Een nieuwe MacBook Pro

Ik ben een Apple fanboy. Ja, ik geef het graag toe. Ik suggereer absoluut niet dat Apple de heilige graal der hardware (Mighty Mouse, anyone?) en software (Adresboek krijgt hoognodige upgrades in Snow Leopard) is. Nee, niets of niemand is perfect maar ik denk wel dat Apple in alle opzichten beter presteert dan welk ander hardware of software bedrijf dan ook. Het is dan ook niet gek dat ik enkel op Mac’s werk, zowel professioneel als privé. Het mag dus al helemaal niet als een verassing komen dat m’n nieuwe laptop een MacBook Pro is. Ik heb nu bijna twee weken met dit beest mogen spelen, en daarin kwam één ding heel duidelijk naar voren. Wat dat is, lees je hieronder.

Waarom een nieuwe laptop?

Mijn vorige laptop was een 2.2GHz MacBook white uit 2007. In principe was dit apparaat nog goed genoeg om mee te browsen, mailen en om wat lichte development werkzaamheden op te doen. Hoewel ik de MacBook niet zoveel gebruikte als m’n iMac wilde ik ‘m toch niet missen. Vooral als je een langere periode van huis bent is een laptop ideaal. Als je wat vrije tijd hebt kun je dan altijd wat werk verzetten, je e-mail checken of gewoon simpelweg de tijd doden. Ook is het heerlijk om tijdens een warme zomer avond in de tuin te zitten met een draadloos muisje in de ene hand, en een koud pilsje in de andere.

Het bovenstaande kon ik allemaal op de MacBook white die ik had. Ik begon echter een beetje op te hikken tegen het ietwat kleine scherm. 13″ is een ideale grootte als je alleen wat e-mailt en surft op je mobiele computer, maar zware development werkzaamheden hoef je er niet op te doen. Mijn workflow werd simpelweg teveel verhinderd door het constant moeten switchen tussen mijn verschillende apps. Je bent je overzicht snel kwijt als je een app of 3 tot 4 open hebt staan.

Daarnaast begon de laptop wat verouderingsverschijnselen te vertonen. Hierbij doel ik niet op het bekende Windows syndroom, waarbij je elke 6 maanden een format moet doen van je hele schijf om je computer een beetje snel te houden. Nee, ik doel hier op het feit dat de MacBook hardwarematig niet meer bij kon benen met de software die ik erop wilde draaien. Creative Suite 4 draaide nog aardig, maar bij intensieve renderingtaken in Photoshop of Flash zat ik vaak tientallen seconden naar het beeldscherm te staren voordat ik weer verder kon.

Tot slot begon ik me lichtelijk te irriteren aan het feit dat mijn desktop zoveel sneller was dan mijn laptop. Het is niet prettig om telkens terug te moeten schakelen naar een tragere machine als je zo’n supersnelle iMac gewend bent. Noem me een zeurpiet, maar m’n MacBook voelde voor mij een beetje aan als een gehandicapte versie van m’n iMac. Vandaar dat ik ook veel meer tijd doorbracht achter m’n iMac, zelfs met mooi weer. Misschien ben ik wat veeleisend, maar ik geloof dat hardware niet in de weg moet staan van productiviteit en zeker niet een bron van irritatie moet zijn. Daarom wil ik ook als ik onderweg of op locatie ben vaart hebben in mijn apps, en een steady workflow kunnen hanteren.

Al met al had ik dus genoeg redenen om een nieuwe MacBook aan te schaffen. Toch was er één specifieke reden die me over de streep heeft getrokken en me heeft aangezet tot de aanschaf van een nieuwe MacBook Pro. Die reden was vreemd genoeg niet software- of hardwarematig gerelateerd. Één van de voordelen van het bezitten van een Mac is namelijk het feit dat deze machines hun waarden amper verliezen. Een Mac is twee jaar na aanschaf nog veel meer waard dan een andere laptop met soortgelijke specs. Zo ook mijn MacBook. Ik kon dus nog een mooie prijs vragen voor de MacBook, hij was tenslotte nog prima voor de gemiddelde gebruiker. Daarnaast kon ik een mooie slag slaan in de Apple store met de zogenaamde “Back to school” aktie. Bij de aanschaf van iedere MacBook en iMac kon je vrijwel gratis een nieuwe iPod uitzoeken. Aangezien ik al een iPhone heb waar ik al mijn muziek op luister, had ik deze niet nodig. Ook deze heb ik dus voor een hele mooie, maar wel redelijke prijs kunnen verkopen (nee, ik zet niemand af!). Uiteindelijk kon ik dus voor een hele aardige prijs een splinternieuwe MacBook Pro aanschaffen.

