je iPhone op.
2. Navigeer naar http://m.google.com/sync/.
3. Als het goed zie je nu: “Apparaat niet ondersteund”. Klik op Taal wijzigen, onderin het scherm.
4. Kies English (zonder UK).
5. Kies “Sign in with your Google Account” en vul je gegevens in.
6. Selecteer “iPhone” en kies de kalenders die je wil synchroniseren. Er zijn maximaal 5 kalenders toegelaten.
7. Kies “Save” en je iPhone kalenders worden nu automatisch gesynchroniseerd met je iPhone.
8. Controleer voor de zekerheid je kalenders in je iPhone.

That’s it! Je gegevens zijn nu volledig gesynchroniseerd over al je Mac’s en je iPhone!

Conclusie

Zoals ik al zei vergt deze methode enige inspanning, maar na de installatie en configuratie van de verschillende apps ben je wel altijd en overal up to date. De totale kosten bedragen €9,95 en zijn éénmalig. Dat is dus zo’n €69,- goedkoper dan MobileMe, wat overigens jaarlijkse kosten met zich meebrengt.

Als je nog eventjes geduld hebt dan kun je deze methode waarschijnlijk volledig gratis toepassen. In september verschijnt Snow Leopard en in deze nieuwe versie van Apple’s besturingssysteem zit de mogelijkheid om contacten met Google te synchroniseren standaard ingebouwd. Deze mogelijkheid zou de aanschaf van SyncMan overbodig maken en daarmee zouden de enige kosten die aan dit systeem verbonden zitten komen te vervallen.

Tot slot wil ik iedereen erop attenderen dat SyncMan een gratis proef periode van 30 dagen hanteert. Hierdoor kun je dus één maand lang dit systeem volledig gratis uitproberen, om te kijken of deze oplossing voor jou is geschikt!

Voor nu ben ik dik tevreden met dit systeem. Mijn contacten en agenda’s worden automatisch in de achtergrond gesynchroniseerd. Daar ligt ook de kracht van deze methode: je hoeft nergens meer naar om te kijken, alles wordt automatisch voor je gedaan.

Pics: www.apple.com, www.google.com

Bijna al de onderstaande software is gratis te downloaden van het internet. Helaas kosten enkele programma’s geld, je kunt nu eenmaal niet altijd voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Hierbij moet ik wel zeggen dat alle betaalde apps uit deze lijst hun prijs dubbel en dwars waard zijn… behalve Office. Bij elke app is een link naar de website te vinden, en tevens is de prijs van elke app terug te vinden. De vermelde prijzen zijn allemaal direct vanaf de officiële website gekopieerd, vandaar dat sommige prijzen in dollars en andere in euro’s zijn genoteerd. Dollarprijzen zullen wat lager uitvallen in euro’s i.v.m. de wisselkoers.

Navigeren door je Mac

Finder (gratis) – Ik ben redelijk tevreden over de standaard browse-app van Apple. Het navigeren gaat soepeltjes, snelkoppelingen in de sidebar maken is makkelijk en de verschillende views zullen voor de basic gebruiker voldoende zijn.

Recentelijk werd ik door wat mede-Apple gebruikers gewezen op Path Finder. Deze app ziet spreekt me zeer aan. Vooral het kopiëren van bestanden lijkt op deze manier super makkelijk (bekijk de screencast op de website even). Het is niet gratis, maar ik overweeg om over te gaan tot aanschaf. Van de website is een gratis trial te downloaden die je 30 dagen lang kunt proberen. De volledige versie kan alleen direct vanuit die trial gekocht worden. Dit stukje software kost $39,95.

Update (04-06-09): Inmiddels heb ik de volledige versie van Path Finder aangeschaft. Wat een top app! Ik stap bij deze definitief af van de standaard OS X finder.

Spotlight (gratis) – Ik kan niet meer zonder deze in OS X ingebouwde zoekmachine. Om iets te vinden druk je vanuit een willekeurige locatie in OS X cmd + spatiebalk, je typt de eerste twee à drie letters van het item dat je zoekt (foto’s, documenten, apps, muziek, etc.), en je drukt op enter. That’s it! Alle items worden automatisch met het bijbehorende programma geopend.

Quicksilver schijnt een geavanceerde variant op dit concept te zijn, en is ook nog eens volledig gratis te downloaden. Ik ben dan ook van plan om binnenkort eens met deze software te gaan stoeien.

Internet

Firefox (gratis) – Wat mij betreft dé browser voor OS X. Van zichzelf al tot de nok toe gevuld met coole features, maar met de honderden plugins die verkrijgbaar zijn haal je nog meer uit deze top browser! Er is in mijn ogen op dit moment geen enkele browser die zich kan meten met Firefox.

Safari (gratis) – Onlangs heb ik de Safari 4 bèta geprobeerd. Deze nieuwe versie heeft een aantal aardige nieuwe features erbij gekregen, maar nog steeds kan Safari wat mij betreft niet tippen aan Firefox. Ik gebruik Safari dan ook vooral voor testdoeleinden tijdens de ontwikkeling van websites.

NetNewsWire (gratis) – Een RSS reader. Deze app lijkt in eerste instantie hetzelfde te werken als elke andere RSS reader: om het half uur worden je feeds gedownload en als er nieuwe posts zijn worden deze met een kleine rode button in het dock weergegeven. Het mooie aan deze RSS-reader is dat hij de status van berichten synchroniseert met een online-account. Handig als je op meerdere systemen werkt maar niet telkens alle berichten wil markeren als gelezen. Er is ook een iPhone variant beschikbaar van deze app en die staat dan ook al een behoorlijke tijd te ronken op mijn exemplaar van Apple’s telefoon.

Webknipsels op Dashboard (gratis) – Deze functie werd geïntroduceerd in OS X Leopard. Ik gebruik deze app vooral voor het lezen van verse items op websites die geen RSS feed tot hun beschikking hebben. Het komt erop neer dat ik deze functionaliteit eigenlijk alleen benut voor het lezen van online comics.

Multimedia

iTunes (gratis) – Spreekt voor zich. Deze app wordt verder ook op de normale manier gebruikt: als muziekspeler en om de iPhone mee te synchroniseren. Video’s speel ik af in VLC Player.

Cover Stream (gratis) – Cover art van iTunes op je desktop. Tevens een simpele iTunes browser. Handig om snel nummers mee te zoeken en dient tevens als eye-candy. Aanrader!

VLC Media Player (gratis) – Dé videoplayer voor OS X. Dit beest speelt werkelijk alle soorten video en audio af. Een must voor elke serieuze Mac gebruiker.

Flip4Mac (gratis) – Software om Windows media af te spelen op je Mac. Er zijn verschillende pakketten beschikbaar, ik gebruik zelf het gratis basispakket, dat bestaat uit wat plugins voor QuickTime.

HandBrake (gratis) – Een tooltje om video’s mee om te zetten. Super handig om video’s geschikt mee te maken voor het internet. Tevens gebruik ik het programma sporadisch om video’s te converteren naar een formaat dat geschikt is voor de iPod/iPhone: erg makkelijk met de vooraf ingebouwde instellingen. Selecteer je iPod model, klik op start, ga even koffie halen, sleep het zojuist aangemaakte bestand naar iTunes, sluit je iPod/iPhone aan en je films worden automatisch gesynchroniseerd.

iPhoto (gratis) – In het begin moest ik erg wennen aan de manier waarop foto’s geordend kunnen worden in dit programma, maar gaandeweg ben ik het steeds meer gaan waarderen. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik het programma nog niet heel erg intensief heb gebruikt, aangezien ik zelf nog niet zo veel doe met fotografie. Wat me vooral aanspreekt is de mogelijkheid om te sorteren op activiteiten, plaatsen of personen.

MacTheRipper (gratis) – Zo nu en dan wil ik nog wel eens een DVD rippen of extracten, en daar is dit een prima programma voor. Zoals bij veel apps op de Mac: doet waar het voor gemaakt is zonder veel poespas.

Planning, organisatie en documentatie

iCal (gratis) – De heer en meester van kalender software, als je het mij vraagt. En dat heeft ook een goede reden: de app is super makkelijk te bedienen. Een kind kan de was doen! Ook is het een overzichtelijk stukje software: aan de linkerkant staan je agenda’s, rechts vind je de kalender met afspraken. Je kunt gemakkelijk herinneringen toevoegen aan afspraken d.m.v. een klein popup-tekstballonnetje. Tevens kun je agenda’s via iTunes synchroniseren met je iPhone. Heb je, net zoals ik, meerdere Mac’s en een iPhone in je bezit dan wordt het synchroniseren van je kalenders wat lastiger. De problemen die dit oplevert heb ik echter op een manier die (bijna) gratis is opgelost. Binnenkort meer over dit onderwerp!

Address Book (gratis) – Hetzelfde geldt voor het adresboek van OS X. Synchroniseren over meerdere systemen is lastig, maar niet onmogelijk. Verder een prima app, al is deze app wel toe aan wat vernieuwing. Zonder toeters en bellen, dat dan weer wel.

Update (04-06-09): Voor gebruikers van Google’s Gmail: kijk eens naar Mailplane. Deze app brengt Gmail naar je OS X desktop. Heb al van meerdere personen positieve verhalen gehoord. De kosten bedragen $24,95.

Mail (gratis) – Al mijn mailverkeer loopt via deze app. Het aanmaken van slimme postbussen helpt me enorm bij het sorteren van e-mails. Tot op heden nog niet echt een waardig alternatief gevonden, zeker niet voor deze prijs.

Evernote (gratis) – To-do lijstjes zijn life-savers voor mij. Niet dat ik zo slecht ben in het onthouden van dingen, maar om zeker te zijn van je zaak kun je het maar beter noteren. Tot voorkort stuurde ik zo’n beetje dagelijks een “dat-moet-ik-niet-vergeten” e-mail naar mezelf. Thuisgekomen zette ik deze e-mails dan om naar “plaknotities” op het Dashboard van OS X. Deze manier was voor mij het makkelijkst aangezien ik mijn dashboard dagelijks check, en de notities in mijn iPhone niet. Hoewel met dit systeem niets mis is, dacht ik toch: dat moet makkelijker kunnen.

Gelukkig is er Evernote: een online dienst die mogelijkheid biedt tot het synchroniseren van to-do lijstjes. Wat een uitvinding! Vanaf mijn iMac thuis onderhoud ik mijn to-do lijstjes met de OS X app. Even weg van de computer? Geen probleem, onderweg gebruik ik de iPhone app van Evernote. Tot slot kan ik vanaf elk systeem met internet toegang inloggen via een online interface. Alles wordt online opgeslagen, en is dus altijd up to date. Echt een aanrader!

Voor mij volstaat dit pakket, maar sommige gebruikers zullen meer dan alleen to-do lijstjes willen maken. Daarvoor lijkt Things me meer geschikt. Ik heb het zelf nog niet uitvoerig getest, maar deze app wordt veel door freelancers gebruikt voor project planning. Kosten: $49,95.

Update (10-06-09): Inmiddels ben ik overgestapt op Things. Ik gebruik Evernote momenteel alleen nog voor het maken van to-do’s op locatie. Ik overweeg om ook de Things iPhone app aan te schaffen.

iWork ‘09 (€79,00) – Mijn eerste stukje software dat me geld heeft gekost. Echter is de prijs best acceptabel voor de functionaliteit die je ervoor terug krijgt. Pages is een goede tekstverwerker, Keynote is een top app om presentaties mee te maken en ook Numbers is erg handig om mee te werken en heeft bovendien mooie mogelijkheden als het aankomt op grafieken en diagrammen. Als het mogelijk zou zijn dan was ik volledig overgestapt op dit pakket, en had ik Office niet meer gebruikt.

Office 2008 voor Mac (€129,95) – Zoals ik hierboven al meldde: helaas ontkom ik niet aan dit ellendige software pakket. Ik wil het liever niet gebruiken, maar omdat iWork nog niet helemaal lekker exporteert naar de “Microsoft standaarden” ben ik gedwongen om dit softwarepakket te gebruiken. Ik ben niet anti-Microsoft (ik ben een fanatieke Xbox 360 gamer), maar voor elke app in dit pakket is er een beter (en goedkoper) alternatief beschikbaar op de Mac. Wees dus gewaarschuwd allen: het geld dat men aan dit pakket spendeert zal elders beter van pas komen!

Webdesign en multimedia development

CSSEdit ($29,95) – De beste 30 dollar die je ooit zult spenderen. Dit is voor mij (samen met TextMate) dé reden om een Mac te verkiezen boven een PC als het aankomt op webdevelopment. Dit programma maakt het maken en editen van stylesheets ontzettend gemakkelijk. Vooral de mogelijkheid om stylesheets te overriden is een briljante feature. Hierdoor hoef je niet constant je stylesheet te uploaden en in je browser te kijken hoe je site eruit ziet.

Het werkt als volgt: als eerste geef je in CSSEdit de URL van je website op. De app download vervolgens de stylesheet die aan de zojuist opgegeven pagina gekoppeld zit van het web, en laadt deze in. Tevens wordt er een preview-window geopend van je site. In deze window zie je je site zoals hij is als je hem online bekijkt en kun je normaal rond browsen zoals je dat gewend bent. In de editor kun je nu wijzigingen aan gaan brengen. Het mooie is dat deze wijzigingen allemaal direct worden getoond in je preview window. Geef je dus de CSS code “color: blue” op, dan zie je direct in de preview window je tekst blauw worden. Dit alles werkt dus terwijl je site online draait, wat betekend dat ook PHP websites direct vanaf CSSEdit aangepast kunnen worden. CSSEdit vervangt (override) als het ware de stylesheet die online staat voor de kopie die je zojuist gedownload hebt naar CSSEdit. Je site wordt dus getoond zoals hij online is, maar dan met een stylesheet die je zelf hebt aangepast. Als je klaar bent, dan sla je de aangepaste stylesheet op en upload je het bestand naar de server.

Een andere briljante feature: in de hierboven genoemde preview window zit een “X-Ray vision” knop ingebouwd. Als je op deze knop drukt kun je de verschillende elementen uit je site selecteren. Denk hierbij aan titles, paragraphs, divs, tables, images, etc. CSSEdit detecteert automatisch de CSS classes en ID’s die gekoppeld zijn aan het element, en toont deze in de editor window. Je kunt dus direct wijzigingen doorvoeren aan deze elementen. Hierdoor hoef je niet meer eindeloos te zoeken naar die ene class of constant te switchen tussen designer/code view zoals in Dreamweaver.

Tot slot zijn alle styles overzichtelijk geordend en hebben ze hetzelfde uiterlijk als in de browser. Heb je dus een link die blauw wordt, dan zal de a:hover style in CSSEdit dus ook als blauw worden getoond. Als je een style aan hebt gemaakt met een gele tekstkleur en een groene achtergrond en je noemt die “geelgroen”, dan zal deze style ook met gele letters op een groene achtergrond worden aangetoond in CSSEdit. Dit maakt het nóg makkelijker om styles te vinden en aan te passen. Je zult het inmiddels wel doorhebben: dit is mijn favoriete app voor OS X, ooit.

Flash & Photoshop CS4 (Rond de €1500,00) – De prijzen liegen er niet om (al weten we allemaal toch wel waar je dit voor ietsje minder geld kunt halen ;) ), maar er zijn geen betere alternatieven. Vooral Flash is heer en meester als het gaat om interactieve web applicaties en 2d animatie. Ook speelt Flash een belangrijke rol in interactieve 3d animatie, wat mogelijk gemaakt wordt door PaperVision 3D.

TextMate (€48.75) – Dé teksteditor voor de Mac. Dit pakket lijkt in eerste instantie eenvoudig, maar schijn bedriegt. Deze app maakt het schrijven van code ontzettend gemakkelijk. Het is een pakket dat bedoeld is om zoveel mogelijk bediend te worden met het toetsenbord. Je muis wordt minimaal gebruikt, alleen voor kleine handelingen. Het pakket bevat een hoop krachtige features die ik hier niet allemaal ga omschrijven. Het beste kun je even wat screencasts bekijken, daarin wordt snel duidelijk dat dit pakket veel meer is dan een simpele teksteditor. Dit zou, naar mijn mening, samen met CSSEdit de kern van iedere webdeveloper’s apps moeten zijn. TextMate is vergt wat inspanning om te leren, maar als je eenmaal gewend bent wil je nooit meer iets anders. Deze app kun je dus blind kopen, hier krijg je geen spijt van!