Specs

Met het oog op de hierboven genoemde problemen, ben ik op zoek gegaan naar de meest geschikte MacBook Pro. Ik zeg met opzet Pro, want de normale 13″ plastic MacBook zou natuurlijk een behoorlijk stomme investering zijn. De Pro serie heeft in totaal 6 modellen, opgedeeld in 3 verschillende schermgroottes: 13″, 15″ en 17″. De twee 13 inch modellen vielen direct af vanwege de eerder genoemde problemen. Overigens zijn dit alles behalve slechte machines. Ik heb ze in werking gezien en je zult je verbazen hoeveel toffe features Apple in deze 13″ krachtpatsers heeft weten persen. De 17″ versie viel af, omdat de draagbaarheid van deze MacBooks bijna niet aanwezig is. Ik heb ooit in een donker verleden een 17″ Dell laptop gehad en ik kan je vertellen: dag in, dag uit met zo’n gewicht op je rug laat ik liever aan anderen over. Tevens moet je voor dit soort laptops bijna met een “pas op, zwenkt uit” bord rondlopen, omdat je tas zo belachelijk groot is dat je onbedoeld ongelukken veroorzaakt.

De 15″ versie was dus de beste keus. Van de drie 15″ MacBook Pro’s die Apple aanbiedt, viel er één al per direct af: het low-end model. De reden is simpel: geen dedicated videocard. Deze laptop moet het enkel doen met de NVIDIA 9400M on board chipset. Een prima grafische chip, al is het niet bepaald een krachtpatser. Deze chipset deelt zijn geheugen met het interne RAM geheugen in de MacBook. Heb je dus 4GB RAM, dan zal daar bijvoorbeeld 1GB van gebruikt worden door de grafische chip. De twee snellere 15″ modellen dragen ook een NVIDIA 9400M chipset met zich mee, maar hebben daarnaast ook nog een snellere, aparte videokaart tot hun beschikking: de NVIDIA 9600M GT, met respectievelijk 256MB en 512MB aan apart video geheugen. Ook verschilt de processorsnelheid: het middelste model draait op 2.66GHz, het top-end model ronkt op 2.8GHz. Verder draagt het snelste 15″ model een schijf van 500GB met zich mee, in tegenstelling tot de 320GB schijf die in het middelste model draait. Gezien mijn fikse “kortingen” ben ik voor het snellere model gegaan: de top-end 15″ MacBook Pro.

De specs op een rijtje:

• MacBook Pro (mid 2009)
• 15″ Glossy LED screen @ 1440 x 900
• Intel Core 2 Duo processor @ 2.8GHz
• 4GB RAM
• 500GB SATA Harddisk @ 7200RPM
• NVIDIA 9400M + 9600M GT (512MB VRAM)
• Backlit keyboard
• SD card slot
• Apple remote
• Mini DisplayPort -> DVI adapter

In principe is dit dus een standaard configuratie, op de snellere harddisk na (7200RPM i.p.v. 5400RPM) en de toevoeging van de Apple remote en het DVI verloopstekkertje.

Een beest aan de binnenkant, prachtig aan de buitenkant!

En dan mag ik nu eindelijk mijn loftrompet laten schallen: wat een ge-wel-dig apparaat is dit. Deze laptop is af. Van het design tot de specs tot de software: het is de ultieme alles in één machine, in een draagbare vorm. Ook deze keer flikt Apple het hem weer: snelheid en schoonheid worden zelden zo goed gecombineerd in deze branche. Deze laptop heeft zoveel goede features dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ik kan ze helaas niet allemaal behandelen, maar ik zal eventjes kort belichten wat mij het meeste opviel aan dit sexy stukje hardware.

Als eerste het scherm: dit is werkelijk verbluffend te noemen. Toegegeven, ik ben verwend met mijn 24″ LED cinema display maar in een laptop heb ik nog nooit zo’n scherp scherm gezien. De kleuren zijn ongelofelijk vol en het scherm zelf is extreem helder. Het is echt iets wat je moet zien met je eigen ogen, video’s en foto’s doen dit 15″ pareltje geen recht. Loop de volgende keer eens bij een Apple reseller binnen als je in de buurt bent en je zult mijn mening delen, dat kan ik je garanderen!

Een andere toffe feature is de built-in battery. Deze accu houd je MacBook Pro tot 7 uur in leven! Ja dat lees je goed: tot 7 uur! En nee, dit is geen marketing praat, ik heb er zelf bijna een hele werkdag mee doorgebracht (e-mailen, browsen en tekstverwerking) en ik het bevestigen: het is ècht zo. Verwacht nu niet dat je dit ook haalt als je een dagje in Flash werkt of (nog erger) een avondje in de World of Warcraft doorbrengt. De omstandigheden waaronder ik het zelf heb getest, waren redelijk normaal: toetsenbord verlichting uit, brightness op 50% en ik draaide op de NVIDIA 9400M chip. Dit is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Hoe de batterij op de lange termijn presteert (levensduur) kan ik nog niets over zeggen, maar één ding is zeker: deze laptop verplettert de concurrentie op dit gebied.