Transmit ($29,95) – In mijn ogen de beste FTP client voor de Mac. De column view en sidebar zijn erg nuttig en de app laat zich soepel en snel bedienen. Verder is de prijs schappelijk te noemen.

Een alternatief voor Transmit is CyberDuck. Deze app is prima, maar kan in mijn ogen niet tippen aan Transmit. Het grote voordeel aan Cyberduck is de prijs: gratis te downloaden.

MAMP (gratis) – Deze tool is bedoeld om websites offline mee te testen. Een lokale server Apache en MySQL server. Aangezien ik al mijn programmeerwerk in PHP/MySQL verricht, is dit een must voor mij. Wederom een goed voorbeeld van “dit-doet-het-en-niets-anders”. Er is tevens een Pro versie van MAMP verkrijgbaar, die naast alle basis functionaliteit uit de gratis versie nog wat extra’s toevoegt. Die versie kost €39,00.

Update (04-06-09): In de reacties op dit bericht worden nog wat goede tips gegeven. Zo zijn er nog twee andere alternatieve FTP clients die het bekijken waard zijn. De eerste is FileZilla. Net als Cyberduck gratis te downloaden, wat altijd een dik pluspunt is. Een betaald alternatief is Yummi FTP ($25,00). Als lokale server zou je ook XAMPP kunnen kiezen. Tevens gratis te downloaden, en bevat SSL mogelijkheden die alleen in de Pro versie van MAMP beschikbaar zijn. Zelf heb ik nog niet naar deze apps gekeken, maar in eerste instantie zien ze er goed uit. Des te meer keus, des te beter!

Sociale media & communicatie

Nambu (gratis) – De beste Twitter app voor OS X, zonder twijfel. Tweetie en TweetDeck komen in de buurt, maar kunnen beide net niet tippen aan deze killer-app. Natuurlijk is het allemaal gebaseerd op een mening, maar ik zie zelf niet in waarom iemand een andere app zou prefereren.

Last.fm audioscrobbler (gratis) – Is er eigenlijk een alternatief voor deze app? Hoe dan ook, het doet simpelweg waar het voor bedoeld is: je eigen online luister profiel opbouwen. Verplichte kost voor Last.fm gebruikers dus. Ook worden de luister gegevens van je iPod/iPhone verwerkt als je deze aansluit op je Mac.

Adium (gratis) – Een instant messaging client voor de Mac. Wat vooral opvalt is de ongekende hoeveelheid vrijheid die de app je geeft. Bijna alles kan geconfigureerd of aangepast worden, wat een goed ding is. De look & feel van dit programma kun je dus helemaal naar je eigen hand zetten. Ook worden vrijwel alle populaire IM protocollen ondersteund. Ik gebruik zelf alleen MSN.

Downloads

OpenFTD (gratis) – App om posts op nieuwsgroepen mee te bekijken. Deze app zit vol met bugs, maar door gebrek aan beter gebruik ik hem toch. Users die met iets minder functionaliteit genoegen willen nemen kunnen kijken naar CocoaFTD. Let op: hiervoor moet je nog steeds OpenFTD geïnstalleerd hebben. CocoaFTD maakt gebruik van sommige onderdelen uit OpenFTD.

Unison ($24,95) – Nieuwsgroepen browser en downloader. Weer een mooie non-poespas app. Kosten zijn ietwat aan de hoge kant, maar het programma werkt soepel en is makkelijk te bedienen.

Transmission (gratis) – De “less is more” torrent downloader. Een super-lichtgewicht interface. Exclusief toeters en bellen dus.

Games

Er worden steeds meer games voor de Mac gereleased. Ik ben zelf een grote game-fanaat maar ik speel vooral op mijn Xbox 360. Van de onderstaande games speel ik alleen World of Warcraft met enige regelmaat. Gamesprijzen zijn niet in alle winkels hetzelfde. Afhankelijk van de winkel kunnen games soms wel meer dan €10,00 in prijs verschillen. De adviesprijs van al deze games ligt rond de €50,00.

Spore – Evolutie theorie naspelen, maar dan wel op je eigen manier! Leuke game.

World of Warcraft – Deze MMORPG heeft inmiddels 11 miljoen members… need I say more? Waarschuwing: werkt zeer verslavend.

The Sims 3 – De “life simulator” van Maxis. Onlangs werd alweer het derde deel in de serie uitgebracht, en deze game is wederom erg vermakelijk. Ook voor dit deel zullen er wel weer 286 verschillende uitbreidingspakketten ontwikkeld worden.

Ventrilo (gratis) – Een instant communication client. Geen echte game, maar ik gebruik deze app alleen tijdens het gamen. Zie het als een privé chatbox met microfoons. Handig, tijdens multiplayer games.

Overig

Time Machine (gratis) – Backups maken was nog nooit zo makkelijk. Je hoeft er letterlijk maar één keer naar om te kijken, de rest wordt automatisch voor je gedaan. Doordat er elk uur backups worden gemaakt is het mogelijk om eerdere versies van een document makkelijk terug te zoeken en te herstellen. Vooral voor webdevelopment is dit extreem handig. Per ongeluk een file overschrijven is me al meer dan eens overkomen. Zo’n fout ongedaan maken is letterlijk een kwestie van 3 keer klikken, super makkelijk dus! Technisch gezien dus een handige feature, maar de interface maakt het geheel extreem gelikt. Backuppen en restoren wordt bijna hip met deze tool.

Bootcamp (gratis) – Windows native laten draaien op je Mac. Hoewel ik sinds de aanschaf van mijn iMac zo’n drie weken geleden pas één keer ben geswitcht naar Windows XP (en dat was notabene om de Windows drivers van Apple te installeren) is het toch altijd handig voor noodgevallen. Het besturingssysteem is uiteraard niet gratis, sterker nog: daarvoor zul je redelijk diep in de buidel moeten tasten. Voor het draaien van kleine Windows apps in OS X kun je Darwine gebruiken.

Darwine (gratis) – Tool om Windows apps direct in OS X te draaien. De app is ietwat onstabiel, je hoeft het dus ook niet te gebruiken voor zware software. Echter is dit voor het draaien van kleine programma’s een perfecte oplossing. Het mooie aan Darwine is dat het veel sneller werkt dan Bootcamp en Parallels en daarnaast hoef je niet in het bezit te zijn van een volledig Windows besturingssysteem. Niets tegen Bootcamp en Parallels overigens, voor zware apps zijn deze oplossingen beter geschikt. Echter heb je met Darwine wel een snelle en gratis oplossing in handen voor de kleinere stukjes software.

AppZapper ($12.95) – Het verwijderen van software op je Mac is vaak een kwestie van de app vanuit je programma’s map slepen naar de prullenmand. Echter zijn er vaak nog instellingen verbonden aan je zojuist verwijderde app. Deze worden opgeslagen in files, die in de bibliotheek (ook wel library genoemd) op de harddisk van je Mac worden geplaatst. Nu kun je deze bestanden allemaal zelf stuk voor stuk gaan opzoeken en verwijderen, maar AppZapper doet het geheel automatisch voor je. Je sleept de app die je wil verwijderen naar AppZapper, deze zoekt vervolgens alle bestanden die gekoppeld zitten aan de geselecteerde software op, en met een enkele klik op de “zap” knop wordt de app en toebehoren van je schijf verwijderd. Hierdoor blijft je systeem snel en schoon. Super makkelijk en functioneel. Het prijskaartje is ook meer dan schappelijk te noemen. Een aanrader voor iedere Mac gebruiker!

MacPAR deLuxe (gratis) – Tool om par checks en reparaties mee uit te voeren. En wederom: poespas zoeken heeft geen zin, dat is er niet.

UnRarX (gratis) – Rar files uitpakken in OS X. Weer zo’n app waarbij de toeters en bellen ver te zoeken zijn.

Pics: www.apple.com, www.macrabbit.com, www.panic.com, www.adium.im

Het begon allemaal met de aanschaf van een iPod video een jaar of 4 geleden. Sindsdien ben ik de Apple producten steeds meer en meer gaan waarderen en uiteindelijk ben ik dan ook volledig overgestapt op Apple. Eind 2007 heb ik mijn laatste non-apple product (oude windows xp roestbak) de deur uit gedaan en ben ik mijn toentertijd splinternieuwe, witte MacBook als primaire werk- en ontspanningsmachine gaan gebruiken. Een keuze waar ik geen moment spijt van heb gehad.

De afgelopen 1,5 jaar ben ik OSX, het besturingssysteem van Apple, steeds meer gaan waarderen. Ik ben zelfs zo gehecht geraakt aan OSX dat ik sommige features echt mis als ik op een normale Windows machine moet werken. Noem me een fanboy, maar ik vind dat geen enkel ander bedrijf de kwaliteit en service verleent zoals Apple dat doet als het aankomt op hardware en software. Hierbij gaat niet niet alleen om de nieuwste en snelste hardware: kies je voor Apple, dan kies je voor een totaalplaatje. Een “experience” waarbij hardware en software als twee handen op één buik zijn, waarbij gebruiksgemak hoog in het vaandel staat en waarbij de consument voorop staat. Dat zijn de redenen waarom ik niet meer terug wil naar Windows. Sterker nog, ik wil meer!

Nieuwe iMac

Een MacBook is een puik apparaatje, maar voor het zwaardere werk moet je een stapje hoger. Dat kan op twee manieren: een MacBook Pro, of naar de desktop line-up van Apple uitwijken. Aangezien ik een groot werkoppervlak prefereer, heb ik gekozen voor de 24″ iMac:

Wat u ziet (v.l.n.r.):

• MacBook (dichtgeklapt): Late 2007 – Core 2 Duo 2,2GHz – 4GB RAM – 120GB Harddisk – Intel GMA X3100
• Harman Kardon Soundsticks II: 2.1 Speakerset (Subwoofer staat onder het bureau en is niet zichtbaar op de foto)
• iMac: Early 2009 – 24″ (1920 x 1200) – Core 2 Duo 3,06GHz – 4GB RAM – 1TB Harddisk – ATI Radeon 4850HD
• Wired keyboard (numeric pad) & Mighty Mouse
• iPhone 3G: 16GB – White
• LED Cinema Display: 24″ (1920 x 1200) – aangesloten op iMac
• Wacom Bamboo Fun: A5 teken tablet met pen & houder
• Apple remote

Ook heb ik nog een reeks Western Digital harddisks aangesloten op zowel de MacBook als de iMac. Deze gebruik ik o.a. voor Time Machine op beide apparaten en voor mobiele dataoverdracht. Verder staan er nog wat apparaten stof te verzamelen: ik heb een HP Printer aangesloten zonder inktcardridges en heb tevens een oude iPod Video 30GB 5th gen, die ik niet meer gebruik sinds de aanschaf van mijn iPhone.

Super tevreden

Ik denk dat ik mijn droomsetup heb gevonden. Ik ben dan ook super tevreden met deze verzameling hardware zoals hij nu is maar er zijn nog wel een paar oneffenheden te bekennen. Zo moeten er hier en daar nog wat kabeltjes worden weggewerkt en de muismat is nodig toe aan vervanging (ik heb al een nieuwe besteld).

Ook ben ik aan het overwegen om een extra wireless Mighty Mouse aan te schaffen. Het draadje van de Mighty Mouse die bij de iMac geleverd werd is erg kort. Dit is zo gedaan omdat het de bedoeling is dat de muis in één van de USB poorten aan de zijkant van het Apple Keyboard wordt aangesloten. Echter had ik gehoopt om de Mighty Mouse ook op mijn MacBook te gebruiken maar de USB aansluitingen op die laptop zitten aan de linkerkant, en ik ben rechtshandig. De snoer is te kort om achter de MacBook door te leggen waardoor ik op dit moment noodgedwongen mijn oude Microsoft Mouse gebruik op mijn MacBook (en daarvoor schaam ik me stiekem wel een beetje).

Tot slot zit er één nadeel aan de plaatsing van de apparaten die ik heb gekozen. De DVD drive van de iMac zit aan de rechterkant van het scherm, pal naast het cinema display. De opstelling die ik nu heb kwam beter uitkwam qua bekabeling, maar hierdoor moet ik het cinema display een tikkeltje naar links of naar rechts draaien om bij de DVD drive te kunnen. Het was dus óf minder kabels in het zicht, óf makkelijk bij de DVD drive kunnen. Aangezien ik ongeveer één keer per maand een DVD gebruik, dus die keuze was snel gemaakt.

Het mag duidelijk zijn dat deze kleine probleempjes in het niet vallen bij de pracht en praal van deze setup. Ik ben dan ook dik tevreden met de snelheid en kwaliteit van dit alles. De Harman Kardon Soundsticks verdienen hierbij wat speciale aandacht. Wat een schitterend geluidskwaliteit komt er uit deze speakerset! Echt een aanrader, wat overigens ook geldt dit ook voor de overige hardware. Ik zou geen reden kunnen bedenken waarom ik ook maar één apparaat in deze setup op korte termijn zou willen vervangen. Alle lof voor Apple!

Tussen al deze drukke activiteiten en bezigheden is er vorige week nog iets niet geheel onbelangrijks gebeurd. Na een ontwikkeltijd van grofweg drie weken is de nieuwe website van Stratega namelijk gelanceerd! Omdat zon beetje alle code in de website van mijn hand komt wil ik er hier toch nog even apart aandacht aan besteden.

Opzet

Voordat het bouwproces van de website van start ging zijn er een aantal interne brainstormsessies gehouden. Hieruit bleek dat de website genoeg informatie over het bedrijf diende te bevatten, maar daarnaast moest de website ook een hoge entertainment waarde hebben. Er mocht dus geen sprake zijn van een 13-in-een-dozijn bedrijfswebsiteje.

Dit is direct te zien als je binnenkomt op de website. Er is bewust gekozen om geen gebruik te maken van een standaard “bekijk-onze-recente-projecten-hier” opzet. In plaats daarvan is er een showreel gemaakt. In de showreel komen een aantal klanten van Stratega en het werk wat er voor hun verricht is in een sneltreinvaart voorbij. De showreel functioneert dan ook als een korte visuele introductie van het bedrijf.

Een tweede entertainment uiting, die tevens ook informatieve functies heeft, is het blog. Bij binnenkomst op dit onderdeel tref je een “spotlight” pagina aan. Op deze pagina worden alleen berichten getoond die zijn geselecteerd door de auteurs van het blog (alle werknemers van Stratega). Bij elk bericht dat geplaatst wordt door een medewerker van Stratega kan dus worden aangegeven of dit op de spotlight pagina getoond dient te worden. Uiteraard is er een mogelijkheid aanwezig om alle recente berichten tonen. Tevens is kan men filteren op aparte rubrieken.

Een aantal van die rubrieken zijn nog eens extra uitgelicht. Zo is de “Work in progress” rubriek apart terug te vinden in de rechter zijbalk van het blog. Hierin worden de werkzaamheden getoond waar Stratega zich op dit moment mee bezig houdt. Daarnaast schrijft de oprichter en eigenaar van Stratega, Peter Hermeling, iedere maand een column voor de website. Op de homepage is er een apart “column” blokje te vinden, dat de meest recente column onder de aandacht brengt.

Een ander belangrijk onderdeel van de website is de “knowledge base”. Dit onderdeel functioneert als een soort encyclopedie bestaande uit termen en woorden die iets met het vakgebied van Stratega te maken hebben. Zie je dus door de web 2.0 bomen het bos niet meer of wordt je ondergesneeuwd met termen als “CMKY, RGB of DPI”: neem dan een kijkje in de knowledge base van Stratega!

Techniek

De nieuwe website van Stratega is vanaf de grond opgebouwd in WordPress. Aangezien ik al wat ervaring had met het bouwen van WordPress sites was ik de aangewezen persoon om de website te bouwen. Al met al is het best een complexe site geworden.

Om te beginnen is alles wat je ziet beheerbaar vanaf de backend van WordPress. Van de omschrijvingen en foto’s van de werknemers van Stratega tot de blokjes die op de homepage getoond worden. Een flinke klus, maar het verdient zichzelf geheel terug. Van alle websites die ik ooit heb gemaakt is dit toch wel degene die zich het makkelijkst laat onderhouden. Een snelle aanpassing is dus zo gedaan en content toevoegen is een fluitje van een cent.