Dan het backlit keyboard: alle toetsen in de laptop zijn verlicht. Er zit een lichtsensor in de MacBook die meet in welke lichtomstandigheden de laptop zich op dat moment bevind. Is het te donker, dan wordt de toetsenbord verlichting ingeschakeld. Dit lijkt in eerste instantie niet zo’n big deal, maar als je hier eenmaal aan gewend bent, wil je nooit meer terug naar je saaie witte toetsenbordje. Owja, en ook deze verlichting kun je sterker en zwakker zetten, wat natuurlijk weer goed is voor de batterij duur.

Het trackpad is lekker groot en glad. Je vingers glijden er erg gemakkelijk overheen en de knoppen (die verborgen zitten onder het trackpad) werken lekker soepeltjes. Verder is er nog een mogelijkheid om multi-touch gestures uit te voeren. Dit is al uitgebreid besproken op meerdere sites en Apple zelf heeft er een mooie demo video (stukje scrollen) van gemaakt, dus daar hoef ik verder geen uitleg meer over te geven. In het kort: het werkt, en verdomd goed ook!

Dit alles is tof, maar hoe zit het eigenlijk met het allerbelangrijkste aspect: de snelheid? Uiteraard kan ik niet spreken over alle modellen, maar je kunt er rustig vanuit gaan dat je een snelheidsmonster in huis haalt, mocht je een MacBook Pro aanschaffen. Hoewel de processor in mijn model het net niet haalt bij die van m’n iMac is het verschil nauwelijks zichtbaar. Alles loopt op rolletjes: apps starten en sluiten gaat in een fractie van een seconde, .zip files aanmaken is gedaan voor je met je ogen kunt knipperen en met de NVIDIA 9600M GT videokaart is gamen geen probleem. Sterker nog: World of Warcraft draait als een zonnetje met alle settings op max! Kortom: een beest aan de binnenkant, prachtig aan de buitenkant.

Nadelen

Zoals ik in de inleiding van dit bericht al schreef: niets is perfect. Zo ook deze MacBook Pro niet. Al moet ik wel zeggen dat ik lang heb moeten zoeken naar een paar miezerige nadelen. Toch heb ik er twee gevonden, beginnend bij de bijgeleverde adapter. Deze wordt namelijk gloeiend heet. Zo heet zelfs dat ik hem na een intensief potje questen in World of Warcraft bijna niet meer kan aanraken. Ik heb zelf de indruk dat dit door de NVIDIA 9600M GT videokaart komt, die nogal wat stroom vreet bij grafisch veeleisende applicaties. De MacBook Pro modellen die een 9600M GT videokaart bevatten, worden dan ook met een 85W adapter geleverd. Alle overige modellen worden geleverd met een 60W adapter.

Over die videokaart gesproken: het switchen tussen de interne 9400M chipset en 9600M GT dedicated kaart vereist een logout. Dit opnieuw inloggen duurt gemiddeld zo’n tien tot vijftien seconden, afhankelijk van de apps die je op het moment van uitloggen open hebt staan en die je automatisch opstart na het opnieuw inloggen. Er gaan sterke geruchten dat deze procedure niet meer nodig zal zijn in Snow Leopard. In Snow Leopard zou hot-swappen tussen de videokaarten dus mogelijk kunnen zijn, al kan ik dat niet bevestigen. Ook al zou dit niet het geval zijn, vind ik dit een zeer minuscuul detail waar ik me vrijwel niet aan stoor. Vijftien seconden is niet eens genoeg om naar de koelkast te lopen en een nieuw glas cola in te schenken. Daarbij komt ook nog eens dat mijn game sessie vrijwel altijd langer duren dan één uur. Het is dus niet alsof ik elke 5 minuten moet in- en uitloggen.

Hoewel dit nadeel voor mij het geen probleem vormt, maar ik kan begrijpen dat het behoorlijk irritant kan zijn voor mensen die grafisch intensieve applicaties gebruiken en tegelijkertijd toch hun batterij willen besparen op momenten dat ze niet in deze applicaties aan het werk zijn.

Al met al zijn deze nadelen volledig te verwaarlozen, en is het zelfs mogelijk dat één van deze twee problemen al wordt opgelost in Snow Leopard. Je zult je allerminst storen aan deze gebreken, als je ze überhaupt al zo wil noemen.

Update (15-09-09): Inmiddels heb ik Snow Leopard draaien op de MacBook Pro. Helaas is “hot switching” tussen de twee videokaarten nog steeds niet mogelijk. Wie wil wisselen van videokaarten in Snow Leopard, zal dus moeten in- en uitloggen.

Conclusie

Ik kan nog wel eventjes doorgaan over het geïntegreerde SD card slot, de super toffe en handige batterij indicator, haarscherpe iSight webcam, kraakheldere microfoon en de stevige aluminium behuizing, maar het mag inmiddels wel duidelijk zijn: dit apparaat is briljant! Nuff said.

Gepost op 24-08-09 om 20:32 | 8 Reacties

Tags: back to school, Core 2 Duo, hardware, Intel, MacBook, MacBook Pro, software

Onderwerp(en): Apple