Daarnaast zijn er een aantal technieken aanwezig die de boel visueel wat aantrekkelijker maken. Zo is de typografie van titels door de hele website, net zoals in mijn eigen website, opgebouwd d.m.v. sIFR. Wordt er in de beheermodule een verkleinde afbeelding ingevoegd met een link naar de originele, full size afbeelding dan wordt deze vergroting automatisch met Lightbox geopend. Over afbeeldingen gesproken: ook Flickr is geïntegreerd in de website. De laatste 6 foto’s van de Stratega Flickr photostream worden automatisch getoond in het blokje in de zijbalk, en tevens kunnen afzonderlijke Flickr afbeeldingen via de backend worden ingevoegd in pagina’s en/of berichten. Tot slot wordt jQuery gebruikt voor het uitklapeffect op zowel de archief pagina als het blokje in de zijbalk.

Komt dat zien!

Wil je dus een kijkje nemen in de wereld van Stratega, of ben je gewoon geïnteresseerd in alles wat met multimedia en grafisch ontwerp te maken heeft: neem eens een kijkje op de nieuwe website van Stratega. Komt dat zien mensen, komt dat zien!

Stratega

De aanleiding van de fotosessie is de nieuwe website van Stratega die vandaag is gelanceerd. Op deze website is informatie te vinden over het team achter Stratega. Van al mijn collega’s en ik zelf zijn er functieomschrijvingen en een kort persoonlijk stukje terug te vinden. Omdat alleen tekst nogal saai overkomt en het ook leuk is om de gezichten van Stratega te leren kennen werd er besloten om een fotosessie te organiseren. De sessie werd tot in de puntjes verzorgd door Nopoint, inclusief visagie! Al met al een hele toffe ervaring en het eindresultaat liegt er niet om, al zeg ik het zelf.

De foto’s

IJsland

De band is afkomstig uit IJsland. Sowieso een land wat ik (ooit) nog eens wil meemaken van dichtbij. De prachtige omgevingen kun je eigenlijk het beste in de winter bekijken, dan is het land op zijn mooist. Helaas bestaat het bedrag dat je voor een tripje moet betalen uit vier cijfers, voor de komma. Eventjes op en neer zit er dus niet in. Maar goed ik dwaal af…

De muziek

Het omschrijven van muziek in woorden is altijd lastig, en zeker in het geval van Sigur Rós. Ik zal het proberen aan de hand van een aantal sleutelwoorden die van toepassing zijn op de muziek van de IJslandse band: zweverig, langzaam, emotioneel, opzwepend, klassiek, melancholisch en vrolijk tegelijk… nu ben je dus nog geen steek wijzer. De muziekstijl hangt het dichtste aan tegen klassieke muziek. Er wordt volop gebruik gemaakt van strijkers en blaasinstrumenten. Drums komen voor, maar worden weinig gebruikt. In het wat latere werk van de band zijn er wat meer pop-elementen aanwezig en dus krijg je ook meer opzwepende deuntjes voorgeschoteld. Maar denk niet dat het ook maar enigszins lijkt op een Britney Spears, Christina Aguilera of een andere 13-in-en-dozijn zangeres die niet haar eigen muziek schrijft.

Nee, Sigur Rós is taaie kost. In eerste instantie zul je de muziek wellicht niet waarderen. Je moet er voor open staan. Nummers duren gemiddeld zo’n 7 á 8 minuten en in dat tijdsbestek wordt je meegenomen op een reis. Het is muziek die je moet beleven, muziek die je voelt en die je raakt. Het is pure luistermuziek. Je moet er dan ook niet met een hap-slik-weg mentaliteit naar luisteren. Bij deze muziek droom je weg en het wekt tegelijkertijd sterke emoties op. Als je alleen top 40 muziek luistert en alles wat daarbuiten ligt niets vind, dan moet je heel ver weg blijven van deze genialiteit.

Door de zure appel heen bijten

Zelf luister ik wat meer naar gitaarmuziek à la Muse, Deftones, Queens of the Stone Age, Placebo en Bloc Party. Dat wil niet per definitie zeggen dat ik niet open sta voor andere muzieksoorten. Maar de muziek van Sigur Rós ligt wel erg ver van mijn straatje. De muziek die ik luister en het meest lijkt op die van de IJslanders is Radiohead, maar dat lijkt alleen in de verste verte een heel klein tikkeltje op Sigur Rós. Ik moest dan ook erg wennen na de eerste kennismaking met deze band.

Dat gezegd: als je eenmaal door de zure appel heen bijt gaat er een wereld voor je open. Zoals ik hierboven al meldde: het is de mooiste muziek die ik ooit heb gehoord. En hierbij bedoel ik mooiste in de letterlijke zin van het woord. Niet de beste, meest lekker klinkende muziek. Nee de mooiste: het streelt de oren. Ach, ik moet gewoon stoppen met dit stukje. Luister, kijk en voel:

Sigur Rós -- Untitled #1 (Vaka)

Sigur Rós -- Starálfur (Heima DVD)

Sigur Rós -- Ný batterí (Live)

Pics: www.sigur-ros.co.uk

Voeden met HD materiaal

Het bovenstaande overkomt veel mensen die niet thuis zijn op het gebied van TV’s en multimedia apparaten. Als je er over nadenkt is het een logische doch niet echt snuggere fout. Dat je een nieuwe TV koopt wil niet perse zeggen dat je dan ook meteen beter beeld krijgt. Daarvoor moet de beeldkwaliteit die je in je TV stopt ook van hogere kwaliteit zijn. Je kan het vergelijken met auto’s: Je normale TV is een Fiat Panda, je HD TV is een Ferrari. Het aansluiten van een normale coaxkabel op een LCD TV is hetzelfde als de motor van de Ferrari vervangen door die van de Fiat Panda. Het ziet er rete-strak uit, maar onder de motor kap is het niets waard. Wil je dus iets aan je HD TV hebben, dan zul je er het apparaat moeten “voeden” met HD materiaal. Mijn situatie is hetzelfde. Omdat ik nogal eens films kijk ben ik op zoek gegaan naar een apparaat dat HD films kan afspelen. Dit kan op een aantal manieren.

Xbox 360

De eerste optie: een spelcomputer zoals de Playstation 3 of de Xbox 360. Ik ben in het bezit van dat laatste apparaat en speel mijn games dan ook in HD formaat. Je kunt de console ook gebruiken om films en series mee te streamen over je netwerk, maar iedereen die wel eens een film download weet dat zowel de Xbox 360 als de Playstation 3 maar een beperkt aantal videoformaten kunnen afspelen. Deze optie viel dus snel af.

Mac Mini

Een andere optie zou het aanschaffen van een compacte computer met HD output mogelijkheden die kan worden aangestuurd met een afstandsbediening zijn. Als Apple liefhebber zit er dan maar één ding op: een Mac mini. Toevallig zijn deze onlangs nog van een update voorzien. Een lange tijd heb ik gedacht dat dit de beste oplossing was. Zeker omdat dit systeem flexibel en krachtig genoeg is om te functioneren als downloadmachine en mediaspeler in één. Er zijn verschillende softwarepakketten gratis te downloaden waarmee je je Mac kan omtoveren in een media center. Je kan dan rustig vanaf de bank/vanuit bed door je films, series, foto’s en muziek bladeren met je Apple Remote in de ene hand en een koud pilsje in de andere. Deze oplossing heb ik dan ook een aantal maanden gehanteerd, maar dan met mijn MacBook. Daarop heb ik Plex geïnstalleerd en dat werkte prima. Omdat ik niet constant mijn MacBook wilde verslepen en opnieuw aansluiten leek een vaste oplossing in de vorm van de Mac mini me het best.

Toch is deze oplossing het niet geworden door een aantal redenen. Macs zijn van nature niet ontworpen om op afstand bediend te worden en de Apple remote is met zijn 6 knoppen wat beperkt. Wil je de Mac Mini bedienen dan zul je dus sowieso een muis en toetsenbord moeten aansluiten, wat weer extra ruimte in beslag neemt. Een ander punt is het geluid dat het apparaat maakt. Tijdens het afspelen van HD materiaal wordt een Mac Mini heet van binnen. Om deze hitte af te voeren wordt het apparaat gekoeld met ventilatoren. Als deze op volle snelheid draaien hoor je deze bijzonder goed. Tijdens een film wil je dat het op spannende momenten muisstil is en dat heb je bij deze oplossing niet. Tot slot is het prijskaartje dat aan dit alles is verbonden niet mis. Voor een slordige €599,- heb je het basismodel in je bezet, exclusief toetsenbord, muis en Apple remote. Alles bij elkaar opgeteld zul je dus zo’n €700,- moeten ophoesten. Omdat ik het apparaat alleen ga gebruiken voor het kijken van films ging deze prijs me iets te ver. Ook deze optie werd dus geschrapt.

Networked Media Tank

De enige overgebleven optie is de NMT, oftewel: Networked Media Tank. Een NMT is ontworpen om allerlei soorten media af te spelen in allerlei verschillende formaten. Zie het als een DVD speler maar dan zonder DVD’s. In plaats van de ronde schijfjes stop je digitale bestanden in het apparaat. Het aanleveren van deze digitale bestanden kan op een aantal manieren. Zo kun je media streamen over je netwerk. Hierbij is het mogelijk om films, series, muziek en foto’s te tonen of af te spelen op je TV die staan opgeslagen op een computer die is aangesloten op het netwerk van de NMT. Het grote voordeel hieraan is dat je hierdoor niet genoodzaakt bent om je media “over te zetten” op een ander apparaat. Geen DVD’s, USB sticks of andere ellendige troep die je makkelijk kwijt raakt. Een groot nadeel is dat de computer waar je de media vanaf haalt altijd ingeschakeld dient te zijn.

Een andere manier is het aansluiten van een externe harde schijf op de NMT. Hierdoor kun je films downloaden op een computer, overzetten op je harddisk en deze vervolgens weer aansluiten op je NMT. Handig als je tussen meerdere plekken heen en weer reist en je films altijd en overal bij je wil hebben.

Een derde manier is het inbouwen van een harddisk in de NMT zelf. Hierdoor verandert de NMT in een alles-in-één media apparaat, een “Media Tank”. Je kunt dan via je netwerk films op het apparaat zelf zetten en tevens kan het apparaat zelf ook als downloadmachine functioneren. Je computer is dus bijna niet meer nodig! Het enige wat je hoeft te doen is het downloaden van een .torrent of .nzb bestandje en deze op de NMT zetten. That’s it! De NMT doet de rest voor je. Deze optie sprak me erg aan en ik heb dan ook direct een harddisk besteld.

Digitech HDX 1000

Het bovenstaande is op bijna alle NMT’s van toepassing, zo ook op de HDX 1000 van Digitech. Eind maart heb ik er zelf een aangeschaft via iBOOD. De levering liet nogal lang op zich wachten. Een goede week geleden kreeg ik het apparaat dan toch eindelijk binnen…

Het eerste wat me opviel was de slechte verpakking. Dankjewel iBOOD! Natuurlijk heb ik snel de doos uitgepakt om te kijken of alles in orde en aanwezig was. Naast de NMT zelf bevat de doos nog een afstandsbediening met een setje batterijen, een USB kabeltje, een adapter, een HDMI kabel en niet te vergeten het onmisbare groen met oranje tasje. Waarom dat laatste is bijgevoegd is mij een raadsel, maar wellicht komt het nog van pas tijdens het WK in 2010.

Nadat de verbaasde grijns van mijn gezicht was verdwenen ben ik snel verder gegaan met het inbouwen van de harddisk. Nee, het is niet alsof je een Ikea pakket krijgt thuisgestuurd, de HDX 1000 wordt namelijk standaard zonder harddisk geleverd. De harddisk heb ik dus los besteld. Het inbouwen bleek erg makkelijk te zijn en binnen no-time kon ik het apparaat gaan aansluiten op mijn TV met de bijgeleverde HDMI kabel.

Het opstarten duurde in eerste instantie ongeveer 20 seconden. Let op: dit is zonder dat er ook maar één enkel programma is geïnstalleerd. Na het opstarten heb ik als eerste een firmware update uitgevoerd via internet. Dit was letterlijk een kwestie van drie keer op een knopje drukken. Super makkelijk! Vervolgens kunnen de NMT apps geïnstalleerd worden waardoor het mogelijk wordt om media te downloaden via torrent en/of nzb bestanden. Ook dit is een fluitje van een cent. De installatie duurt ongeveer een kwartiertje en ook dit wordt weer volledig automatisch van het internet geplukt, uitgepakt en uitgevoerd. Kleine kanttekening: de installatie van deze apps verlengt de opstarttijd van de HDX aanzienlijk. Als je alle apps automatisch mee laat opstarten na inschakeling van de HDX duurt het ongeveer 50-60 seconden voordat het apparaat gebruiksklaar is. Een klein minpuntje dat ik niet als storend ervaar.

De interface van het apparaat is niet de meest gelikte ooit, maar wel overzichtelijk. Bladeren door de menu’s gaat lekker vlot. En mocht je niet tevreden zijn met de standaard instellingen: ook deze zijn in een mum van tijd naar jouw voorkeuren in te stellen. Op dit gebied is de HDX dus tiptop in orde! Ook wil ik eventjes de afstandsbediening aankaarten. Best een belangrijk onderdeel, aangezien je alle commando’s met je afstandsbediening uitvoert. Gelukkig is deze lekker ferm, ligt goed in de hand en voelt niet goedkoop of breekbaar aan. Een uitstekende aanvulling op de HDX, die er zelf overigens ook erg gelikt uit ziet. Niet geheel onbelangrijk, want het apparaat moet natuurlijk wel goed staan bij je strak vormgegeven HD TV. Gelukkig is het apparaat netjes afgewerkt met zwart (of zilver) aluminium. Ook hier scoort de HDX dus punten.

En dan het punt waar allemaal om gaat: hoe verloopt het afspelen van films? Als ik dat in één woord zou moeten beschrijven dan zou het dit zijn: FAN-TAS-TISCH! Vrijwel alle videoformaten worden zonder haperingen afgespeeld. Zowel over het netwerk, als met een extern of interne harddisk: alles loopt vloeiend en vlekkeloos. Naast de bekende .mkv, .avi en .mpg indelingen speelt de HDX ook ISO bestanden en VIDEO_TS folders af. Mocht je ooit nog tussen al dat HD geweld door een DVDtje willen kijken, dan is dit dus mogelijk. En hierbij doel ik niet alleen op gedownloade files, ook externe DVD spelers kunnen worden aangesloten op de HDX! Ik heb dit zelf nog niet getest, maar het feit dat de mogelijkheid bestaat vind ik al een dikke vette pluim waard. Ondertitels? Geen probleem. Zet ze in hetzelfde mapje als de film en de HDX pikt ze automatisch op. Let wel eventjes op: de naam van het ondertitel bestand dient hetzelfde te zijn als die van de film. Maar niet gevreesd: vaak is dit al het geval.

Ook de prijs van de HDX is schappelijk te noemen. Voor ongeveer €250,- heb je de HDX in huis (let op: zonder harddisk). Voor die prijs krijg je de ultieme alles in één machine.

Het downloaden van bestanden via torrents of nieuwsgroepen werkt ook prima, al heb ik nog geen tijd gehad om dit uitvoerig te testen. Maar als ik de verschillende fora afspeur lijkt ook dit een eitje te zijn. In het geval van nieuwsgroepen is het een kwestie van een nzb bestandje uploaden vanaf je harddisk en de HDX doet de rest. Zelfs rar bestandjes uitpakken kun je automatiseren d.m.v. unpack scripts. Ik gebruik zelf mijn Western Digital NAS harddisk voor deze functie, maar het zou dus ook met het grootste gemak op de HDX kunnen.

Tja, wat moet ik er nog meer van zeggen? Het apparaat heeft me tot nu toe op geen enkel vlak teleurgesteld. Is er dan echt niets negatiefs te melden? Ik zou iets kunnen zeggen over het ontbreken van ondersteuning voor DTS geluid, maar dit zal in de nabije toekomst door nieuwe firmware worden toegevoegd. Een ding wat me wel lichtelijk stoorde: het is niet mogelijk AVCHD bestanden af te spelen. Als je dit vooraf weet is er niets aan de hand: deze indeling dien je gewoon te vermeiden. En voor die enkele film in AVCHD formaat die ik al voor de aanschaf van de HDX klaar had staan: mijn MacBook biedt uitkomst in noodgevallen.

Conclusie

Er is zoveel mogelijk met dit apparaat. Ik zou nog wel eventjes door kunnen gaan over bijvoorbeeld de geïntegreerde internetradio en de mogelijkheid om eigen programma’s te installeren (wat te denken van de integratie van de Apple trailer site op de HDX?), maar eigenlijk kan ik maar één ding aanraden: kopen, nu!

Pics: www.apple.com, www.xbox.com

De afgelopen twee weken heb ik echter geen nieuwe berichten geschreven. Dit komt omdat ik het erg druk heb gehad en daarnaast had ik niet veel bijzonders te melden (niet geheel onbelangrijk). Best tegenstrijdig als je er over nadenkt: het druk hebben met allerlei dingen maar niets hebben om over te schrijven. Veel kleine dingen die ik heb ondernomen zijn niet echt materiaal voor een blog bericht. Denk aan uit eten gaan, een balletje slaan op de tennisbaan of werpen op de bowlingbaan, kwijlend wachten op een nieuwe iMac en feest vieren dat mijn iPhone door Apple geheel kosteloos is vervangen door een nieuwe. Dit soort dingen zet ik wel op Twitter. Maar toch heb ik niet stilgezeten als het gaat om deze website. I’ve been busy…

Een website is nooit af

Zoals ik in mijn eerste bericht schreef: “Een website is nooit af, zo ook deze. Er zijn nog allerlei kleine dingen die ik wil toevoegen aan de website, en het zal altijd wel een hobby project blijven. Zo nu en dan zullen er dus updates uitgevoerd worden aan de website maar verwacht voorlopig geen grote veranderen.”. En dat is precies waar ik mee bezig ben geweest de afgelopen. Er zijn een aantal punten waar ik al tijdens de lancering van de website mijn twijfels over had. Omdat een website toch een keer online moet, heb ik maar besloten om alles online te zetten. Wijzigingen kunnen later altijd nog worden doorgevoerd. Dat is allemaal alweer ruim twee maanden geleden.

Reacties

Hoogste tijd om die belofte na te komen, beginnend bij het reactie systeem. Dat is volledig op de schop gegaan. Visueel is er veel veranderd: reacties verschijnen vanaf nu in een tekstballon, zoals dat in stripboeken ook het geval is. Onder elke tekstballon staat uiteraard vermeldt door wie, en op welk tijdstip de reactie gegeven werd. Technisch gezien is er ook behoorlijk wat veranderd. Zo is er support voor Gravatars toegevoegd. Gravatars zijn kleine fotootjes die gekoppeld worden aan je eigen e-mail adres. Deze gravatars worden getoond op websites met reactie mogelijkheden. Uiteraard moet die website ook het gravatar systeem hebben geïntegreerd. Deze ondersteuning zit standaard in WordPress ingebouwd, en is nu dus ook te gebruiken in deze website. Tot slot is er een mogelijkheid toegevoegd om te reageren op een reactie. Klik op het screenshot voor een voorbeeld.

Archieven

Naast het reactiesysteem zijn er ook wat wijzigingen doorgevoerd aan de archieven. Zowel de archief pagina als het blokje in de zijbalk (zichtbaar op de blog pagina) zijn aangepast. Archieven worden nu opgedeeld in jaar, maand en dag. Tevens is er een slide-effect toegevoegd aan de maanden. Elke maand kan nu afzonderlijk worden in- en uitgeklapt. Dit slide-effect is in een aangepaste vorm aanwezig op elk jaar in het archief, maar omdat er tot op heden alleen berichten zijn geplaatst in 2009 is dit nog niet zichtbaar. Nog 8 maanden geduld dus. Voor de techneuten onder ons: het effect wordt op je scherm getoverd d.m.v. jQuery.

Portfolio

Een paar dagen geleden heb ik wat projecten toegevoegd aan mijn portfolio, nu zijn er wat kleine uiterlijke wijzigingen doorgevoerd. Het “Recente projecten” blokje in de zijbalk van de portfolio pagina is verwijderd. Dit voegde niets toe, aangezien de laatst toegevoegde projecten ook al zichtbaar zijn op de homepage. Tevens hadden de drie tekst linkjes onder elkaar een wat saaie uitstraling. Tevens staat bij elk apart portfolio item staat het plaatje nu rechts en de tekst links. Bekijk het even op de portfolio pagina.

Favorieten

De laatste toevoeging komt in de vorm van een “favoriete spots” blokje in de zijbalk (zichtbaar op de homepage en over mij pagina). Hierin staan sites die ik regelmatig bezoek. Mijn vaste stekkies op het net.

Genoeg getweakt en geprogrammeerd

Voor nu heb ik wel weer eventjes genoeg getweakt en geprogrammeerd. Wie weet denk ik er over twee maanden weer helemaal anders over. Ondertussen blijf ik gewoon mijn berichtjes schrijven. Voor vragen en/of opmerkingen kun je altijd eventjes een berichtje achterlaten of een mailtje sturen.

Klagen is zijn sterkste kant

Ik ben een cabaret liefhebber. Met enige regelmaat bekijk ik dan ook cabaretvoorstellingen, vooral van de groten der Nederlanden. Vaak in het theater, nog vaker op de beeldbuis. Iedere cabaretier houdt er een eigen stijl op na. Zo heeft Hans Teeuwen zijn absurde, vaak chaotische humor, Bert Visscher zijn razendsnelle grappen en Joep van ‘t Hek zijn kritische blik op “het gewone volk” van Nederland. Het materiaal dat Theo Maassen voort brengt valt in het verlengde van dat van Joep van ‘t Hek. Een kritische blik op de samenleving van Nederland. Maar door alleen die vergelijking te trekken doe je Maassen geen eer aan. Hij onderscheidt zich door simpele alledaagse onderwerpen op een de unieke manier aan te snijden. Het is een cabaretier die verhalen vertelt over het leven en niet grap na grap maakt. De dikke laag botheid en negativiteit die Maassen op zijn verhaal legt zorgt voor de humor. Hierin blinkt de cabaretier dan ook uit: klagen is zijn sterkste kant.

Zonder Pardon

Zijn nieuwste programma “Zonder Pardon” is dan ook tot de nok toe gevuld met banale, botte en zwarte humor. Ouderwets genieten dus, zou je zeggen. Toch zit er een wezenlijk verschil tussen dit programma en het eerdere werk de cabaretier. De oorzaak is overduidelijk zijn negen maanden oude dochtertje. Een groot deel van de show gaat dan ook over het vaderschap. Maassen brengt dit met veel positieve emotie, iets wat ik persoonlijk niet had verwacht. Zelf verwoordt hij het nog het beste: “Vaders maken minder van het mannelijke hormoon Testosteron aan en meer van het vrouwelijke hormoon Oestrogeen. En dat betekend dat ik vaak boven de wieg sta: aaaaaahhh, wat is ze lief”. Tegen alle verwachtingen in ontpopt dit verhaal zich in een behoorlijk sentimenteel stuk.

Maar Maassen zou zichzelf niet zijn als hij niet direct na dit sentimentele schouwspel de negativiteit laat zegevieren. De mooie woorden die hij eerder sprak worden in een mum van tijd met de grond gelijk gemaakt, wat zeg ik, verpulverd. Als een bezetene gaat “de grappenmaker” tekeer over hoeveel zijn kind huilt en hoe groot zijn ochtendhumeur daardoor is. Maassen dikt de negativiteit eens extra aan door een flinke dosis banaliteit toe te voegen: “Het ergste is als ik een ochtendhumeur heb maar tegelijkertijd ontzettend geil ben”. Maassen maakt met een boos gezicht masturbeer bewegingen terwijl hij “Godverdomme, kutwijf” gromt. Lekker plat zoals men dat gewend is. Het toppunt aan banaliteit wordt in dit programma echter niet met woorden bereikt. Maassen presteert namelijk om tien minuten onafgebroken met zijn hand in zijn broek te voelen, en dan doel ik niet op zijn broekzakken. En hoe vreemd het ook klinkt, ik vond het vermaak van de bovenste plank.

De bloemetjes en de bijtjes

Naast deze stroom aan negativiteit en botheid kaart Maassen ook maatschappelijke en politieke problemen aan. Uiteraard geeft Maassen ook hierop zijn unieke visie, en wederom blijkt dat Maassen wat rustiger van aard is geworden.

In vorige shows liep Maassen nogal eens van frustratie het podium af. Natuurlijk worden deze frustraties voor de show extra aangedikt maar bij Maassen had ik, in tegenstelling tot veel andere cabaretiers, de indruk dat het oprecht en eerlijk was. Gelukkig heeft de cabaretier nog steeds een hoop opgekropte frustraties maar in dit programma worden veel problemen op een andere manier benaderd. Neem nu zijn mening over allochtonen en discriminatie. In een vorig programma had Maassen waarschijnlijk de “allochtonen haters” met de grond gelijk gemaakt. In plaats daarvan geeft hij rustig zijn mening over de kwestie: “Des te meer zielen des te meer vreugde, ik hou wel van die diversiteit”. Ook de eerst rij word tijdens de bijna twee uur durende show netjes in zijn waarde gelaten. Mij bevalt deze nieuwe manier manier van vertellen wel. Zo lang Maassen maar een gezonde dosis botheid in zijn programma’s stopt en hij niet over de bloemetjes en bijtjes gaat klessebessen is er wat mij betreft genoeg ruimte voor een andere aanpak.

De lijn doorzetten

Al met al heb ik erg genoten van deze voorstelling. Ik was overigens niet de enige: de hele zaal bulderde van het lachen en was muisstil op de momenten die daarvoor bedoeld waren. Dat Maassen op sommige punten “softer” is geworden is alles behalve slecht. Zo lang hij zijn gal maar blijft spuwen op een botte en negatieve manier blijf ik zijn shows keer op keer bekijken. De “nieuwe” manier van aanpakken voelt aan als een verfrissing. Maassen durft in ieder geval zijn “winning formula” te wijzigen. Dat vergt lef maar pakt uiteindelijk erg goed uit. Wat mij betreft mag deze lijn doorgezet worden!

Pics: www.google.nl

Defecten

Het bovenstaande kon ik tot voor kort ook allemaal. Ik heb mijn iPhone namelijk opgestuurd ter reparatie vanwege een paar kleine defecten. Zo bleef de sleep/wake button aan de bovenkant voor de helft hangen. Hierdoor moest ik het knopje erg hard indrukken als ik het toestel uit de slaapstand wilde halen. Irritant als je alleen eventjes snel de tijd wil checken. Daarnaast zat er aan de linker zijkant van het toestel een kleine ruimte tussen het zilveren randje en de kunststof achterkant. Lekker handig als je stofverzamelaar bent maar voor de overige 99,9999% van de bevolking niet. Het laatste defect zat aan de onderkant bij de opladergleuf (is dat een woord?). Er zat een klein scheurtje in het kunststof omhulsel.

Irritant genoeg

Geen grote defecten dus, maar irritant genoeg om even gebruik te maken van mijn garantie. Ik ben nu één week iPhone-loos (weer een nieuw woord) en dat bevalt me absoluut niet! Raar hoe afhankelijk je wordt van zo’n klein apparaatje. Ik moet nu noodgedwongen een telefoon gebruiken met een gehandicapte internet browser die niet eens WiFi ondersteund! Internetten valt dus al af.

Afspraken worden vergeten als ik ze niet direct naar mezelf mail omdat de agenda functie van mijn tijdelijke telefoon op zijn zachtst gezegd klote is. Echter is mobiel e-mailen momenteel ook niet mogelijk dus als ik toevallig eventjes niet bij een computer in de buurt ben moet ik gebruik maken van briefjes maar ook die zijn vaak nergens te bekennen dus mijn linker hand is inmiddels volgeklad met afspraken en functioneert nu als mijn agenda.

Ik moet ’s ochtends mijn computer opstarten om te kijken of het fatsoenlijk weer wordt om te fietsen naar de job of dat ik moet schuilen achter de ruitenwissers van mijn auto. Gelukkig hoef ik over het weer niet te klagen dat was de afgelopen week schitterend. Zo mooi zelfs dat ik ’s ochtends vanuit het raam van mijn werkplek wel een fototje wilde nemen en op Twitter wil posten. Maar ja dat gaat dus weer niet met die baksteentelefoon (ik moet echt van Dale gaan bellen)!

Eventjes een setje oordopjes inpluggen om van wat muziek te genieten is er ook niet meer bij. Nee, daarvoor moet ik terugvallen op een MP3 speler uit het jaar nul met (jawel) AAA batterijen! Deze bloed irritante en behoorlijk prijzige krengen zijn ook op na een uurtje dus ik heb inmiddels alweer drie setjes bij moeten kopen bij de supermarkt. En hoe gaan we naar de supermarkt? Met de auto natuurlijk want fietsen zonder muziek is saai en vervelend. Kortom: extra brandstofkosten, en het milieu gaat er ook niet op vooruit.

En over het mileu gesproken: ik print nu veel meer! Routes uitstippelen moet nu via anwb.nl (ook weer op een vast systeem, grrr). Zo’n route moet natuurlijk geprint worden. Omdat ik meer print heb ik ook meer papier nodig. Voor de minder intellectuele onder ons: papier wordt gemaakt van bomen en dat vind moeder natuur ook geen pretje.

Retro old-school

Oké, misschien overdrijf ik lichtelijk. Ik kan natuurlijk nog steeds alles doen wat ik eerst deed maar het is toch best lastig als je eenmaal gewend bent aan dit mobiele gemak. De reparatie kan twee tot zes weken duren, afhankelijk van de aard van de defecten. Nog eventjes afzien dus. Tot die tijd doe ik het met een retro old-school T9 SMS toetsenbordje (vreemd genoeg kent de spellingscontrole wel alle woorden in deze zin).

Update (09-04-09): Vandaag langs de BelCompany geweest. De iPhone is vervangen door een volledig nieuw model! Ik ben dan wel mijn foto’s kwijt maar ja dan had je maar moeten back-uppen. Top service van Apple!

Pic: www.apple.com

Nu was het bovenstaande een kinderachtige grap, maar sommige bedrijven nemen het maken van een goede grap op 1 april bloedserieus en steken dan ook veel moeite in het bedenken van iets origineels op de dag van de lach.

Google’s Gmail

Google staat bekend om het fanatiek meedoen aan “April fools’ day“. Dit jaar voegen ze o.a. een “auto-reply” functie toe aan Gmail: “As more and more everyday communication takes place over email, lots of people have complained about how hard it is to read and respond to every message. This is because they actually read and respond to all their messages.“.

Reddit

Reddit haalt flink uit naar hun geduchte concurrent. Ze kopiëren namelijk de volledige vormgeving van Digg naar hun eigen site. En om het af te toppen schrijven ze ook nog eventjes dat alle Digg gebruikers geen smaak hebben: “Note: If for some reason, you think that this new interface is lame — a result of your poor taste and lack of foresight, you can (for now) head over to http://classic.reddit.com and get the legacy Reddit interface. We cannot make you be less ignorant, philistine.“.

My Switzerland

Een andere die me op viel was die van My Switzerland. Ze zijn op zoek naar bergenpoetsers: “Met bezems, borstels, water en spierkracht verwijderen ze eventuele vogelpoep. In opdracht van deze vrijwilligersorganisatie zoeken wij ter versterking van het team vrijwillige bergenpoetsers m/v.“. Over deze grap is goed nagedacht. Er is zelfs een video te bekijken (origineel in het Engels, op de Nederlandse site nagesynchroniseerd) en je kunt meedoen aan een geschiktheidstest om te kijken of deze droombaan wel voor jou is weggelegd. Respect voor de inspanning!

3FM

3FM had een redelijk transparante grap over Sander Lantinga. Hij zou zich “niet op zijn plek” voelen en er werd al openbaar op de 3FM site gespeculeerd over het eventuele vertrek van de DJ. Vandaag maakte Sander op de radio bekend dat hij in een voetbalelftal speelde en veel liever op een andere plek in het veld voetbalde dan de positie die hij nu had. Typisch Lantinga. Gelukkig maar dat dit een 1 april grap is want de Coen & Sander show is natuurlijk briljant en niet compleet zonder Sander.

YouTube

YouTube had ook een erg leuke 1 april grap dit jaar: alles stond op zijn kop. Ook de uitleg die ze erbij geven is hilarisch.

Nine Inch Nails

Verder bracht Nine Inch Nails tegen ieders verwachting in vandaag een nieuw album uit. “Strobe light” is geproduceerd door Timbaland en bevat samenwerkingen met o.a.: Justin Timberlake, Alicia Keys en Jay-Z. En bovendien is het album een koopje: voor maar $18.98 plus $10 (digitale) verzendkosten heb je hem al in je bezit!

Nog meer fun

Al met al is er dus genoeg interessants gebeurd op 1 april. Voor een totaaloverzicht kun je hier terecht.